Lieve allemaal,
Over een week ben ik weer in Nederland. Een deel van me heeft daar wel zin in. Een deel ook niet. Het is moeilijk om gedag te zeggen aan een bijna altijd aanwezige stralende zon, terwijl je desktop je vertelt dat het in Nederland ondertussen voortdurend regent, bewolkt is, koud is - ach, ik hoef jullie niet te vertellen wat er de afgelopen tijd allemaal over je heen is gekomen. En je denkt misschien zelfs nog: nou ja, het viel best mee. Maar ik kan je vertellen: dat deed het niet. Echt niet! Het kan zoveel beter!
Ook is het moeilijk, nog wel moeilijker zelfs, om afscheid te nemen van mensen die in korte tijd toch heel belangrijk voor je zijn geworden. Op dit moment kan ik me gewoon niet voorstellen dat ik volgende week rond deze tijd niet meer zomaar met ze kan afspreken. Terwijl dat nu zo normaal is, en zo gemakkelijk gaat. Tja, dat is natuurlijk ook de hele truc achter zo'n buitenland-ervaring: je hebt ineens heel veel tijd, die je dan naar hartelust aan vanalles en nog wat kan besteden. In het Normale Nederlandse Leven heb je veel meer verplichtingen, die je ervan weerhouden eenzelfde persoon drie keer in de week te zien. Of ineens te besluiten nog even wat te gaan drinken. Of ongepland iets lekkers te gaan bakken.
Maar het gevoel van vrijheid wat dat met zich meebrengt, is toch zo heerlijk. Het voelt alsof alles nog ontdekt kan worden, niks onmogelijk is, vanalles kan gebeuren. En je weet dat het tijdelijk is, dus wil je binnen zo kort mogelijke tijd zoveel mogelijk van iemand te weten komen, en zoveel mogelijk leuke dingen met elkaar doen. Zoveel mogelijk beleven, meemaken, voelen. Dat maakt zo'n reis natuurlijk heel intens.
En het doet me nadenken over het NNL (Normale Nederlandse Leven). Is ons NNL eigenlijk niet ook tijdelijk, net zo tijdelijk als de 2.5 maand die ik hier was? En had ik thuis nu eigenlijk echt zoveel verplichtingen? Was ik echt zo druk? Waren er zoveel dingen belangrijker dan echt te leven, want zo voelt het wat ik hier doe, leven!
Ik denk inderdaad dat er veel dingen belangrijker waren, op dat moment. Maar het is hopelijk een wijze les geweest om te merken dat doelen, ambities en sociale verplichtingen misschien een wat minder grote plek in mijn leven zouden moeten innemen. En ik zou durven zeggen, in het leven van veel anderen om mij heen. Hoe vaak rennen wij niet van afspraak naar afspraak, van trein naar fiets, van school naar huis; dag in, dag uit. En het gekke van alles is: we houden elkaar in de houdgreep door hoge eisen aan onszelf en iedereen om ons heen te stellen, op zoveel gebieden, dat we allemaal blijven rennen. We moeten zoveel, van onszelf, van elkaar. En we vertellen onszelf en elkaar dat we dat ook graag willen. Maar een beetje avontuur, nieuwigheid, dingen anders doen, dingen bewuster meemaken, nieuwe mensen opzoeken... er lijkt gewoon geen plek voor te zijn. Maar is die ruimte er ook echt niet voor? Of is er misschien toch een manier om het anders te doen?
Ik zal het zien als ik weer terug ben. Op dit moment ben ik eigenlijk vooral erg bang dat ik dit soort gedachten vergeet vanaf de seconde dat ik de Nederlandse bodem weer onder mijn schoenen voel. Dus ik kan alleen maar hopen dat ik er iets van onthou, dat ik keuzes ga durven maken die misschien niet 'het beste' lijken te zijn, maar die wel mijn keuzes zijn, omdat ik ze graag wil maken. En ik zeg expres 'durven', want is je hart volgen soms niet het lastigste wat er is? Ik zal in Nederland in ieder geval terug kunnen kijken op een tijd waarin ik wel mijn hart volgde, en precies deed waar ik zin in had.
Tot dat moment probeer ik er hier nog het beste van te maken. Daar gaat ie:
Ik ben met Clémence onverwacht sterren gaan kijken door echt goede telescopen, in de vrieskou, waarna we wel warme chocolademelk móesten gaan halen natuurlijk. En ik heb griesmeelpap gekookt voor het huis van Clémence en Emilie, wat men eerst op kots vond lijken maar wat toch uiteindelijk enorm in de smaak viel. Ik heb lekker gezumbaad met Emilie en daarna steeds gegeten in de universiteitskantine, waar altijd wel weer onverwacht mensen zijn die ik ken en wat dus ook erg gezellig was. En eindelijk hebben Tammy en Maria ook voor mij gekookt, Tammy moest en zou haar Georgiaanse gerecht voor ons maken. Het was inderdaad heerlijk, maar vooral gezellig, leuk grappig... Voor de laatste keer uit geweest, een enorm succes: Clémence en ik waren elkaar waardig op de dansvloer en Maria en ik dansten samba alsof ons leven ervan afhing terwijl de muziek allang naar de relaxmodus was gestuurd door de DJ. Ik heb met Clémence, Emilie, Tammy en Maria mijn verjaardag gevierd, jawel: 25 kaarsjes, een appeltaart en enorm lieve cadeautjes en briefjes... Ik moest bijna huilen! Ik voelde me bijna 5, zo echt was het verjaardagsgevoel. Voor Kristine heb ik ook nog gekookt en ik ga vandaag met haar uit eten als afscheid. Gisteren heb ik Jan Boll voor het laatst gezien bij de potluck (je nodigt mensen uit te eten maar iedereen neemt zelf iets te eten mee en dat wordt gedeeld) bij hem thuis, met alle mensen van de vakgroep en hun aanhang en eventueel kinderen. Een verse appeltaart was hier natuurlijk ook van de partij, en ik denk dat dit het mooiste afscheid was van de mensen waar ik professioneel mee gewerkt heb wat ik me maar kon voorstellen. Donderdag ga ik met mn vier buitenlandertjes uit eten, en daarna heb ik iedereen die ik hier ken uitgenodigd om ergens iets met me te komen drinken. En dan zal ik vrijdag, eindelijk, maar toch ook veel te snel, beginnen aan mijn terugreis...
PS: NIEUWE FOTO'S TOEGEVOEGD!
woensdag 29 oktober 2008
donderdag 16 oktober 2008
Nog 2 weken...
Dag lieve mensen,
Time goes by... so soon... Om Madonna maar eens te citeren. Ze heeft gelijk hoor. Ik kan me nog levendig herinneren dat Jan en ik opstonden in Enschede, om ons naar de trein te haasten die ons naar Schiphol zou brengen. En nu zit ik hier, en ga ik over 2 weken alweer naar huis.
De mensen hier hebben dat nu ook door, en ik kan nauwelijks tijd vrijmaken om van iedereen afscheid te nemen. Het wordt dan ook steeds gezelliger hier. Eigenlijk ben ik elke avond wel ergens, of zijn er mensen bij mij. En ik wil ook ten volle van de laatste momenten genieten natuurlijk! Gisteren was ik bij Clémence en Emilie om sushi te eten, de debatten te kijken en chocolade-fondant te maken, heerlijk. Hopelijk lukt het Clémence, Emilie en mij om dit weekend naar Pullman te gaan, het nabijgelegen stadje. Daar is namelijk een latin bar, en dat lijkt ons super! Omdat de muziek leuk is, maar ook omdat Moscow nou ook weer niet zó divers is qua uitgaansmogelijkheden. Morgenavond ga ik bij Joyce eten, daar ben ik ook benieuwd naar. Maar toch heel erg vreemd, dat ik sommige mensen die hier echt bij mijn leven horen, misschien wel nooit meer zal zien. Dat hoort erbij natuurlijk. Gelukkig zijn bijvoorbeeld Clémence en Emilie gewoon lekker Frans, dus het zal niet al te moeilijk zijn om die weer eens terug te gaan zien!
Maar terwijl het 's avonds steeds gezelliger wordt, wordt het overdag steeds saaier. De gaten zijn nu echt definitief geboord en daarmee is het zware werk ook min of meer afgelopen. Dat betekent dat ik slechts 1 ochtend in de week bezig ben met metingen aan het grondwater in de gaten, want meer tijd heb ik gewoon niet nodig. Ook heb ik mijn verslag wel min of meer geschreven voor zover ik kan met de resultaten die ik nu heb, dus daar kan ik ook niet meer heel erg veel tijd in stoppen.
Ik heb deze week wel eindelijk de seepage meters kunnen bouwen trouwens! Jawel, à la Satisfaction stijl lekker emmers doormidden zagen en met een boor er gaten in boren, stopjes in de gaten en een drinkzak eraan bevestigen: klaar! Morgen ga ik ze installeren in Paradise Creek, dus wel leuk, een nieuw projectje. Maar toch verveel ik me overdag steeds meer. En als ik er dan aan denk dat ik over 2 weken weer terugga, is dat toch ook wel weer een heel leuk vooruitzicht! Ik hou er gewoon toch wel van om iets om handen te hebben, me nuttig kunnen voelen. En dat gevoel heb ik steeds minder.
Dus nee, ik blijf hier niet hoor jongens, wees maar niet bang! Ondanks dat ik het hier heerlijk heb met al die leuke mensen, verlang ik ernaar om weer een gestructureerd leven te leiden waarin ik het een beetje drukker heb. En natuurlijk, niet te vergeten, zijn er ook wat mensen die ik heel erg graag weer terug wil zien na zo'n lange tijd! Nog 2 weekjes :)
Time goes by... so soon... Om Madonna maar eens te citeren. Ze heeft gelijk hoor. Ik kan me nog levendig herinneren dat Jan en ik opstonden in Enschede, om ons naar de trein te haasten die ons naar Schiphol zou brengen. En nu zit ik hier, en ga ik over 2 weken alweer naar huis.
De mensen hier hebben dat nu ook door, en ik kan nauwelijks tijd vrijmaken om van iedereen afscheid te nemen. Het wordt dan ook steeds gezelliger hier. Eigenlijk ben ik elke avond wel ergens, of zijn er mensen bij mij. En ik wil ook ten volle van de laatste momenten genieten natuurlijk! Gisteren was ik bij Clémence en Emilie om sushi te eten, de debatten te kijken en chocolade-fondant te maken, heerlijk. Hopelijk lukt het Clémence, Emilie en mij om dit weekend naar Pullman te gaan, het nabijgelegen stadje. Daar is namelijk een latin bar, en dat lijkt ons super! Omdat de muziek leuk is, maar ook omdat Moscow nou ook weer niet zó divers is qua uitgaansmogelijkheden. Morgenavond ga ik bij Joyce eten, daar ben ik ook benieuwd naar. Maar toch heel erg vreemd, dat ik sommige mensen die hier echt bij mijn leven horen, misschien wel nooit meer zal zien. Dat hoort erbij natuurlijk. Gelukkig zijn bijvoorbeeld Clémence en Emilie gewoon lekker Frans, dus het zal niet al te moeilijk zijn om die weer eens terug te gaan zien!
Maar terwijl het 's avonds steeds gezelliger wordt, wordt het overdag steeds saaier. De gaten zijn nu echt definitief geboord en daarmee is het zware werk ook min of meer afgelopen. Dat betekent dat ik slechts 1 ochtend in de week bezig ben met metingen aan het grondwater in de gaten, want meer tijd heb ik gewoon niet nodig. Ook heb ik mijn verslag wel min of meer geschreven voor zover ik kan met de resultaten die ik nu heb, dus daar kan ik ook niet meer heel erg veel tijd in stoppen.
Ik heb deze week wel eindelijk de seepage meters kunnen bouwen trouwens! Jawel, à la Satisfaction stijl lekker emmers doormidden zagen en met een boor er gaten in boren, stopjes in de gaten en een drinkzak eraan bevestigen: klaar! Morgen ga ik ze installeren in Paradise Creek, dus wel leuk, een nieuw projectje. Maar toch verveel ik me overdag steeds meer. En als ik er dan aan denk dat ik over 2 weken weer terugga, is dat toch ook wel weer een heel leuk vooruitzicht! Ik hou er gewoon toch wel van om iets om handen te hebben, me nuttig kunnen voelen. En dat gevoel heb ik steeds minder.
Dus nee, ik blijf hier niet hoor jongens, wees maar niet bang! Ondanks dat ik het hier heerlijk heb met al die leuke mensen, verlang ik ernaar om weer een gestructureerd leven te leiden waarin ik het een beetje drukker heb. En natuurlijk, niet te vergeten, zijn er ook wat mensen die ik heel erg graag weer terug wil zien na zo'n lange tijd! Nog 2 weekjes :)
zondag 5 oktober 2008
Elk River en eindelijk: grondwatermonsters nemen!
Hooggeacht publiek,
Ik heb u de afgelopen tijd een beetje verwaarloosd, en het nagelaten u te melden hoe het hier met me gaat. Dat betekent echter niet dat ik hier niks meemaak! Dus ga ik er nu even rustig voor zitten en vertel ik over de hoogtepunten van de afgelopen twee weken.
Laat ik allereerst beginnen met te melden dat de spinnen al een tijdje niet meer zijn langskomen. Het is blijkbaar te koud of de paringsdrang is over, in ieder geval, ik ben blij dat ze zich niet meer laten zien! Ook het weer heeft zich vrij snel weer hersteld na het dipje wat ik vorige keer beschreef en het is hier weer als vanouds lekker zonnig en warm. Meestal. De bomen beginnen wel te kleuren en kan het 's ochtends best koud zijn, maar dat is alleen maar erg mooi!
Ook het veldwerk gaat rustig z'n gangetje. Ik heb uiteindelijk in totaal zo'n 30 gaten geboord totdat ik op grondwater stuitte, en ik heb de bodemprofielen beschreven, wat op zich al een contributie aan de wetenschap is. Dat vertel ik mezelf in ieder geval altijd maar. Afgelopen week ben ik begonnen het grondwater uit die gaten te gaan meten op temperatuur en EC (makkelijk gezegd de hoeveelheid mineralen in het water), en van een paar gaten monsters te nemen voor die isotopenanalyse.
Ik moet zeggen, ik had er erg veel zin in en hoopte nu door dat meten en monsteren een stukje wijzer te worden over wat ik al gevonden had. Maar helaas, er kwam niet echt wat uit de metingen naar voren waar ik nu echt warm van werd. Alle EC's lagen ongeveer binnen de veilige standaardafwijking van elkaar. Maar de temperatuur varieerde nogal op kleine afstand, wat mij zeer onlogisch leek voor grondwater. Je verwacht geen opwarming van een graad binnen 5 meter, tenzij je in Yellowstone loopt maar dat is het hier bepaald niet. Dat deed me twijfelen over mijn onderzoeksmethode: het grondwater eerst uit de gaten pompen om vervolgens 'nieuw' grondwater in de gaten te laten stromen, en dat water dan te gaan meten. Goed idee op zich, maar sommige gaten vullen zich zo snel dat er geen pompen aan is. Dan moet je op een gegeven moment maar besluiten dat het water nieuw is, maar wanneer is dat zo? En het ene gat vult zich ook sneller dan het andere, dus warmt het water in het ene gat meer op dan het andere...
Daarbij zijn mijn boorgaten natuurlijk over de hele lengte poreus, en kan er water in en uit sijpelen over de gehele lengte. Bij 'echte' meetputten zit er een beschermende pvc buis in de schacht, en een gat op het punt waar je het grondwater van wil meten. Waarom doe ik dat dan ook niet? Nou, omdat die boorgaten van mij te smal zijn om er een reguliere pvc pijp in te stoppen...
Dus er kan kortom heel wat misgaan, een beetje demotiverend wel. Maar goed, onderzoek is onderzoek en ook onzekerheden horen erbij, en wie weet is het water hier inderdaad wel allemaal zo'n beetje hetzelfde maar stroomt het af en toe door een andere laag. Ofzo.
In mijn vrije tijd zit ik ook niet stil natuurlijk, al ben ik vorige week toch best veel in mijn vrije tijd aan mijn verslag bezig geweest. Dat moest toch eigenlijk ook wel eens gebeuren! Maar natuurlijk is er naast werken ook tijd voor ontspannen. Zo ben ik vorig weekend met Keegan naar Elk River geweest, een natuurgebied (en langlaufoord in de winter) op anderhalf uur rijden hier vandaan. Heerlijk om weer eens een bos te zien, want dat heb je in de Palouse niet echt veel. Het landschap hier is net een woestijn, alleen zonder zand maar met gras. En ook zijn er supermooie watervallen vlakbij Elk River, dwars door basaltformaties. Zie foto's: ik vond het in ieder geval erg indrukwekkend!
Van de week ben ik na de yoga eindelijk met Joyce, die Nederlandse, wat gaan drinken. Erg leuk was dat, en gek ook: daar zit je dan aan de andere kant van de wereld iets te drinken met iemand die ook in Enschede is geboren. Ze heeft me uitgenodigd eens iets te komen eten bij haar vriend en diens dochter, en dat wil ik zeker wel eens doen nog voordat ik hier wegga. En dat is eigenlijk al best snel!
Gisteren ben ik met een aantal mensen naar de film 'Body of War' geweest, over een oorlogsveteraan die verlamd raakte na slechts 5 dagen Irak. Erg fascinerend! De Irakoorlog speelt hier sowieso trouwens heel erg, vooral in de aanloop naar de presidentsverkiezing natuurlijk. Er zijn demonstraties van de vredesbeweging, lezingen, filmvoorstellingen enzovoort aan de gang in het centrum en op de campus. Wel mooi om te zien vind ik, en ook nodig: de komende verkiezing zal op dat gebied toch veel kunnen veranderen.
Op dit moment ben ik linzensoep aan het voorbereiden voor twee Franse meisjes, Emilie en Clemence, die toch wel eens zin hadden in 'gezond eten'. Kom maar op zeg ik dan! Ze hebben zelf aangeboden een cake te gaan bakken met behulp van mijn oventje, ook erg lekker denk ik :)
En dan nog een paar wist-je-datjes:
Wist je dat:
...het hydrologisch jaar hier niet op 1 april, maar 1 oktober begint?
Het hier niet vanzelfsprekend is dat je na je bachelor je master doet? De meeste studenten stoppen na hun bachelor.
...het in bioscopen erg normaal is dat de stoelen niet in lange rijen staan, maar in kleine rijtjes van 2, 3 of 4 met een tussenruimte? Een soort love-seats idee.
...er hier vrijwel nergens fatsoenlijke fietsenstallingen te vinden zijn? Bij de grote supermarkt waar ik mijn boodschappen doe is er bijvoorbeeld maar plaats voor 3 fietsen...
...het een uitzonderlijk goed en zonnig najaar is voor deze streek? Het is niet ongewoon dat het omstreeks nu al begint te sneeuwen hier.
Ik heb u de afgelopen tijd een beetje verwaarloosd, en het nagelaten u te melden hoe het hier met me gaat. Dat betekent echter niet dat ik hier niks meemaak! Dus ga ik er nu even rustig voor zitten en vertel ik over de hoogtepunten van de afgelopen twee weken.
Laat ik allereerst beginnen met te melden dat de spinnen al een tijdje niet meer zijn langskomen. Het is blijkbaar te koud of de paringsdrang is over, in ieder geval, ik ben blij dat ze zich niet meer laten zien! Ook het weer heeft zich vrij snel weer hersteld na het dipje wat ik vorige keer beschreef en het is hier weer als vanouds lekker zonnig en warm. Meestal. De bomen beginnen wel te kleuren en kan het 's ochtends best koud zijn, maar dat is alleen maar erg mooi!
Ook het veldwerk gaat rustig z'n gangetje. Ik heb uiteindelijk in totaal zo'n 30 gaten geboord totdat ik op grondwater stuitte, en ik heb de bodemprofielen beschreven, wat op zich al een contributie aan de wetenschap is. Dat vertel ik mezelf in ieder geval altijd maar. Afgelopen week ben ik begonnen het grondwater uit die gaten te gaan meten op temperatuur en EC (makkelijk gezegd de hoeveelheid mineralen in het water), en van een paar gaten monsters te nemen voor die isotopenanalyse.
Ik moet zeggen, ik had er erg veel zin in en hoopte nu door dat meten en monsteren een stukje wijzer te worden over wat ik al gevonden had. Maar helaas, er kwam niet echt wat uit de metingen naar voren waar ik nu echt warm van werd. Alle EC's lagen ongeveer binnen de veilige standaardafwijking van elkaar. Maar de temperatuur varieerde nogal op kleine afstand, wat mij zeer onlogisch leek voor grondwater. Je verwacht geen opwarming van een graad binnen 5 meter, tenzij je in Yellowstone loopt maar dat is het hier bepaald niet. Dat deed me twijfelen over mijn onderzoeksmethode: het grondwater eerst uit de gaten pompen om vervolgens 'nieuw' grondwater in de gaten te laten stromen, en dat water dan te gaan meten. Goed idee op zich, maar sommige gaten vullen zich zo snel dat er geen pompen aan is. Dan moet je op een gegeven moment maar besluiten dat het water nieuw is, maar wanneer is dat zo? En het ene gat vult zich ook sneller dan het andere, dus warmt het water in het ene gat meer op dan het andere...
Daarbij zijn mijn boorgaten natuurlijk over de hele lengte poreus, en kan er water in en uit sijpelen over de gehele lengte. Bij 'echte' meetputten zit er een beschermende pvc buis in de schacht, en een gat op het punt waar je het grondwater van wil meten. Waarom doe ik dat dan ook niet? Nou, omdat die boorgaten van mij te smal zijn om er een reguliere pvc pijp in te stoppen...
Dus er kan kortom heel wat misgaan, een beetje demotiverend wel. Maar goed, onderzoek is onderzoek en ook onzekerheden horen erbij, en wie weet is het water hier inderdaad wel allemaal zo'n beetje hetzelfde maar stroomt het af en toe door een andere laag. Ofzo.
In mijn vrije tijd zit ik ook niet stil natuurlijk, al ben ik vorige week toch best veel in mijn vrije tijd aan mijn verslag bezig geweest. Dat moest toch eigenlijk ook wel eens gebeuren! Maar natuurlijk is er naast werken ook tijd voor ontspannen. Zo ben ik vorig weekend met Keegan naar Elk River geweest, een natuurgebied (en langlaufoord in de winter) op anderhalf uur rijden hier vandaan. Heerlijk om weer eens een bos te zien, want dat heb je in de Palouse niet echt veel. Het landschap hier is net een woestijn, alleen zonder zand maar met gras. En ook zijn er supermooie watervallen vlakbij Elk River, dwars door basaltformaties. Zie foto's: ik vond het in ieder geval erg indrukwekkend!
Van de week ben ik na de yoga eindelijk met Joyce, die Nederlandse, wat gaan drinken. Erg leuk was dat, en gek ook: daar zit je dan aan de andere kant van de wereld iets te drinken met iemand die ook in Enschede is geboren. Ze heeft me uitgenodigd eens iets te komen eten bij haar vriend en diens dochter, en dat wil ik zeker wel eens doen nog voordat ik hier wegga. En dat is eigenlijk al best snel!
Gisteren ben ik met een aantal mensen naar de film 'Body of War' geweest, over een oorlogsveteraan die verlamd raakte na slechts 5 dagen Irak. Erg fascinerend! De Irakoorlog speelt hier sowieso trouwens heel erg, vooral in de aanloop naar de presidentsverkiezing natuurlijk. Er zijn demonstraties van de vredesbeweging, lezingen, filmvoorstellingen enzovoort aan de gang in het centrum en op de campus. Wel mooi om te zien vind ik, en ook nodig: de komende verkiezing zal op dat gebied toch veel kunnen veranderen.
Op dit moment ben ik linzensoep aan het voorbereiden voor twee Franse meisjes, Emilie en Clemence, die toch wel eens zin hadden in 'gezond eten'. Kom maar op zeg ik dan! Ze hebben zelf aangeboden een cake te gaan bakken met behulp van mijn oventje, ook erg lekker denk ik :)
En dan nog een paar wist-je-datjes:
Wist je dat:
...het hydrologisch jaar hier niet op 1 april, maar 1 oktober begint?
Het hier niet vanzelfsprekend is dat je na je bachelor je master doet? De meeste studenten stoppen na hun bachelor.
...het in bioscopen erg normaal is dat de stoelen niet in lange rijen staan, maar in kleine rijtjes van 2, 3 of 4 met een tussenruimte? Een soort love-seats idee.
...er hier vrijwel nergens fatsoenlijke fietsenstallingen te vinden zijn? Bij de grote supermarkt waar ik mijn boodschappen doe is er bijvoorbeeld maar plaats voor 3 fietsen...
...het een uitzonderlijk goed en zonnig najaar is voor deze streek? Het is niet ongewoon dat het omstreeks nu al begint te sneeuwen hier.
dinsdag 23 september 2008
Herfst
Dag lieve allemaal,
Het ene moment zit je nog in een zonovergoten bijna-vakantieoord een september te vieren waar iedere Nederlander in zijn stoutste dromen nog niet op durft te hopen, en het volgende moment regent het, waait het en is het 's ochtends om 8 uur een verbijsterende 2 graden. Blijkbaar houdt het weer hier zich vrij nauwkeurig aan de scheiding zomer/herfst... Wel jammer, want eerlijk gezegd was ik al helemaal gewend aan dat heerlijke nazomerweer. Nu zal ik toch aan meer Nederlands weer gewend moeten raken...
Vooral in het veld is het vervelend, als je met natte kleihanden in de koude wind moet staan, zoals ik vanmorgen. Het Noorse mutsje is ook hier alweer van pas gekomen, al had ik gehoopt dat dat in september nog niet had gehoeven. Maar gelukkig ben ik (vind ik) bijna klaar met boren, ik heb niet het idee dat ik nog veel meer te weten kom als ik de akker waar ik boor omtover tot een gatenkaas. Ik hoop deze week gewoon klaar te zijn, zodat ik volgende week monsters kan nemen en kan meten enzo. Ik ben benieuwd of er iets van resultaat uit naar voren gaat komen...
Maar ook voor je algemene gemoedsrust is zo'n onaangekondigde weersomslag niet fijn. Ik begon meteen thuis veel meer te missen, het vakantiegevoel gaat denk ik een beetje weg als de zon weggaat, ik vermoed in ieder geval een sterke correlatie. Dus heb ik van lieverlee maar meteen een flinke pan stamppot boerenkool gemaakt, om toch een soort van huiselijke sfeer te creëren. En daarnaast is het natuurlijk goede kost voor de werkman/vrouw op het veld! Ik heb Keegan meteen maar mee laten genieten van dit flinke staaltje Nederlandse cultuur, en hij vond het erg lekker. Hij was vooral gecharmeerd van het feit dat we uberhaupt een recept hebben waarin boerenkool centraal staat. Want inderdaad, boerenkool ligt hier dan wel in de winkel, maar ik geloof niet dat het een belangrijke plaats inneemt in de Amerikaanse keuken. Ik heb nog naar recepten gezocht samen met Keegan, maar niks kunnen vinden! En dat in aardappel-staat Idaho! Ik zie een markt ;)
Maar afgezien van het weer gaat alles hier min of meer zijn gangetje. Werken op het veld, vooral 's ochtends, 's avonds m'n dingetjes en af en toe gezellig met iemand wat eten. Donderdag bijvoorbeeld met Kristine in het centrum als toetje bij een café iets besteld waar zij helemaal gek op is: chocoladesoufflé. Inderdaad, om je vingers bij af te likken! Zaterdagavond heb ik Tammy en Maria hier uitgenodigd om te komen eten, wat ook erg leuk was. Daarna gingen we met z'n drieën naar een drag-queen show, dat leek ons wel grappig! En blijkbaar leek dat meer mensen wel grappig want ook Hanady (Verenigde Emiraten) en Emilie (Frankrijk) sloten zich op het laatste moment nog bij ons aan. Eenmaal daar aangekomen bleek dat er zelfs nog een Saoedi-Arabische jongen uit onze groep was gekomen. Wat hij gedacht moet hebben van die vertoning, dat weet ik nog zo net niet. Het was in ieder geval erg gezellig, leuke muziek tussendoor om te dansen en dan die show in twee delen. Ik had nog nooit zoiets gezien en ik moet zeggen, het is me wel wat hoor. Vooral als het iemand erg goed lukt om zich te verplaatsen in zijn/haar nieuwe rol is het fascinerend vind ik. Minder leuk was het om na de tijd in de regen naar huis te moeten fietsen... Daar ben ik niet meer echt aan gewend! Ter illustratie: de stoepkrijttekeningen van de buurkinderen hebben dik 3 weken stand gehouden, totdat ze dit weekend wegregenden eigenlijk. Dat zou je in Nederland niet snel overkomen!
Dat was het wel weer voor nu, ik ga zo eens naar zumba! Jullie een fijne nachtrust gewenst en ik laat snel weer wat van me horen.
Knuffel,
Lineke
Het ene moment zit je nog in een zonovergoten bijna-vakantieoord een september te vieren waar iedere Nederlander in zijn stoutste dromen nog niet op durft te hopen, en het volgende moment regent het, waait het en is het 's ochtends om 8 uur een verbijsterende 2 graden. Blijkbaar houdt het weer hier zich vrij nauwkeurig aan de scheiding zomer/herfst... Wel jammer, want eerlijk gezegd was ik al helemaal gewend aan dat heerlijke nazomerweer. Nu zal ik toch aan meer Nederlands weer gewend moeten raken...
Vooral in het veld is het vervelend, als je met natte kleihanden in de koude wind moet staan, zoals ik vanmorgen. Het Noorse mutsje is ook hier alweer van pas gekomen, al had ik gehoopt dat dat in september nog niet had gehoeven. Maar gelukkig ben ik (vind ik) bijna klaar met boren, ik heb niet het idee dat ik nog veel meer te weten kom als ik de akker waar ik boor omtover tot een gatenkaas. Ik hoop deze week gewoon klaar te zijn, zodat ik volgende week monsters kan nemen en kan meten enzo. Ik ben benieuwd of er iets van resultaat uit naar voren gaat komen...
Maar ook voor je algemene gemoedsrust is zo'n onaangekondigde weersomslag niet fijn. Ik begon meteen thuis veel meer te missen, het vakantiegevoel gaat denk ik een beetje weg als de zon weggaat, ik vermoed in ieder geval een sterke correlatie. Dus heb ik van lieverlee maar meteen een flinke pan stamppot boerenkool gemaakt, om toch een soort van huiselijke sfeer te creëren. En daarnaast is het natuurlijk goede kost voor de werkman/vrouw op het veld! Ik heb Keegan meteen maar mee laten genieten van dit flinke staaltje Nederlandse cultuur, en hij vond het erg lekker. Hij was vooral gecharmeerd van het feit dat we uberhaupt een recept hebben waarin boerenkool centraal staat. Want inderdaad, boerenkool ligt hier dan wel in de winkel, maar ik geloof niet dat het een belangrijke plaats inneemt in de Amerikaanse keuken. Ik heb nog naar recepten gezocht samen met Keegan, maar niks kunnen vinden! En dat in aardappel-staat Idaho! Ik zie een markt ;)
Maar afgezien van het weer gaat alles hier min of meer zijn gangetje. Werken op het veld, vooral 's ochtends, 's avonds m'n dingetjes en af en toe gezellig met iemand wat eten. Donderdag bijvoorbeeld met Kristine in het centrum als toetje bij een café iets besteld waar zij helemaal gek op is: chocoladesoufflé. Inderdaad, om je vingers bij af te likken! Zaterdagavond heb ik Tammy en Maria hier uitgenodigd om te komen eten, wat ook erg leuk was. Daarna gingen we met z'n drieën naar een drag-queen show, dat leek ons wel grappig! En blijkbaar leek dat meer mensen wel grappig want ook Hanady (Verenigde Emiraten) en Emilie (Frankrijk) sloten zich op het laatste moment nog bij ons aan. Eenmaal daar aangekomen bleek dat er zelfs nog een Saoedi-Arabische jongen uit onze groep was gekomen. Wat hij gedacht moet hebben van die vertoning, dat weet ik nog zo net niet. Het was in ieder geval erg gezellig, leuke muziek tussendoor om te dansen en dan die show in twee delen. Ik had nog nooit zoiets gezien en ik moet zeggen, het is me wel wat hoor. Vooral als het iemand erg goed lukt om zich te verplaatsen in zijn/haar nieuwe rol is het fascinerend vind ik. Minder leuk was het om na de tijd in de regen naar huis te moeten fietsen... Daar ben ik niet meer echt aan gewend! Ter illustratie: de stoepkrijttekeningen van de buurkinderen hebben dik 3 weken stand gehouden, totdat ze dit weekend wegregenden eigenlijk. Dat zou je in Nederland niet snel overkomen!
Dat was het wel weer voor nu, ik ga zo eens naar zumba! Jullie een fijne nachtrust gewenst en ik laat snel weer wat van me horen.
Knuffel,
Lineke
zondag 14 september 2008
Week 4 alweer!
Dag lieve allemaal,
Inderdaad alweer week 4, wat betekent dat ik hier alweer bijna een maand zit te werken. Ik moet zeggen, de tijd vliegt toch wel hoor, vooral als je een beetje op gang begint te komen met je werk. En je sociale leven zich een beetje begint te ontwikkelen...
Laten we bij het werk beginnen. Deze week ben ik bijna iedere ochtend van 8 tot een uur of 2 in het veld te vinden geweest. Leuk natuurlijk om aan de slag te kunnen, maar ik merkte al snel dat het werk veel trager ging dan ik had gehoopt (dit lijkt een standaardregel te zijn in iedere klus die je begint, of dat nu verbouwen is of veldwerk doen!) . In het kort komt het erop neer dat ik grondboringen en bodembeschrijvingen wil doen bij 4 springs die dicht bij elkaar liggen, om te kijken waarom een spring juist op een bepaalde plek omhoog komt, en bekijken of deze spring in contact staat met het diepere grondwater of niet. Ik ben tot nu toe bijna klaar bij springlocatie nummer 2, en dat heeft me al een week boren gekost. Daar komt dus zeker nog een week bij, en dán moet ik nog beginnen met het nemen van watermonsters en het meten van allerlei waarden. Ik hoop dus maar dat ik daar de tijd en de gelegenheid voor zie te vinden! Ik moet namelijk steeds weer mensen ronselen om me te helpen met boren, want je mag uit veiligheidsoverwegingen niet alleen het veld in en daarbij is het wel erg handig als een man je helpt bij het boren (verschrikkelijk om te moeten zeggen haha!) Gelukkig krijg ik wel positief commentaar van Jan; hij vindt het erg goed dat ik zo hard werk en veel gedaan wil krijgen binnen korte tijd. Ik denk dan: 'maar natuurlijk wil ik dat!', maar blijkbaar maken mijn werkhouding en inzet een goede inruk. Leuk om te horen!
Als ik dan 's middags uit het veld kom, ben ik behoorlijk moe. En als je dan ook nog een middagprogramma (veldpracticum van Jerry op woensdagmiddag) en een avondprogramma (yoga, een diner van de vakgroep) hebt, dan hakt zo'n weekje er wel in. Ik had graag willen sporten (zumba!) om de spanning er wat af te zweten, maar helaas kon dat niet. Ik had namelijk mijn schoenen, die nat waren van het raften, laten drogen op de verwarming. En blijkbaar krimpen de binnenste zolen van sportschoenen daarvan... Echt iets voor mij. Geen sport voor Lini deze week dus, maar ik heb ondertussen de tijd gevonden om nieuwe zooltjes te kopen dus volgende week komt dat weer helemaal goed.
Vrijdagavond was ik eigenlijk compleet gaar en klaar voor een lekker bedje, maar ik had na het raften vorige week een aantal meisjes opgetrommeld om uit eten te gaan bij een Mexicaans restaurant hier. Ik had in mijn e-mail ook gezegd dat iedereen die zin had, maar mee moest komen. Het bevestigen van mijn e-mail gebeurde maar door een paar mensen en soms nog erg last-minute, dus ik dacht dat we ongeveer met z'n vieren zouden gaan zijn uiteindelijk. Maar er kwamen ineens (typisch) 8 mensen opdagen, waaronder ook een aantal jongens die gezellig mee waren gekomen, dus dat was erg leuk! Na het eten wilden we ergens wat gaan drinken, maar dat is in Amerika onmogelijk als je een 18jarige en een 20jarige bij je hebt. Zo irritant! Alle theehuizen enzo gaan om 10 uur dicht en voor de cafés waar alcohol wordt geschonken moet je 21 zijn. Dat controleren ze dan ook echt aan de deur. We hebben ongeveer een uur over straat gezworven om een plek te vinden, erg schraal was dat. Maar uiteindelijk kwamen we tóch een club binnen, mét 18 en 20 jarige. Hoe dat dan weer gelukt is, snap ik nog steeds niet, maar we waren gelukkig ergens binnen! In een club nog wel, waar we lekker konden dansen, drinken en praten, heerlijk!!!
De volgende dag had ik met Maria (Ecuador) en Tammy (Georgia) afgesproken om naar de County Fair te gaan. De County Fair is een soort jaarlijks terugkerend evenement van de Latah 'county', een soort provincie of regio binnen Idaho waar Moscow ook binnen valt. Wat het nu precies is, is niet goed uit te leggen. Er was bijvoorbeeld een soort kermisgedeelte, maar er waren ook schuren met showdieren en een schuur waarin vee werd geveild. In een andere schuur waren er weer stands van politieke partijen, het ziekenhuis, de lokale quiltclub, de anti-abortusvereniging, de bomenvereniging en meer organisaties waarvan je het bestaan ervan zo gek niet kan bedenken. En natuurlijk kon je overal eten en drinken kopen. De Fair duurt 4 dagen en in het weekend kun je er de hele dag heen. Het was dan ook een gezellige drukte en ik heb een superleuke dag gehad met Maria en Tammy! Zie foto's!
's Avonds was ik natuurlijk supermoe, maar ik had met Keegan afgesproken om naar de film te gaan: Encounters at the end of the world. Het is eigenlijk een documentaire over onderzoekers op Antarctica die daar in het onderzoeksdorp wonen, erg bizar maar wel interessant. Ik denk dat Henk en Dirk er wel om zouden kunnen lachen ;)
Vandaag heb ik een beetje een rustdag, ik ga eens wat opruimen, schoonmaken en naar de winkel. Vanavond komt er een meisje hier eten, Marie, uit Nieuw Zeeland. En dan begint morgen om 8 uur weer een nieuwe sessie van grondboringen!
Inderdaad alweer week 4, wat betekent dat ik hier alweer bijna een maand zit te werken. Ik moet zeggen, de tijd vliegt toch wel hoor, vooral als je een beetje op gang begint te komen met je werk. En je sociale leven zich een beetje begint te ontwikkelen...
Laten we bij het werk beginnen. Deze week ben ik bijna iedere ochtend van 8 tot een uur of 2 in het veld te vinden geweest. Leuk natuurlijk om aan de slag te kunnen, maar ik merkte al snel dat het werk veel trager ging dan ik had gehoopt (dit lijkt een standaardregel te zijn in iedere klus die je begint, of dat nu verbouwen is of veldwerk doen!) . In het kort komt het erop neer dat ik grondboringen en bodembeschrijvingen wil doen bij 4 springs die dicht bij elkaar liggen, om te kijken waarom een spring juist op een bepaalde plek omhoog komt, en bekijken of deze spring in contact staat met het diepere grondwater of niet. Ik ben tot nu toe bijna klaar bij springlocatie nummer 2, en dat heeft me al een week boren gekost. Daar komt dus zeker nog een week bij, en dán moet ik nog beginnen met het nemen van watermonsters en het meten van allerlei waarden. Ik hoop dus maar dat ik daar de tijd en de gelegenheid voor zie te vinden! Ik moet namelijk steeds weer mensen ronselen om me te helpen met boren, want je mag uit veiligheidsoverwegingen niet alleen het veld in en daarbij is het wel erg handig als een man je helpt bij het boren (verschrikkelijk om te moeten zeggen haha!) Gelukkig krijg ik wel positief commentaar van Jan; hij vindt het erg goed dat ik zo hard werk en veel gedaan wil krijgen binnen korte tijd. Ik denk dan: 'maar natuurlijk wil ik dat!', maar blijkbaar maken mijn werkhouding en inzet een goede inruk. Leuk om te horen!
Als ik dan 's middags uit het veld kom, ben ik behoorlijk moe. En als je dan ook nog een middagprogramma (veldpracticum van Jerry op woensdagmiddag) en een avondprogramma (yoga, een diner van de vakgroep) hebt, dan hakt zo'n weekje er wel in. Ik had graag willen sporten (zumba!) om de spanning er wat af te zweten, maar helaas kon dat niet. Ik had namelijk mijn schoenen, die nat waren van het raften, laten drogen op de verwarming. En blijkbaar krimpen de binnenste zolen van sportschoenen daarvan... Echt iets voor mij. Geen sport voor Lini deze week dus, maar ik heb ondertussen de tijd gevonden om nieuwe zooltjes te kopen dus volgende week komt dat weer helemaal goed.
Vrijdagavond was ik eigenlijk compleet gaar en klaar voor een lekker bedje, maar ik had na het raften vorige week een aantal meisjes opgetrommeld om uit eten te gaan bij een Mexicaans restaurant hier. Ik had in mijn e-mail ook gezegd dat iedereen die zin had, maar mee moest komen. Het bevestigen van mijn e-mail gebeurde maar door een paar mensen en soms nog erg last-minute, dus ik dacht dat we ongeveer met z'n vieren zouden gaan zijn uiteindelijk. Maar er kwamen ineens (typisch) 8 mensen opdagen, waaronder ook een aantal jongens die gezellig mee waren gekomen, dus dat was erg leuk! Na het eten wilden we ergens wat gaan drinken, maar dat is in Amerika onmogelijk als je een 18jarige en een 20jarige bij je hebt. Zo irritant! Alle theehuizen enzo gaan om 10 uur dicht en voor de cafés waar alcohol wordt geschonken moet je 21 zijn. Dat controleren ze dan ook echt aan de deur. We hebben ongeveer een uur over straat gezworven om een plek te vinden, erg schraal was dat. Maar uiteindelijk kwamen we tóch een club binnen, mét 18 en 20 jarige. Hoe dat dan weer gelukt is, snap ik nog steeds niet, maar we waren gelukkig ergens binnen! In een club nog wel, waar we lekker konden dansen, drinken en praten, heerlijk!!!
De volgende dag had ik met Maria (Ecuador) en Tammy (Georgia) afgesproken om naar de County Fair te gaan. De County Fair is een soort jaarlijks terugkerend evenement van de Latah 'county', een soort provincie of regio binnen Idaho waar Moscow ook binnen valt. Wat het nu precies is, is niet goed uit te leggen. Er was bijvoorbeeld een soort kermisgedeelte, maar er waren ook schuren met showdieren en een schuur waarin vee werd geveild. In een andere schuur waren er weer stands van politieke partijen, het ziekenhuis, de lokale quiltclub, de anti-abortusvereniging, de bomenvereniging en meer organisaties waarvan je het bestaan ervan zo gek niet kan bedenken. En natuurlijk kon je overal eten en drinken kopen. De Fair duurt 4 dagen en in het weekend kun je er de hele dag heen. Het was dan ook een gezellige drukte en ik heb een superleuke dag gehad met Maria en Tammy! Zie foto's!
's Avonds was ik natuurlijk supermoe, maar ik had met Keegan afgesproken om naar de film te gaan: Encounters at the end of the world. Het is eigenlijk een documentaire over onderzoekers op Antarctica die daar in het onderzoeksdorp wonen, erg bizar maar wel interessant. Ik denk dat Henk en Dirk er wel om zouden kunnen lachen ;)
Vandaag heb ik een beetje een rustdag, ik ga eens wat opruimen, schoonmaken en naar de winkel. Vanavond komt er een meisje hier eten, Marie, uit Nieuw Zeeland. En dan begint morgen om 8 uur weer een nieuwe sessie van grondboringen!
zondag 7 september 2008
Eerste echte veldwerk... en raften!
Dag jongens en meisjes,
Deze week was het dan eindelijk zover: ik kon met de handjes in de modder. Ik was al gaan kijken met Duncan, de jongen die me met mijn veldwerk helpt, en toen beleefden we dat hele wichelroedeverhaal. De tweede keer was iets minder zweverig: we hebben in het veldje met de grootste bron 5 boringen gedaan en daar boorbeschrijvingen van gemaakt. Erg leuk om alleen al het soort grondboor te zien wat ze hier hebben, toch anders dan een Edelmannboor. En de verlengstukken zijn in ieder geval zéker langer dan 1.20 m want ze pasten maar net diagonaal in de auto van Duncan. Maar boren lukte gelukkig net zo goed. In het veldje had ik bedacht dat we allereerst zouden gaan boren op een transect in het veld, boven het begin van de bron, en dan om de 5 m een boring doen. Het is ons gelukt om 4 boringen op dit transect te doen, dus dekten we zo'n 20 m van het naar schatting 40 m diepe veldje. Op die manier hebben we 4 redelijk op elkaar lijkende boringen gevonden: donkerbruine tot zwarte loess, met naar beneden toe steeds meer scherpe, slecht gesorteerde kwartskorrels. Op de plek waar vrijwel alleen die kwartskorrels te vinden waren, zat het grondwater op telkens ongeveer 1 m diepte. Een leuke eerste vondst. Toen we echter voor de laatste boring 5 m afweken van het transect, heuvelafwaarts, en dus min of meer onder het begin van de bron, vonden we onder de loesslaag allemaal veenlagen met zandlaagjes daartussen. En het grondwater zat op deze plek op zo'n 2 m diepte, terwijl we toch heuvelafwaarts waren gegaan en iets anders verwachtten. Daar moeten we dus zeker omheen nog gaan boren, en in de rest van het veld, om te ontdekken wat er zich precies afspeelt daar. Maar, zoals je ziet, hebben we maar 5 boringen kunnen zetten op die morgen dat we gingen. Ik wil er nog wel 5 bij hebben in dat veldje, en dan hebben we nog een ander veldje en een heuvel die geboord moeten worden. Aangezien Duncan maar 2 ochtenden in de week kan komen, en de grondwatermonsters uit de boorgaten nu wel snel moeten worden genomen, voel ik nattigheid. Ik ga morgen maar eens naar Jan Boll om mijn gevoel en vondsten te bespreken. Hopelijk kan ik een emergency-crew regelen om deze week met me mee het veld in te gaan!!!
De seepage meters zijn óók nog steeds niet gemaakt, want zowel Jan als Jerry waren vorige week op zakenreis en dus kon ik niet de spullen gaan kopen en gaan beginnen met bouwen. Hopelijk gaat dat deze week ook beter. En hopelijk hoef ik het woord hopelijk niet al te vaak meer te gebruiken...
Toch maak ik me er gek genoeg niet heel veel zorgen om. Ik kan toch niks veranderen en ik doe wat ik kan, meer zit er gewoon niet in. Natuurlijk hoop ik wel heel erg dat ik met zo veel mogelijk gegevens dit land weer uit kan gaan, maar het beheerst niet mijn gedachten.
Ik geniet eigenlijk vooral van mijn verblijf hier. Zoals dit weekend, toen ik ging raften met de internationale studenten. Hartstikke leuk! We reden zo'n 1,5 uur zuidwaarts van Moscow, richting Lewiston, naar de Salmon river. Die Salmon river stroomt best snel, maar daar zie je niet veel van want het water is gewoon rustig. Het grootste gedeelte van de tijd besteedden we dan ook aan een beetje peddelen en dobberen. Alleen af en toe kom je een stroomversnelling tegen en dan moet je even goed opletten, dat is wel spannend! De kans dat je tijdens één van die stroomversnelling een flinke guts koud water over je heen krijgt, is zo'n 100%, maar toch probeer je dat te vermijden en zo goed mogelijk weer in rustig vaarwater te komen. Ik moet zeggen, ik vond die wilde momenten wel leuk, maar er was teveel rust tussendoor en zo enorm wild was het nu ook weer niet, dus het raften zelf viel me een klein beetje tegen.
Wat natuurlijk wel erg leuk was, waren al die internationale studenten die mee waren. Dat was in het begin trouwens wel even doorbijten, want ze kennen elkaar onderling al best goed. Ze wonen namelijk allemaal op de campus en eten dan ook in de gaarkeuken (meer kwaliteit is het niet), waardoor ze elkaar de hele tijd tegenkomen en met elkaar eten enzo. Dan voel je je toch een beetje een nieuweling die zijn plaatsje moet veroveren. Maar gelukkig lukte dat wel redelijk goed, en had ik uiteindelijk een hele leuke raftdag waarin ik een heleboel nieuwe mensen uit allerlei uithoeken van de wereld heb leren kennen. De landen waar mijn nieuwe vriendjes vandaan komen zijn de Verenigde Emiraten (Abu Dhabi), Jordanië, Nieuw Zeeland, Israël, Egypte, Georgië en Ecuador. Een gemêleerd gezelschap dus. 's Avonds toen we terugkwamen ben ik ook met ze mee gegaan om te eten, en daar heb ik nog een hele tijd met ze doorgepraat en e-mailadressen uitgewisseld. Zodat ze mij de foto's van het raften kunnen doorsturen, en zodat we voor een andere keer weer wat kunnen afspreken, voor eten en uitgaan! Ik voelde me helemaal blij, in Wageningen vind ik de groep internationale studenten er ook altijd zo leuk uitzien, maar een beetje afgesloten voor Nederlanders. En nu ben ik één van hen, en iedereen is aardig en de achtergronden zijn zo interessant! Ik heb wel denk ik wederom geluk dat ik in het begin van het schooljaar ben gekomen, zodat ik al die introductieactiviteiten kan meemaken. Dat maakt alles wel een stuk gemakkelijker! Gelukkig heb ik, als ik terug naar Nederland ga, in ieder geval dít meegemaakt, ongeacht de resultaten die ik ga vinden. En al maakt dat voor mijn afstudeervak en mijn cijfer natuurlijk niet veel uit, voor mezelf vind ik dat wel erg waardevol. Een mooie tijd om op terug te kijken!
Deze week was het dan eindelijk zover: ik kon met de handjes in de modder. Ik was al gaan kijken met Duncan, de jongen die me met mijn veldwerk helpt, en toen beleefden we dat hele wichelroedeverhaal. De tweede keer was iets minder zweverig: we hebben in het veldje met de grootste bron 5 boringen gedaan en daar boorbeschrijvingen van gemaakt. Erg leuk om alleen al het soort grondboor te zien wat ze hier hebben, toch anders dan een Edelmannboor. En de verlengstukken zijn in ieder geval zéker langer dan 1.20 m want ze pasten maar net diagonaal in de auto van Duncan. Maar boren lukte gelukkig net zo goed. In het veldje had ik bedacht dat we allereerst zouden gaan boren op een transect in het veld, boven het begin van de bron, en dan om de 5 m een boring doen. Het is ons gelukt om 4 boringen op dit transect te doen, dus dekten we zo'n 20 m van het naar schatting 40 m diepe veldje. Op die manier hebben we 4 redelijk op elkaar lijkende boringen gevonden: donkerbruine tot zwarte loess, met naar beneden toe steeds meer scherpe, slecht gesorteerde kwartskorrels. Op de plek waar vrijwel alleen die kwartskorrels te vinden waren, zat het grondwater op telkens ongeveer 1 m diepte. Een leuke eerste vondst. Toen we echter voor de laatste boring 5 m afweken van het transect, heuvelafwaarts, en dus min of meer onder het begin van de bron, vonden we onder de loesslaag allemaal veenlagen met zandlaagjes daartussen. En het grondwater zat op deze plek op zo'n 2 m diepte, terwijl we toch heuvelafwaarts waren gegaan en iets anders verwachtten. Daar moeten we dus zeker omheen nog gaan boren, en in de rest van het veld, om te ontdekken wat er zich precies afspeelt daar. Maar, zoals je ziet, hebben we maar 5 boringen kunnen zetten op die morgen dat we gingen. Ik wil er nog wel 5 bij hebben in dat veldje, en dan hebben we nog een ander veldje en een heuvel die geboord moeten worden. Aangezien Duncan maar 2 ochtenden in de week kan komen, en de grondwatermonsters uit de boorgaten nu wel snel moeten worden genomen, voel ik nattigheid. Ik ga morgen maar eens naar Jan Boll om mijn gevoel en vondsten te bespreken. Hopelijk kan ik een emergency-crew regelen om deze week met me mee het veld in te gaan!!!
De seepage meters zijn óók nog steeds niet gemaakt, want zowel Jan als Jerry waren vorige week op zakenreis en dus kon ik niet de spullen gaan kopen en gaan beginnen met bouwen. Hopelijk gaat dat deze week ook beter. En hopelijk hoef ik het woord hopelijk niet al te vaak meer te gebruiken...
Toch maak ik me er gek genoeg niet heel veel zorgen om. Ik kan toch niks veranderen en ik doe wat ik kan, meer zit er gewoon niet in. Natuurlijk hoop ik wel heel erg dat ik met zo veel mogelijk gegevens dit land weer uit kan gaan, maar het beheerst niet mijn gedachten.
Ik geniet eigenlijk vooral van mijn verblijf hier. Zoals dit weekend, toen ik ging raften met de internationale studenten. Hartstikke leuk! We reden zo'n 1,5 uur zuidwaarts van Moscow, richting Lewiston, naar de Salmon river. Die Salmon river stroomt best snel, maar daar zie je niet veel van want het water is gewoon rustig. Het grootste gedeelte van de tijd besteedden we dan ook aan een beetje peddelen en dobberen. Alleen af en toe kom je een stroomversnelling tegen en dan moet je even goed opletten, dat is wel spannend! De kans dat je tijdens één van die stroomversnelling een flinke guts koud water over je heen krijgt, is zo'n 100%, maar toch probeer je dat te vermijden en zo goed mogelijk weer in rustig vaarwater te komen. Ik moet zeggen, ik vond die wilde momenten wel leuk, maar er was teveel rust tussendoor en zo enorm wild was het nu ook weer niet, dus het raften zelf viel me een klein beetje tegen.
Wat natuurlijk wel erg leuk was, waren al die internationale studenten die mee waren. Dat was in het begin trouwens wel even doorbijten, want ze kennen elkaar onderling al best goed. Ze wonen namelijk allemaal op de campus en eten dan ook in de gaarkeuken (meer kwaliteit is het niet), waardoor ze elkaar de hele tijd tegenkomen en met elkaar eten enzo. Dan voel je je toch een beetje een nieuweling die zijn plaatsje moet veroveren. Maar gelukkig lukte dat wel redelijk goed, en had ik uiteindelijk een hele leuke raftdag waarin ik een heleboel nieuwe mensen uit allerlei uithoeken van de wereld heb leren kennen. De landen waar mijn nieuwe vriendjes vandaan komen zijn de Verenigde Emiraten (Abu Dhabi), Jordanië, Nieuw Zeeland, Israël, Egypte, Georgië en Ecuador. Een gemêleerd gezelschap dus. 's Avonds toen we terugkwamen ben ik ook met ze mee gegaan om te eten, en daar heb ik nog een hele tijd met ze doorgepraat en e-mailadressen uitgewisseld. Zodat ze mij de foto's van het raften kunnen doorsturen, en zodat we voor een andere keer weer wat kunnen afspreken, voor eten en uitgaan! Ik voelde me helemaal blij, in Wageningen vind ik de groep internationale studenten er ook altijd zo leuk uitzien, maar een beetje afgesloten voor Nederlanders. En nu ben ik één van hen, en iedereen is aardig en de achtergronden zijn zo interessant! Ik heb wel denk ik wederom geluk dat ik in het begin van het schooljaar ben gekomen, zodat ik al die introductieactiviteiten kan meemaken. Dat maakt alles wel een stuk gemakkelijker! Gelukkig heb ik, als ik terug naar Nederland ga, in ieder geval dít meegemaakt, ongeacht de resultaten die ik ga vinden. En al maakt dat voor mijn afstudeervak en mijn cijfer natuurlijk niet veel uit, voor mezelf vind ik dat wel erg waardevol. Een mooie tijd om op terug te kijken!
donderdag 4 september 2008
Hobo spider?!?!?!
Dag allemaal,
Ik had jullie al verteld over die ranzige spinnen die ik steeds weer vind. Nu ben ik toch eens aan de slag gegaan om te kijken wat voor spin dat nu kan zijn, zodat ik kan bedenken wat ik ertegen kan doen en wanneer ze weer minder actief zullen zijn.
Nou, als je me een beetje kent, dan weet je dat ik zelfs van de afbeelding van spinnen al niet blij word. Dus door google images gaan om alle mogelijke spinnensoorten te checken was al niet een groot succes. Maar, alsof het lot me wil tarten, lijkt het erop dat het voor Lini een stukje erger wordt dan slechts op internet naar onschuldige plaatjes kijken. Want ook al probeer ik mezelf steeds te overtuigen dat ik met een look-alike te maken heb, de plaatjes van de mannelijke hobo-spider komen toch verdacht veel overeen met wat ik hier iedere keer tegenkom. Ik hou me maar vast aan wat ik ook op internet heb gelezen: dat je er een microscoop voor nodig hebt om zeker te weten of je met een ware hobo te maken hebt. Maar goed er is dus wel een kans...
Een biologielesje: de hobo-spider is verwant aan de bruine huisspin die je in Europa ook wel vindt. Sterker nog, de hobo-spider kómt oorspronkelijk uit Europa. Maar in Europa komt hij niet je huis binnen, omdat daar de nog grotere huisspin hem op staat te wachten. Hier in Amerika is die grote huisspin nou net níet echt meegekomen uit Europa, dus neemt de hobo-spider zijn plaats in. Denk je misschien nog dat je dan gelukkig niet te maken hebt met die nog grotere variant, dan kom je bedrogen uit, want die hobo-spin bijt dus. Ja! Het kan, niet alleen in de tropen! En wanneer bijten ze het meest? Juist, als je slaapt, en je je per ongeluk op zo'n engerd laat vallen! En dan bijten ze nog gemeen ook: eerst doet het heel pijn en krijg je een rode plek, die vervolgens verandert in een blaar, die vervolgens openbarst en verandert in een zweer die maar moeilijk overgaat. Daarbij kunnen nog symptomen optreden als duizeligheid en misselijkheid en pijn in de gewrichten en wat al nog niet meer. En als je een beetje geluk hebt dragen ze een bacterie bij zich die je weefsel ter plekke laat afsterven!!!
Ik hoopte nog dat ze misschien niet hier voorkwamen, maar dat doen ze wel. En het feit dat ik alleen de mannelijke variant tegenkom (die hebben oogjes op steeltjes, wat eigenlijk geen oogjes zijn maar z'n geslachtsdelen, dan weet je dat ook weer de volgende keer als je een spin tegenkomt) en geen web ofzo kan vinden lijkt ook te kloppen: in augustus en september schijnen de mannetjes nou juist op zoek te gaan naar een partner en daarbij massaal de huizen in te trekken. De vrouwtjes zitten dan ergens te wachten in zo'n kokervormig webje op een donker plekje. Normaal gesproken merk je niet veel van deze spinnenmigratie, maar laten het nu net kelders en garages en de begane grond in het algemeen zijn waar ze dan vooral voorkomen... Juist.
Op het moment dat ik dit verhaal typ zit ik welbewust met mijn voeten van de vloer, en mijn bed heb ik ook nog net iets spinveiliger ingericht. Het enige gunstige aan die hobo's is namelijk dat ze niet goed kunnen klimmen, en al helemaal niet tegen gladde oppervlakken. Daar haal ik mijn voordeel dan maar uit. Maar om nou te zeggen dat ik er nu helemaal ontspannen bij zit... niet echt. Ik heb er zelfs zonet weer eentje onder mijn slipper vermorzeld!
Ik denk dat ik maar eens ga kijken naar een spinnenval of iets om ze ervan te weerhouden mijn stulpje op te gaan zoeken. Ik vond het al griezels, in Nederland kan ik niet eens tegen van die ieniemini spinnetjes en dan krijg je ineens dit soort jongens voor je kiezen. En dan blijken ze nog eens gemeen te bijten ook!
Dat moest ik even kwijt, ik vind het gewoon te goor voor woorden! Daar zit je dan in je eentje om je heen te spieden of je in je ooghoek niet iets zag bewegen...
Ik had jullie al verteld over die ranzige spinnen die ik steeds weer vind. Nu ben ik toch eens aan de slag gegaan om te kijken wat voor spin dat nu kan zijn, zodat ik kan bedenken wat ik ertegen kan doen en wanneer ze weer minder actief zullen zijn.
Nou, als je me een beetje kent, dan weet je dat ik zelfs van de afbeelding van spinnen al niet blij word. Dus door google images gaan om alle mogelijke spinnensoorten te checken was al niet een groot succes. Maar, alsof het lot me wil tarten, lijkt het erop dat het voor Lini een stukje erger wordt dan slechts op internet naar onschuldige plaatjes kijken. Want ook al probeer ik mezelf steeds te overtuigen dat ik met een look-alike te maken heb, de plaatjes van de mannelijke hobo-spider komen toch verdacht veel overeen met wat ik hier iedere keer tegenkom. Ik hou me maar vast aan wat ik ook op internet heb gelezen: dat je er een microscoop voor nodig hebt om zeker te weten of je met een ware hobo te maken hebt. Maar goed er is dus wel een kans...
Een biologielesje: de hobo-spider is verwant aan de bruine huisspin die je in Europa ook wel vindt. Sterker nog, de hobo-spider kómt oorspronkelijk uit Europa. Maar in Europa komt hij niet je huis binnen, omdat daar de nog grotere huisspin hem op staat te wachten. Hier in Amerika is die grote huisspin nou net níet echt meegekomen uit Europa, dus neemt de hobo-spider zijn plaats in. Denk je misschien nog dat je dan gelukkig niet te maken hebt met die nog grotere variant, dan kom je bedrogen uit, want die hobo-spin bijt dus. Ja! Het kan, niet alleen in de tropen! En wanneer bijten ze het meest? Juist, als je slaapt, en je je per ongeluk op zo'n engerd laat vallen! En dan bijten ze nog gemeen ook: eerst doet het heel pijn en krijg je een rode plek, die vervolgens verandert in een blaar, die vervolgens openbarst en verandert in een zweer die maar moeilijk overgaat. Daarbij kunnen nog symptomen optreden als duizeligheid en misselijkheid en pijn in de gewrichten en wat al nog niet meer. En als je een beetje geluk hebt dragen ze een bacterie bij zich die je weefsel ter plekke laat afsterven!!!
Ik hoopte nog dat ze misschien niet hier voorkwamen, maar dat doen ze wel. En het feit dat ik alleen de mannelijke variant tegenkom (die hebben oogjes op steeltjes, wat eigenlijk geen oogjes zijn maar z'n geslachtsdelen, dan weet je dat ook weer de volgende keer als je een spin tegenkomt) en geen web ofzo kan vinden lijkt ook te kloppen: in augustus en september schijnen de mannetjes nou juist op zoek te gaan naar een partner en daarbij massaal de huizen in te trekken. De vrouwtjes zitten dan ergens te wachten in zo'n kokervormig webje op een donker plekje. Normaal gesproken merk je niet veel van deze spinnenmigratie, maar laten het nu net kelders en garages en de begane grond in het algemeen zijn waar ze dan vooral voorkomen... Juist.
Op het moment dat ik dit verhaal typ zit ik welbewust met mijn voeten van de vloer, en mijn bed heb ik ook nog net iets spinveiliger ingericht. Het enige gunstige aan die hobo's is namelijk dat ze niet goed kunnen klimmen, en al helemaal niet tegen gladde oppervlakken. Daar haal ik mijn voordeel dan maar uit. Maar om nou te zeggen dat ik er nu helemaal ontspannen bij zit... niet echt. Ik heb er zelfs zonet weer eentje onder mijn slipper vermorzeld!
Ik denk dat ik maar eens ga kijken naar een spinnenval of iets om ze ervan te weerhouden mijn stulpje op te gaan zoeken. Ik vond het al griezels, in Nederland kan ik niet eens tegen van die ieniemini spinnetjes en dan krijg je ineens dit soort jongens voor je kiezen. En dan blijken ze nog eens gemeen te bijten ook!
Dat moest ik even kwijt, ik vind het gewoon te goor voor woorden! Daar zit je dan in je eentje om je heen te spieden of je in je ooghoek niet iets zag bewegen...
dinsdag 2 september 2008
Dutch Babies, wichelroedes en spinnen
Goedendag lieve kijkbuiskinderen,
Het leven in Moscow kabbelt rustig voort. Af en toe is het me wel té rustig, vooral 's avonds als in Nederland (en België!) iedereen op één oor ligt en ik niet veel om handen heb. Daarom leek het me een goede zet om twee keer per week naar de yoga te gaan; de cursus duurt tot 18 oktober, dus dat komt helemaal goed uit. En ik vind het nog heerlijk ontspannend ook; het is allemaal een beetje vaag gedoe, jezelf in allerlei houdingen wringen, maar aan het eind van de les denk je toch van hee, ik voel me lekkerder. En ik ben er een Nederlandse vrouw tegengekomen, Joyce, geboren in Enschede, haha! Ze woont hier al een jaar maar was hier, tot mij, nog nooit een Nederlander tegengekomen. Ze is helaas nu voor 3 weken in Nederland, maar als ze weer terug is lijkt het me erg gezellig om wat meer met haar te praten.
Naast yoga ga ik ook twee keer per week naar een erg leuke fitness/aerobicsvariant in het Student Recreation Center: Zumba. Zumba is dus een soort aerobics, maar dan op latijns-amerikaanse muziek, en de bewegingen zijn afgeleid van latijns-amerikaanse dansen. De videoclip van Call on me is er niks bij, voor wie dat wat zegt ;) Ik vind het echt heerlijk!
Maar naast activiteiten heb je natuurlijk ook mensen nodig. Op het moment heb ik vooral veel aan Keegan (De Jongen) en Kristine, die ik dit weekend ook allebei heb uitgenodigd om hier te eten. Erg leuke mensen, heel open, intelligent en in voor een praatje. En dat is toch wel fijn hoor, een paar mensen om je heen te hebben die je wat beter kent, en waar je je verhaal dan bij kwijt kan. En Keegan en Kristine vinden het ook leuk om mij te leren kennen geloof ik, want Kristine heeft me uitgenodigd voor een concert komende donderdag, en Keegan heeft gisteren voor me gekookt: een gerecht dat Dutch Babies heet. Had ik nog nooit van gehoord, en dat vond hij hilarisch, en ik eigenlijk ook wel. Dutch Babies worden gemaakt van een mix van bloem, ei, suiker en boter die je dan in ovenschaaltjes giet en 20 minuten in de oven zet. Dat resulteert in een luchtige koek die je dan eet met maple syrup, oftewel esdoornsiroop, wat smaakt naar caramel. Erg lekker!
Verder ben ik vorige week ook een Frans meisje tegengekomen, ik weet niet of ik dat al had verteld. Die gaat nu ook naar Zumba, en ze woont in zo'n echt studentencomplex waardoor ze veel andere buitenlandse studenten heeft leren kennen. Dus ik hoop in de toekomst ook een keertje met hen uit te kunnen gaan; hoe meer zielen, hoe meer vreugd dacht ik zo.
Met mijn veldwerk gaat het langzaam maar zeker ook de goede kant op. Er zat niet veel schot in de zaak, aangezien ik niet zomaar het veld in kon rennen. Nee, eerst moesten mensen worden ingelicht over mijn komst, beleefdheden worden uitgewisseld, mensen worden geregeld die mij zouden kunnen transporteren naar en helpen met mijn veldwerk, dagen worden ingeroosterd, plannen worden gemaakt. Kortom een heel gedoe waar je motivatie een beetje van kwijtraakt als je ondertussen maar steeds niks van het veld gezien hebt.
Gelukkig kon ik vorige week toch een ochtend met Jan Boll een kijkje gaan nemen. Wat ik zag was niet erg veelbelovend: de beekjes die ik zou gaan testen op EC (elektrische geleidbaarheid) en temperatuur, staan 9 van de 10 keer gewoon droog. En Jan verwacht dat dat niet zal veranderen vóórdat ik hier wegga. Lekker. Want die EC en temperatuur hadden me een gebiedsoverzicht moeten gaan verschaffen... Wel leuk was dat ik weer een betere indruk van het gebied heb gekregen door erin rond te rijden, maar ja.
Maar gelukkig staat het land rondom de springs (bronnen) in het gebied natuurlijk niet droog, en daar kon ik zo aan de slag nadat een aantal formaliteiten zou zijn geregeld. Daar heb ik dus maar even de schouders onder gezet, en het is me gelukt om deze morgen met een student met auto naar de Willards Spring te rijden, om ons door Janice Willards te gaan laten vertellen waar we eventueel ondergronds water zouden kunnen vinden. Ik dacht dat ze dat gewoon min of meer zou weten, maar het bleek dat ze dat met behulp van een wichelroede gewoon ter plekke voor ons ging uitzoeken. Die wichelroede maakte ze trouwens ook nog eens ter plekke, door een dikke metalen draad recht te buigen en er een hoek in te maken aan het uiteinde, die je dan over je hand laat hangen. En dan maar het veld in ermee, rustig lopen en wachten tot de wichelroede, die je recht voor je gericht houdt, ineens naar links of rechts gaat wijzen. Of de wichelroede iets heeft opgeleverd, zal blijken wanneer we donderdag weer teruggaan om te gaan boren! Maar ik geloof er toch wel een beetje in. Ik heb het zelf ook geprobeerd, op aandringen van Janice, en met de ogen dicht kwamen we op dezelfde plekken uit waar water zou moeten zitten. Dat is toch bizar?
Dus eigenlijk weer een erg positief verhaal van mijn kant. 'Gebeurt er dan niks negatiefs?' hoor ik jullie denken. Jawel, de spinnen dus. Ik heb namelijk een basement apartment, en de rest van de kelder hier wordt niet echt intensief gebruikt. Ideaal dus voor spinnen van serieus kaliber om lekker te gaan wonen. En heerlijk vrij door mijn kamer te gaan lopen. Ze zijn groot en bruin en verschrikkelijk, en er is niet altijd iemand in de buurt om ze voor mij te gaan doden of vangen dus dat moet ik vanaf nu toch echt zelf doen. Ik krijg er echt de rillingen van... Tot nu toe zijn er al 5 gesneuveld, dat is toch een serieuze score in slechts 2 weken... Ik heb mijn bed maar een flink eind van de muur af gezet, want ik kon me niet meer ontspannen en dat bevorderde mijn nachtrust weer niet zo erg. Ik hoop dat ik eraan wen, of dat er niet veel meer zullen volgen!
Tot zover mijn belevingen tot nu toe. Als ik weer genoeg stof heb horen jullie van me! Komend weekend zal ik gaan raften en het bouwen van de seepage meters gaat binnenkort ook van start, dus dat komt vast helemaal goed. Have a nice one, see you guys later!
Het leven in Moscow kabbelt rustig voort. Af en toe is het me wel té rustig, vooral 's avonds als in Nederland (en België!) iedereen op één oor ligt en ik niet veel om handen heb. Daarom leek het me een goede zet om twee keer per week naar de yoga te gaan; de cursus duurt tot 18 oktober, dus dat komt helemaal goed uit. En ik vind het nog heerlijk ontspannend ook; het is allemaal een beetje vaag gedoe, jezelf in allerlei houdingen wringen, maar aan het eind van de les denk je toch van hee, ik voel me lekkerder. En ik ben er een Nederlandse vrouw tegengekomen, Joyce, geboren in Enschede, haha! Ze woont hier al een jaar maar was hier, tot mij, nog nooit een Nederlander tegengekomen. Ze is helaas nu voor 3 weken in Nederland, maar als ze weer terug is lijkt het me erg gezellig om wat meer met haar te praten.
Naast yoga ga ik ook twee keer per week naar een erg leuke fitness/aerobicsvariant in het Student Recreation Center: Zumba. Zumba is dus een soort aerobics, maar dan op latijns-amerikaanse muziek, en de bewegingen zijn afgeleid van latijns-amerikaanse dansen. De videoclip van Call on me is er niks bij, voor wie dat wat zegt ;) Ik vind het echt heerlijk!
Maar naast activiteiten heb je natuurlijk ook mensen nodig. Op het moment heb ik vooral veel aan Keegan (De Jongen) en Kristine, die ik dit weekend ook allebei heb uitgenodigd om hier te eten. Erg leuke mensen, heel open, intelligent en in voor een praatje. En dat is toch wel fijn hoor, een paar mensen om je heen te hebben die je wat beter kent, en waar je je verhaal dan bij kwijt kan. En Keegan en Kristine vinden het ook leuk om mij te leren kennen geloof ik, want Kristine heeft me uitgenodigd voor een concert komende donderdag, en Keegan heeft gisteren voor me gekookt: een gerecht dat Dutch Babies heet. Had ik nog nooit van gehoord, en dat vond hij hilarisch, en ik eigenlijk ook wel. Dutch Babies worden gemaakt van een mix van bloem, ei, suiker en boter die je dan in ovenschaaltjes giet en 20 minuten in de oven zet. Dat resulteert in een luchtige koek die je dan eet met maple syrup, oftewel esdoornsiroop, wat smaakt naar caramel. Erg lekker!
Verder ben ik vorige week ook een Frans meisje tegengekomen, ik weet niet of ik dat al had verteld. Die gaat nu ook naar Zumba, en ze woont in zo'n echt studentencomplex waardoor ze veel andere buitenlandse studenten heeft leren kennen. Dus ik hoop in de toekomst ook een keertje met hen uit te kunnen gaan; hoe meer zielen, hoe meer vreugd dacht ik zo.
Met mijn veldwerk gaat het langzaam maar zeker ook de goede kant op. Er zat niet veel schot in de zaak, aangezien ik niet zomaar het veld in kon rennen. Nee, eerst moesten mensen worden ingelicht over mijn komst, beleefdheden worden uitgewisseld, mensen worden geregeld die mij zouden kunnen transporteren naar en helpen met mijn veldwerk, dagen worden ingeroosterd, plannen worden gemaakt. Kortom een heel gedoe waar je motivatie een beetje van kwijtraakt als je ondertussen maar steeds niks van het veld gezien hebt.
Gelukkig kon ik vorige week toch een ochtend met Jan Boll een kijkje gaan nemen. Wat ik zag was niet erg veelbelovend: de beekjes die ik zou gaan testen op EC (elektrische geleidbaarheid) en temperatuur, staan 9 van de 10 keer gewoon droog. En Jan verwacht dat dat niet zal veranderen vóórdat ik hier wegga. Lekker. Want die EC en temperatuur hadden me een gebiedsoverzicht moeten gaan verschaffen... Wel leuk was dat ik weer een betere indruk van het gebied heb gekregen door erin rond te rijden, maar ja.
Maar gelukkig staat het land rondom de springs (bronnen) in het gebied natuurlijk niet droog, en daar kon ik zo aan de slag nadat een aantal formaliteiten zou zijn geregeld. Daar heb ik dus maar even de schouders onder gezet, en het is me gelukt om deze morgen met een student met auto naar de Willards Spring te rijden, om ons door Janice Willards te gaan laten vertellen waar we eventueel ondergronds water zouden kunnen vinden. Ik dacht dat ze dat gewoon min of meer zou weten, maar het bleek dat ze dat met behulp van een wichelroede gewoon ter plekke voor ons ging uitzoeken. Die wichelroede maakte ze trouwens ook nog eens ter plekke, door een dikke metalen draad recht te buigen en er een hoek in te maken aan het uiteinde, die je dan over je hand laat hangen. En dan maar het veld in ermee, rustig lopen en wachten tot de wichelroede, die je recht voor je gericht houdt, ineens naar links of rechts gaat wijzen. Of de wichelroede iets heeft opgeleverd, zal blijken wanneer we donderdag weer teruggaan om te gaan boren! Maar ik geloof er toch wel een beetje in. Ik heb het zelf ook geprobeerd, op aandringen van Janice, en met de ogen dicht kwamen we op dezelfde plekken uit waar water zou moeten zitten. Dat is toch bizar?
Dus eigenlijk weer een erg positief verhaal van mijn kant. 'Gebeurt er dan niks negatiefs?' hoor ik jullie denken. Jawel, de spinnen dus. Ik heb namelijk een basement apartment, en de rest van de kelder hier wordt niet echt intensief gebruikt. Ideaal dus voor spinnen van serieus kaliber om lekker te gaan wonen. En heerlijk vrij door mijn kamer te gaan lopen. Ze zijn groot en bruin en verschrikkelijk, en er is niet altijd iemand in de buurt om ze voor mij te gaan doden of vangen dus dat moet ik vanaf nu toch echt zelf doen. Ik krijg er echt de rillingen van... Tot nu toe zijn er al 5 gesneuveld, dat is toch een serieuze score in slechts 2 weken... Ik heb mijn bed maar een flink eind van de muur af gezet, want ik kon me niet meer ontspannen en dat bevorderde mijn nachtrust weer niet zo erg. Ik hoop dat ik eraan wen, of dat er niet veel meer zullen volgen!
Tot zover mijn belevingen tot nu toe. Als ik weer genoeg stof heb horen jullie van me! Komend weekend zal ik gaan raften en het bouwen van de seepage meters gaat binnenkort ook van start, dus dat komt vast helemaal goed. Have a nice one, see you guys later!
zaterdag 23 augustus 2008
Eerste weekend alleen
Hallo allemaal!
Zo'n eerste weekend in een vreemde plaats is toch iets spannends. Het is toch maar afwachten of je dingen vindt om jezelf mee te vermaken, zo zonder je werk of school. Maar gelukkig valt dat mezelf moeten vermaken tot nu toe heel hard mee. Ik ben zo druk aan het netwerken geweest, dat ik eigenlijk het hele weekend druk bezig ben met vanalles en nog wat!
Vanochtend ben ik naar de Farmers Market geweest met Kristine. De Farmers Market is een echt lokale markt, waar vanalles wordt verkocht. Vers fruit, verse groenten, vers brood, kraampjes met eten van lokale restaurantjes, sieraden... En het is een plek waar heel Moscow elkaar ontmoet. Toen ik bijvoorbeeld zat te luisteren naar een bandje met Ierse muziek, kwam ik Jerry Fairley ineens tegen, met zijn vrouw. Leuk is dat, iemand tegenkomen die je kent in een stadje waar je net woont! Kristine is hier dus lerares, dus die overkwam dat aan de lopende band ;) Ze maakte met iedereen een praatje en stelde me aan iedereen voor, echt enorm gezellig, en misschien zou een Europeaan het nep vinden maar ik denk dan: mag het dan niet gewoon gezéllig zijn, ook al is het een beetje nep?
's Middags ben ik hier met de jongen die het andere appartement van John huurt, naar het Lentil Festival (oftewel: het Linzenfestival) in Pullman geweest. Pullman ligt hier vlak over de grens met Washington en heeft ook een universiteit, eigenlijk lijkt het plaatsje zelf ook precies op Moscow. We hadden ons heel wat voorgesteld van het festival, er was ons bijvoorbeeld verteld dat er een gigantische pan met linzensoep zou worden bereid. Maar die pan hebben we nooit gevonden, en verder was het eigenlijk vooral een bijeenkomst van lokale families en vrienden die samen hotdogs aten en bier dronken, hadden we het idee. Een beetje een teleurstelling was het wel dus, maar gelukkig hadden die jongen en ik elkaar genoeg te vertellen en was de middag alsnog erg leuk. (Ik blijf hem trouwens De Jongen noemen tot ik zijn naam onthou!) Hij is bijvoorbeeld erg geïnteresseerd in buitenlandse politiek en weet er ook dingen vanaf, iets wat je hier niet veel tegenkomt.
Wat zelfs logisch is, blijkt na vandaag. Kristine vertelde me (als lerares geschiedenis en maatschappijleer), dat de leerlingen hier alleen Amerikaanse geschiedenis van vóór en na de Amerikaanse Civil War krijgen. Over de Koude Oorlog leren ze hier dus niets. Niets! Misschien even snel, als er nog tijd voor is. En over de Tweede Wereldoorlog bijvoorbeeld ook nauwelijks. Dat is hier gewoon geen verplichte stof. Dat verklaart een hoop over onder andere het stemgedrag van de Amerikanen, en hun houding tegenover Afghanistan en dergelijke, dacht ik meteen. Erg toch eigenlijk, hoe zo een hele natie niet op de hoogte wordt gebracht van zulke belangrijke informatie!
Maar om terug te komen op vanmiddag: De Jongen en ik zijn vrij snel weer terug gegaan naar Moscow, waar we naar een Mexicaans restaurant zijn gegaan omdat hij honger had. Erg interessant, aangezien hij zowel links is, als open en nieuwsgierig. Daardoor kon ik hem dus vanalles vragen en commentaar leveren op de Verenigde Staten, zonder het gevoel te hebben tegen heilige huisjes te schoppen en in een ruzie te belanden. Want daar moet je hier mee uitkijken, dat heb je gevoelsmatig wel door. Er lopen hier een boel fervente McCain aanhangers rond, die 'pro woman, pro child, pro life - say no to abortion' zijn, om even een beeld te schetsen. Aan dat soort mensen vraag je niet wat ze ervan vinden dat Amerika ooit de oorlog in Irak is begonnen. Dus, ik denk dat ik nog een hoop over Amerika kan leren van deze jongen, erg leuk.
Morgenmiddag ga ik wandelen bij Kamiak Butte (http://en.wikipedia.org/wiki/Kamiak_Butte), met Lysa en haar kinderen. Haar man had het te druk om mee te gaan. Het wordt weer zo mooi weer als vandaag, dus hopelijk hebben we een mooi uitzicht daar! Verder ben ik erg benieuwd naar hoe het zal zijn, maar het wordt vast wel leuk. Ze zal zelfs een lunch voor ons mee gaan nemen, weer zo typisch lief Amerikaans. Omdat ik toch niet achter wil blijven, denk ik dat ik mijn vers gescoorde bosbessen maar meeneem als toetje :)
Daarna nog even naar die proef-yogales, en dan zal mijn weekend weer voorbij zijn. Ik kan niet klagen, al zeg ik het zelf, en dat doe ik ook zeker niet. Ik vind het ongelooflijk hoe ik me al zo enorm thuis kan voelen hier, na nog niet eens een week. Misschien is het de euforie van het begin, maar dat hoop en denk ik niet. En misschien zijn de mensen hier wel allemaal wat nep en vinden ze me gewoon een beetje zielig als buitenlander zonder vrienden, maar so what? Echt waar, ik vind het heerlijk dat er mensen bestaan die gewoon ongecompliceerd leuk doen tegen elkaar, en er niet van opkijken als een wildvreemde tegen ze aan begint te praten. Ze staan echt open voor nieuwe mensen en dingen, en willen met iedereen wel een praatje maken en lachen. Dat is toch hartstikke leuk? Misschien is dat iets wat wij van de Amerikanen kunnen leren!
PS. De foto's van dit weekend komen morgen denk ik online!
Zo'n eerste weekend in een vreemde plaats is toch iets spannends. Het is toch maar afwachten of je dingen vindt om jezelf mee te vermaken, zo zonder je werk of school. Maar gelukkig valt dat mezelf moeten vermaken tot nu toe heel hard mee. Ik ben zo druk aan het netwerken geweest, dat ik eigenlijk het hele weekend druk bezig ben met vanalles en nog wat!
Vanochtend ben ik naar de Farmers Market geweest met Kristine. De Farmers Market is een echt lokale markt, waar vanalles wordt verkocht. Vers fruit, verse groenten, vers brood, kraampjes met eten van lokale restaurantjes, sieraden... En het is een plek waar heel Moscow elkaar ontmoet. Toen ik bijvoorbeeld zat te luisteren naar een bandje met Ierse muziek, kwam ik Jerry Fairley ineens tegen, met zijn vrouw. Leuk is dat, iemand tegenkomen die je kent in een stadje waar je net woont! Kristine is hier dus lerares, dus die overkwam dat aan de lopende band ;) Ze maakte met iedereen een praatje en stelde me aan iedereen voor, echt enorm gezellig, en misschien zou een Europeaan het nep vinden maar ik denk dan: mag het dan niet gewoon gezéllig zijn, ook al is het een beetje nep?
's Middags ben ik hier met de jongen die het andere appartement van John huurt, naar het Lentil Festival (oftewel: het Linzenfestival) in Pullman geweest. Pullman ligt hier vlak over de grens met Washington en heeft ook een universiteit, eigenlijk lijkt het plaatsje zelf ook precies op Moscow. We hadden ons heel wat voorgesteld van het festival, er was ons bijvoorbeeld verteld dat er een gigantische pan met linzensoep zou worden bereid. Maar die pan hebben we nooit gevonden, en verder was het eigenlijk vooral een bijeenkomst van lokale families en vrienden die samen hotdogs aten en bier dronken, hadden we het idee. Een beetje een teleurstelling was het wel dus, maar gelukkig hadden die jongen en ik elkaar genoeg te vertellen en was de middag alsnog erg leuk. (Ik blijf hem trouwens De Jongen noemen tot ik zijn naam onthou!) Hij is bijvoorbeeld erg geïnteresseerd in buitenlandse politiek en weet er ook dingen vanaf, iets wat je hier niet veel tegenkomt.
Wat zelfs logisch is, blijkt na vandaag. Kristine vertelde me (als lerares geschiedenis en maatschappijleer), dat de leerlingen hier alleen Amerikaanse geschiedenis van vóór en na de Amerikaanse Civil War krijgen. Over de Koude Oorlog leren ze hier dus niets. Niets! Misschien even snel, als er nog tijd voor is. En over de Tweede Wereldoorlog bijvoorbeeld ook nauwelijks. Dat is hier gewoon geen verplichte stof. Dat verklaart een hoop over onder andere het stemgedrag van de Amerikanen, en hun houding tegenover Afghanistan en dergelijke, dacht ik meteen. Erg toch eigenlijk, hoe zo een hele natie niet op de hoogte wordt gebracht van zulke belangrijke informatie!
Maar om terug te komen op vanmiddag: De Jongen en ik zijn vrij snel weer terug gegaan naar Moscow, waar we naar een Mexicaans restaurant zijn gegaan omdat hij honger had. Erg interessant, aangezien hij zowel links is, als open en nieuwsgierig. Daardoor kon ik hem dus vanalles vragen en commentaar leveren op de Verenigde Staten, zonder het gevoel te hebben tegen heilige huisjes te schoppen en in een ruzie te belanden. Want daar moet je hier mee uitkijken, dat heb je gevoelsmatig wel door. Er lopen hier een boel fervente McCain aanhangers rond, die 'pro woman, pro child, pro life - say no to abortion' zijn, om even een beeld te schetsen. Aan dat soort mensen vraag je niet wat ze ervan vinden dat Amerika ooit de oorlog in Irak is begonnen. Dus, ik denk dat ik nog een hoop over Amerika kan leren van deze jongen, erg leuk.
Morgenmiddag ga ik wandelen bij Kamiak Butte (http://en.wikipedia.org/wiki/Kamiak_Butte), met Lysa en haar kinderen. Haar man had het te druk om mee te gaan. Het wordt weer zo mooi weer als vandaag, dus hopelijk hebben we een mooi uitzicht daar! Verder ben ik erg benieuwd naar hoe het zal zijn, maar het wordt vast wel leuk. Ze zal zelfs een lunch voor ons mee gaan nemen, weer zo typisch lief Amerikaans. Omdat ik toch niet achter wil blijven, denk ik dat ik mijn vers gescoorde bosbessen maar meeneem als toetje :)
Daarna nog even naar die proef-yogales, en dan zal mijn weekend weer voorbij zijn. Ik kan niet klagen, al zeg ik het zelf, en dat doe ik ook zeker niet. Ik vind het ongelooflijk hoe ik me al zo enorm thuis kan voelen hier, na nog niet eens een week. Misschien is het de euforie van het begin, maar dat hoop en denk ik niet. En misschien zijn de mensen hier wel allemaal wat nep en vinden ze me gewoon een beetje zielig als buitenlander zonder vrienden, maar so what? Echt waar, ik vind het heerlijk dat er mensen bestaan die gewoon ongecompliceerd leuk doen tegen elkaar, en er niet van opkijken als een wildvreemde tegen ze aan begint te praten. Ze staan echt open voor nieuwe mensen en dingen, en willen met iedereen wel een praatje maken en lachen. Dat is toch hartstikke leuk? Misschien is dat iets wat wij van de Amerikanen kunnen leren!
PS. De foto's van dit weekend komen morgen denk ik online!
donderdag 21 augustus 2008
Home alone
Dag lieve allemaal,
Zoals jullie weten, is Jan nu weer terug naar Nederland/België. Het was wel gek om afscheid te moeten nemen na zo'n mooie reis, en na zo lang bij elkaar geweest te zijn. Maar ja, het werk roept in Utrecht, en het veldwerk en het avontuur in Moscow, dus daar scheidden onze wegen...
Finally getting started! Aangezien de divers dus nog steeds niet terug zijn, moet er iets anders bedacht worden voor mijn veldwerk. En een beetje snel ook, want alleen op je kamertje zitten te wachten tot je iets kan gaan doen verveelt heel erg gauw, kan ik je nu uit eigen ervaring meedelen. En daarbij is het gewoon zonde van de tijd om niks te kunnen doen. Daarom ben ik de afgelopen dagen in gesprek geweest met Jan Boll (mijn begeleider hier, komt uit Nederland maar is getrouwd met een Amerikaanse) en met Jerry Fairley (een geohydroloog die Jan Boll weer kent).
Ik kwam hier uiteindelijk om te bekijken of de grondwaterlaag waar Moscow zijn drinkwater vandaan haalt, wel of niet aangevuld wordt met neerslag en oppervlaktewater. Het is al bekend dat die aanvulling waarschijnlijk miniem is, maar nog steeds is het systeem niet helemaal duidelijk. Er zijn bijvoorbeeld bronnen in dit gebied, die het hele jaar door stromen, zelfs in de droge zomer als het nauwelijks regent. Dat zou kunnen wijzen op een verbinding met het diepere grondwater. Als het een beetje meezit, kan ik onder Jan Bolls supervisie grondboringen gaan doen rondom een drietal bronnen hier in de buurt, en de bodem beschrijven. Tegelijkertijd kan ik dan het grondwater daar monsteren. Van dit water ga ik dan de temperatuur, pH, EC en isotopen meten/analyseren. Die isotopenanalyse gebeurt trouwens in een lab, de rest kan ik zelf. Met deze metingen kan ik dan wat zeggen over de herkomst van het water uit de bronnen: komt het uit de diepere grondwaterlaag of niet?
Onder Jerry Fairleys supervisie ga ik wegzijgingsmetingen doen op een aantal plekken in het gebied (dus kijken of water de beek verlaat) door middel van zelf gebouwde meters. Wegzijging van water zou wederom kunnen duiden op interactie met de diepere grondwaterlaag. Het zal nog spannend worden of dat bouwen van die meters een beetje lukt, want hoe goed dat gaat, daar staan of vallen de resultaten min of meer mee. Ook ga ik, als het lukt, op een bepaalde plek in het gebied het grondwater bemonsteren op afvalwater (cafeine, bloeddrukmedicatie) en daarmee iets over de stroomrichting van het grondwater proberen te zeggen.
Het leuke is, dat Jerry gaat proberen om mijn proeven in te bouwen in zijn colleges (een soort van Hupselpracticum, voor wie dat wat zegt), zodat de studenten ook meewerken aan de resultaten en er ook nog wat van leren. Lijkt mij alleen maar mooi meegenomen!
Maar of alles goed gaat, hangt van veel dingen af. Jerry moet zijn lesschema kunnen veranderen voor mij, omdat ik in november alweer weg ben, en alles moet voor die tijd gebeurd zijn. Of dat lukt is nog maar de vraag. Ten tweede moeten er mensen worden gevonden om met me mee het veld in te gaan en me weg te brengen naar mijn meetlocaties, want ik heb geen rijbewijs, en het kan waarschijnlijk nog wel even duren voordat ik dat kan gaan halen wegens bureaucratische rompslomp. Of dat lukt is ook maar de vraag. En ten derde moet ik dus met huis-tuin-en-keuken-materiaal wegzijgingsmeters in elkaar gaan flansen, waarvan de betrouwbaarheid ook nog maar te bezien valt. Dus of ik hier met nuttige resultaten weg zal kunnen gaan... Ik kan het alleen maar hopen. Gelukkig is iedereen erg behulpzaam, dat scheelt al de helft!
Dan: mijn leven. Natuurlijk, aan het werk kunnen is erg belangrijk, zowel voor mijn thesis als voor mn mentale gezondheid. Maar mensen leren kennen en leuke dingen doen is toch ook erg belangrijk! Daarom ben ik vanavond naar een diner voor internationale studenten geweest. Erg leuk concept, het was door 'locals' die internationale studenten leuk vinden georganiseerd. Ze hadden allemaal zelfgemaakt eten meegenomen, erg gezellig. Maar het was toch gek om daar in je eentje aan te komen zonder iemand te kennen! Je loopt dan zo'n beetje naar dat eten, schept wat op, staat daar, kijkt om je heen. Wie ziet er aardig uit? Wie zou er terugpraten als ik wat zou zeggen? Je moet vooral niet gaan denken dat iedereen naar je kijkt, want dan word je gek. Uiteindelijk ben ik me gewoon maar met het gesprek van een groepje gaan bemoeien, en die mensen waren toevallig erg aardig. En interessant ook!
Één meisje, Kristine, (Zweedse voorouders, ziet er ook Zweeds uit maar komt uit Boise, Idaho) werkt op een highschool als lerares, volgens mij iets maatschappijleerachtigs. Ze was laatst nog naar Europa geweest om één of andere tour te doen over Human Rights, met onder andere aandacht voor de holocaust en homoseksualiteit in verschillende landen. Met haar ga ik zaterdag naar de Farmers Market, en ze zou het helemaal geweldig vinden als ik een keer met haar en wat anderen uit zou gaan. Okee!
Een ander meisje, Lysa, (geboren Britse maar woont hier met man en kinderen - volgens mij is ze niet veel ouder dan ik trouwens) werkt hier op de universiteit bij het Women Center. Dit center organiseert dingen als lezingen en exposities, volgens mij met een wat feministische insteek. De vaginamonologen, enzo. Niet echt waar je me in Nederland zou vinden, maar ik denk dat in Amerika de gemiddelde feministe misschien wat gematigder is dan die in Nederland, en misschien zelfs meer op een Nederlander lijkt dan de gemiddelde Amerikaan, als je me kan volgen. In ieder geval was zij echt heel normaal, ze leek een beetje op Evelien, Jan! Ze is eigenlijk opgeleid als vertaler (Frans, Spaans en Portugees), en heeft nog zes maanden in Brussel gewoond om dingen voor de EU te vertalen. Zij heeft me ook uitgenodigd om een keer in het weekend te gaan hiken en fietsen met haar, of ik een beetje van 'outdoorsy' dingen hield. Nou en of, ik kan niet wachten! En natuurlijk stond ze erop dat ik eens langskwam in het Women Center, omdat er zo aardige progressieve mensen komen. Nou, dat moet ik dan ook maar doen, toch?
Verder denk ik erover om yogalessen te gaan volgen, ik heb het yogacentrum al gebeld en aanstaande zondag hebben ze een proefles. Daar ga ik in ieder geval heen om even de sfeer te proeven. Het lijkt me wel fijn om aan yoga te gaan doen hier, dus ik hoop dat die proefles een beetje bevalt.
Tot zover mijn verhalen! Ik zie aan de tijd dat Jan bijna in Amsterdam landt, gek idee hoor...
Zoals jullie weten, is Jan nu weer terug naar Nederland/België. Het was wel gek om afscheid te moeten nemen na zo'n mooie reis, en na zo lang bij elkaar geweest te zijn. Maar ja, het werk roept in Utrecht, en het veldwerk en het avontuur in Moscow, dus daar scheidden onze wegen...
Finally getting started! Aangezien de divers dus nog steeds niet terug zijn, moet er iets anders bedacht worden voor mijn veldwerk. En een beetje snel ook, want alleen op je kamertje zitten te wachten tot je iets kan gaan doen verveelt heel erg gauw, kan ik je nu uit eigen ervaring meedelen. En daarbij is het gewoon zonde van de tijd om niks te kunnen doen. Daarom ben ik de afgelopen dagen in gesprek geweest met Jan Boll (mijn begeleider hier, komt uit Nederland maar is getrouwd met een Amerikaanse) en met Jerry Fairley (een geohydroloog die Jan Boll weer kent).
Ik kwam hier uiteindelijk om te bekijken of de grondwaterlaag waar Moscow zijn drinkwater vandaan haalt, wel of niet aangevuld wordt met neerslag en oppervlaktewater. Het is al bekend dat die aanvulling waarschijnlijk miniem is, maar nog steeds is het systeem niet helemaal duidelijk. Er zijn bijvoorbeeld bronnen in dit gebied, die het hele jaar door stromen, zelfs in de droge zomer als het nauwelijks regent. Dat zou kunnen wijzen op een verbinding met het diepere grondwater. Als het een beetje meezit, kan ik onder Jan Bolls supervisie grondboringen gaan doen rondom een drietal bronnen hier in de buurt, en de bodem beschrijven. Tegelijkertijd kan ik dan het grondwater daar monsteren. Van dit water ga ik dan de temperatuur, pH, EC en isotopen meten/analyseren. Die isotopenanalyse gebeurt trouwens in een lab, de rest kan ik zelf. Met deze metingen kan ik dan wat zeggen over de herkomst van het water uit de bronnen: komt het uit de diepere grondwaterlaag of niet?
Onder Jerry Fairleys supervisie ga ik wegzijgingsmetingen doen op een aantal plekken in het gebied (dus kijken of water de beek verlaat) door middel van zelf gebouwde meters. Wegzijging van water zou wederom kunnen duiden op interactie met de diepere grondwaterlaag. Het zal nog spannend worden of dat bouwen van die meters een beetje lukt, want hoe goed dat gaat, daar staan of vallen de resultaten min of meer mee. Ook ga ik, als het lukt, op een bepaalde plek in het gebied het grondwater bemonsteren op afvalwater (cafeine, bloeddrukmedicatie) en daarmee iets over de stroomrichting van het grondwater proberen te zeggen.
Het leuke is, dat Jerry gaat proberen om mijn proeven in te bouwen in zijn colleges (een soort van Hupselpracticum, voor wie dat wat zegt), zodat de studenten ook meewerken aan de resultaten en er ook nog wat van leren. Lijkt mij alleen maar mooi meegenomen!
Maar of alles goed gaat, hangt van veel dingen af. Jerry moet zijn lesschema kunnen veranderen voor mij, omdat ik in november alweer weg ben, en alles moet voor die tijd gebeurd zijn. Of dat lukt is nog maar de vraag. Ten tweede moeten er mensen worden gevonden om met me mee het veld in te gaan en me weg te brengen naar mijn meetlocaties, want ik heb geen rijbewijs, en het kan waarschijnlijk nog wel even duren voordat ik dat kan gaan halen wegens bureaucratische rompslomp. Of dat lukt is ook maar de vraag. En ten derde moet ik dus met huis-tuin-en-keuken-materiaal wegzijgingsmeters in elkaar gaan flansen, waarvan de betrouwbaarheid ook nog maar te bezien valt. Dus of ik hier met nuttige resultaten weg zal kunnen gaan... Ik kan het alleen maar hopen. Gelukkig is iedereen erg behulpzaam, dat scheelt al de helft!
Dan: mijn leven. Natuurlijk, aan het werk kunnen is erg belangrijk, zowel voor mijn thesis als voor mn mentale gezondheid. Maar mensen leren kennen en leuke dingen doen is toch ook erg belangrijk! Daarom ben ik vanavond naar een diner voor internationale studenten geweest. Erg leuk concept, het was door 'locals' die internationale studenten leuk vinden georganiseerd. Ze hadden allemaal zelfgemaakt eten meegenomen, erg gezellig. Maar het was toch gek om daar in je eentje aan te komen zonder iemand te kennen! Je loopt dan zo'n beetje naar dat eten, schept wat op, staat daar, kijkt om je heen. Wie ziet er aardig uit? Wie zou er terugpraten als ik wat zou zeggen? Je moet vooral niet gaan denken dat iedereen naar je kijkt, want dan word je gek. Uiteindelijk ben ik me gewoon maar met het gesprek van een groepje gaan bemoeien, en die mensen waren toevallig erg aardig. En interessant ook!
Één meisje, Kristine, (Zweedse voorouders, ziet er ook Zweeds uit maar komt uit Boise, Idaho) werkt op een highschool als lerares, volgens mij iets maatschappijleerachtigs. Ze was laatst nog naar Europa geweest om één of andere tour te doen over Human Rights, met onder andere aandacht voor de holocaust en homoseksualiteit in verschillende landen. Met haar ga ik zaterdag naar de Farmers Market, en ze zou het helemaal geweldig vinden als ik een keer met haar en wat anderen uit zou gaan. Okee!
Een ander meisje, Lysa, (geboren Britse maar woont hier met man en kinderen - volgens mij is ze niet veel ouder dan ik trouwens) werkt hier op de universiteit bij het Women Center. Dit center organiseert dingen als lezingen en exposities, volgens mij met een wat feministische insteek. De vaginamonologen, enzo. Niet echt waar je me in Nederland zou vinden, maar ik denk dat in Amerika de gemiddelde feministe misschien wat gematigder is dan die in Nederland, en misschien zelfs meer op een Nederlander lijkt dan de gemiddelde Amerikaan, als je me kan volgen. In ieder geval was zij echt heel normaal, ze leek een beetje op Evelien, Jan! Ze is eigenlijk opgeleid als vertaler (Frans, Spaans en Portugees), en heeft nog zes maanden in Brussel gewoond om dingen voor de EU te vertalen. Zij heeft me ook uitgenodigd om een keer in het weekend te gaan hiken en fietsen met haar, of ik een beetje van 'outdoorsy' dingen hield. Nou en of, ik kan niet wachten! En natuurlijk stond ze erop dat ik eens langskwam in het Women Center, omdat er zo aardige progressieve mensen komen. Nou, dat moet ik dan ook maar doen, toch?
Verder denk ik erover om yogalessen te gaan volgen, ik heb het yogacentrum al gebeld en aanstaande zondag hebben ze een proefles. Daar ga ik in ieder geval heen om even de sfeer te proeven. Het lijkt me wel fijn om aan yoga te gaan doen hier, dus ik hoop dat die proefles een beetje bevalt.
Tot zover mijn verhalen! Ik zie aan de tijd dat Jan bijna in Amsterdam landt, gek idee hoor...
vrijdag 15 augustus 2008
Alweer terug in Moscow...
Dag lieve mensen,
Het leek zo lang, een maand, maar nu we weer in good old Moscow zijn, voelt het toch alsof de tijd is omgevlogen. Maar het is fijn om weer terug te zijn in de 'beschaving', met warm, stromend water in je eigen gootsteen en een douche op kruipafstand. Ook was het vanmiddag wonderbaarlijk om te merken dat we onze levensstandaard qua supermarkten gedurende de reis ook vrij sterk hadden verlaagd: in de supermarkt hier in Moscow (Winco's) vergaapten we ons aan de lage prijzen en het uitgebreide assortiment (vers)producten, terwijl we daar een maand geleden echt niet van opkeken. Zo zie je maar hoe verwend je eigenlijk kunt zijn, zonder het te weten...
Maar laten we bij het begin beginnen. De laatste keer dat we schreven, waren we nog op weg naar Glacier National Park. Dat blijkt inderdaad een erg mooi park qua natuur en wildlife te zijn. Er loopt een weg doorheen die de Going-to-the-sun-road heet, en vanaf die weg heb je steeds ontzettend mooie panorama uitzichten. Het lijkt wel een beetje op Zwitserland of Noorwegen, ook qua vegetatie.
Maar de gletsjers stellen echt niks voor. Één dag hebben we vanuit Many Glacier, een camping midden in het park, een lange wandeling gemaakt naar de Grinnell Glacier, die er nog enigszins indrukwekkend uitzag op de kaart. Het uitzicht vanaf die gletsjer was echt adembenemend, maar de gletsjer zelf was niet veel meer dan wat vergrijzende sneeuwvelden hier en daar. Het schijnt ook dat de gletsjers in dit park in 2030 allemaal weg zullen zijn, als gevolg van de opwarming van de aarde.
Toch zijn de gletsjers dus niet het enige dat het park te bieden heeft. We hebben, net als in Yellowstone, weer veel herten en elk (edelherten) mogen bewonderen. Zo'n groot dier in het echt zien blijft indrukwekkend. En zagen we ze in Yellowstone niet: in Glacier hebben we op één dag 3 grizzly's gezien (op veilige afstand, tegen een bergwand) en staken er ineens 3 berenjongen de weg over, vlak voor onze auto. Dan komen al die voorzorgsmaatregelen tegen beren in je tent ineens heel wat geloofwaardiger over!
Helaas ligt Glacier ook echt noordelijker en heeft het een onvoorspelbaar bergklimaat. Dus na drie weken strakblauwe luchten en een brandende zon zaten we ineens in de regen, wind en kou. We hebben zelfs een fikse hagelbui over ons heen gehad, waarbij onze tent bijna wegspoelde... Die weersverandering was wel even leuk en gezellig, maar na een paar dagen hadden we er toch echt genoeg van om steeds in de auto te ontbijten en met handschoenen aan ons avondeten op te eten. Dus hebben we besloten maar geen backcountry-tocht meer te doen hier, en de laatste dagen van onze reis eens even lekker op onze luie reet te gaan doorbrengen op een aangename plaats; mét douche, mét mooi weer, mét barbecuegelegenheid, zónder beren.
En die aangename plaats vonden we: 25 mijl ten noorden van Libby, Montana, in het Kootenai National Forest, aan een adembenemend mooi stuwmeer. Echt, wat een ontzettend mooie omgeving! En een heerlijke temperatuur, zo'n 25-30 graden met een briesje. En de buitenlandse toeristen waren in geen velden of wegen te bekennen, behalve Canadezen dan, want de camping ligt 45 mijl onder de Canadese grens. En deze (goedkope!) camping had dus zelfs, zoals we graag wilden, een douche (erg zeldzaam) en een gezellig(!) barretje met eetgelegenheid, en een terras met uitzicht op het meer. We kochten dus snel een goede hoeveelheid vlees en marshmallows in om die eens lekker te gaan roosteren op onze barbecue.
We hebben drie lange dagen heerlijk geluierd in dit oord. De laatste avond wilden we ons gaan klaarmaken voor onze allerlaatste nacht in de tent, toen de auto ineens uit zichzelf op slot ging, en de sleutels lagen nog binnen. Denk je dat je alles hebt meegemaakt!!!! Wij snel naar de receptie van de camping, waar blijkt dat dit grapje om de haverklap gebeurt met huurauto's. Die zijn namelijk sinds kort geprogrammeerd om op slot te gaan als de banden ook maar een klein beetje in beweging komen. Door bijvoorbeeld het dichtslaan van een deur. Wat ontzettend nuttig, vinden jullie ook niet? Wij vonden van niet. De mevrouw van de camping heeft een locksmith (slotenmaker?) voor ons geregeld, en meer dingen waar wij niet zo 1,2,3 aan dachten, wat lief was van haar, maar ons wel weer 100 dollar heeft gekost. Maar die gaan we terug proberen te krijgen van het verhuurbedrijf!
Dus vandaag zijn we iets later vertrokken dan gepland, maar gelukkig gezond en wel aangekomen. En Moscow was bij aankomst ineens veranderd in een drukke mierenhoop van auto's en nieuwe studenten, ongelooflijk om te zien. Er zijn volgende week ook activiteiten gepland voor nieuwe internationale studenten, dus dat is leuk om te weten!
Het leek zo lang, een maand, maar nu we weer in good old Moscow zijn, voelt het toch alsof de tijd is omgevlogen. Maar het is fijn om weer terug te zijn in de 'beschaving', met warm, stromend water in je eigen gootsteen en een douche op kruipafstand. Ook was het vanmiddag wonderbaarlijk om te merken dat we onze levensstandaard qua supermarkten gedurende de reis ook vrij sterk hadden verlaagd: in de supermarkt hier in Moscow (Winco's) vergaapten we ons aan de lage prijzen en het uitgebreide assortiment (vers)producten, terwijl we daar een maand geleden echt niet van opkeken. Zo zie je maar hoe verwend je eigenlijk kunt zijn, zonder het te weten...
Maar laten we bij het begin beginnen. De laatste keer dat we schreven, waren we nog op weg naar Glacier National Park. Dat blijkt inderdaad een erg mooi park qua natuur en wildlife te zijn. Er loopt een weg doorheen die de Going-to-the-sun-road heet, en vanaf die weg heb je steeds ontzettend mooie panorama uitzichten. Het lijkt wel een beetje op Zwitserland of Noorwegen, ook qua vegetatie.
Maar de gletsjers stellen echt niks voor. Één dag hebben we vanuit Many Glacier, een camping midden in het park, een lange wandeling gemaakt naar de Grinnell Glacier, die er nog enigszins indrukwekkend uitzag op de kaart. Het uitzicht vanaf die gletsjer was echt adembenemend, maar de gletsjer zelf was niet veel meer dan wat vergrijzende sneeuwvelden hier en daar. Het schijnt ook dat de gletsjers in dit park in 2030 allemaal weg zullen zijn, als gevolg van de opwarming van de aarde.
Toch zijn de gletsjers dus niet het enige dat het park te bieden heeft. We hebben, net als in Yellowstone, weer veel herten en elk (edelherten) mogen bewonderen. Zo'n groot dier in het echt zien blijft indrukwekkend. En zagen we ze in Yellowstone niet: in Glacier hebben we op één dag 3 grizzly's gezien (op veilige afstand, tegen een bergwand) en staken er ineens 3 berenjongen de weg over, vlak voor onze auto. Dan komen al die voorzorgsmaatregelen tegen beren in je tent ineens heel wat geloofwaardiger over!
Helaas ligt Glacier ook echt noordelijker en heeft het een onvoorspelbaar bergklimaat. Dus na drie weken strakblauwe luchten en een brandende zon zaten we ineens in de regen, wind en kou. We hebben zelfs een fikse hagelbui over ons heen gehad, waarbij onze tent bijna wegspoelde... Die weersverandering was wel even leuk en gezellig, maar na een paar dagen hadden we er toch echt genoeg van om steeds in de auto te ontbijten en met handschoenen aan ons avondeten op te eten. Dus hebben we besloten maar geen backcountry-tocht meer te doen hier, en de laatste dagen van onze reis eens even lekker op onze luie reet te gaan doorbrengen op een aangename plaats; mét douche, mét mooi weer, mét barbecuegelegenheid, zónder beren.
En die aangename plaats vonden we: 25 mijl ten noorden van Libby, Montana, in het Kootenai National Forest, aan een adembenemend mooi stuwmeer. Echt, wat een ontzettend mooie omgeving! En een heerlijke temperatuur, zo'n 25-30 graden met een briesje. En de buitenlandse toeristen waren in geen velden of wegen te bekennen, behalve Canadezen dan, want de camping ligt 45 mijl onder de Canadese grens. En deze (goedkope!) camping had dus zelfs, zoals we graag wilden, een douche (erg zeldzaam) en een gezellig(!) barretje met eetgelegenheid, en een terras met uitzicht op het meer. We kochten dus snel een goede hoeveelheid vlees en marshmallows in om die eens lekker te gaan roosteren op onze barbecue.
We hebben drie lange dagen heerlijk geluierd in dit oord. De laatste avond wilden we ons gaan klaarmaken voor onze allerlaatste nacht in de tent, toen de auto ineens uit zichzelf op slot ging, en de sleutels lagen nog binnen. Denk je dat je alles hebt meegemaakt!!!! Wij snel naar de receptie van de camping, waar blijkt dat dit grapje om de haverklap gebeurt met huurauto's. Die zijn namelijk sinds kort geprogrammeerd om op slot te gaan als de banden ook maar een klein beetje in beweging komen. Door bijvoorbeeld het dichtslaan van een deur. Wat ontzettend nuttig, vinden jullie ook niet? Wij vonden van niet. De mevrouw van de camping heeft een locksmith (slotenmaker?) voor ons geregeld, en meer dingen waar wij niet zo 1,2,3 aan dachten, wat lief was van haar, maar ons wel weer 100 dollar heeft gekost. Maar die gaan we terug proberen te krijgen van het verhuurbedrijf!
Dus vandaag zijn we iets later vertrokken dan gepland, maar gelukkig gezond en wel aangekomen. En Moscow was bij aankomst ineens veranderd in een drukke mierenhoop van auto's en nieuwe studenten, ongelooflijk om te zien. Er zijn volgende week ook activiteiten gepland voor nieuwe internationale studenten, dus dat is leuk om te weten!
donderdag 7 augustus 2008
Yellowstone is bear country!
Dag lieve lezertjes,
Voor het eerst sinds lange tijd is het weer Jan aan de typmachine, dat jullie het even weten. Lineke en ik zijn nu op twee derde van onze doorreis door het westen van Amerika. De laatste keer dat we jullie op de hoogte brachten, waren we op weg naar Teton National Park. Teton ligt in Wyoming, ten zuiden van Yellowstone. Het bestaat uit een brede vallei van de Snake River en een majestueus bergmassief er vlak naast. Deze tegenstelling maakt het tot een zeer indrukwekkend en speciaal stuk natuur, vandaar het nationale park.
Tot hiertoe een kleine inleiding. Maar terug naar ons verhaal. Want, zoals jullie weten, kwamen we rechtstreeks uit het gortdroge en bloedhete Utah gereden. De Flaming Gorge was dan wel al een verademing qua temperaturen, onderweg reden we weer door het kilometerslange no man's land van Wyoming. Droog gras, af en toe een stal en verder niks, helemaal niks. Een beetje troosteloos land vonden we, dus onze dank was groot toen we na een tijd rijden de bergen zagen opdoemen. Steeds verder rijdend kwamen we in een echt berglandschap, met wilde rivieren, naaldbossen en besneeuwde bergen: de echte Rocky Mountains! We reden nog langs een bosbrand (zie foto's, veel regen lijken ze hier nog niet te hebben gehad) en kwamen nog een fervent George Bush-aanhanger tegen (ongelofelijk dat ze alsnog bestaan), voor we in het tourististische plaatje Jackson kwamen, wat de poort vormt tot de Great Yellowstone Area (Teton en Yellowstone). Het park zelf krijgt ongeveer 2.5 miljoen bezoekers per jaar, wat erop neerkomt dat je de natuur daar niet voor jezelf hebt. We zijn dan voor drie nachten op een camping gebleven in het park, welke ondanks de uitgebreidheid en de overvloed aan toeristen toch neerkwam op een zeeeer rustig plekje in het bos. De nabijheid van de schitterende bergen en het Jackson lake nodigde ons uit tot een paar uitstapjes (ook naar het gletsjermeer Jenny Lake, te voet heen en met de boot terug, maar heel veel (te veel) mensen!). Maar ook de publieke douches, wasruimte en het heerlijke klimaat (behalve 's nachts, dan was het koud!) gaven ons de ruimte wat uit te rusten en de nodige huishoudelijke activiteiten te ondernemen.
En natuurlijk gingen we ons mentaal voorbereiden op de vierdaagse wandeltocht die we nadien, in Yellowstone gingen ondernemen!
Vrijdagochtend heel vroeg zijn we toen opgestaan, envertrokken richting Yellowstone, alwaar we eerst en vooral onze "backcountry permit" moesten regelen: een toelating om een aantal dagen in het wild te kamperen op toegewezen plaatsen. Jammer genoeg kregen we te horen dat het pas vanaf zondag mogelijk was om te vertrekken; alle plaatsen op onze tocht waren bezet! Snel besloten we om dan toch twee dagen later te vertrekken: dat is het enorme voordeel van zo een lange reis! Voor we onze permit kregen, moesten we nog een video kijken die ons nogmaals wees op onze plichten tijdens het wandelen. Vooral ten aanzien van de aanwezigheid van beren zijn ze in het park nogal streng: je moet 's nachts alle geurende stoffen ophangen hoog tussen twee bomen, zodat de beer geen voedsel kan pakken, en op die manier agressief zou kunnen worden tegenover mensen.
Zo gezegd, zo gedaan, dus hebben we de twee eerste dagen gevuld met de toeristische activiteiten in Yellowstone: we hebben een bezoek gebracht aan Old Faithfull, de plek met de hoogste geiseractiviteit ter wereld (zeer indrukwekkend) en aan de canyon van de Yellowstone River (misschien nog indrukwekkender). Maar een echte impressie van het wilde karakter van het park kregen we pas echt toen we zondag vertrokken op een vierdaagse wandeltocht naar en rond een afgelegen bergmeer. De absolute meerderheid van de toeristen blijft in de auto zitten en stapt pas uit als er een hert op de weg loopt, en daarom is wandelen in Yellowstone een heel indrukwekkende ervaring, in de echte natuur en zonder de toeristen. Bijvoorbeeld: meer dan 24 uur lang geen ander mens gezien (hoe lang is dat geleden), huilende wolven 's avonds, een groot edelhert dat komt drinken in de rivier bij onze picknickplek, hordes muggen en (gelukkig) slechts een enkel berenspoor (check de foto's!). Een geweldige ervaring was het, die ons deed beseffen hoe gek wij eigenlijk als mensen zijn, als hordes bij elkaar naar een hert kijken bij de weg, terwijl de natuur een paar kilometer verder heel hard en indrukwekkend zijn eigen gang gaat. We werden er zelfs echt stil van toen we, heel erg bruin, vol muggenbeten en heel erg moe, weer in de auto zaten. Vandaag zijn we in Missoula, Montana (onze 8ste State!), even op rust en aan het wassen in een motel, alvorens morgen weer op weg te gaan naar onze volgende bestemming, Glacier National Park. Ook daar zijn we van plan om de wildernis weer in te trekken, omdat het ons zo heeft aangetrokken en diepe indruk gemaakt!
Geniet zeker van de foto's op http://picasaweb.google.com/linienjan
Een welgemeende groet uit Montana!!
Voor het eerst sinds lange tijd is het weer Jan aan de typmachine, dat jullie het even weten. Lineke en ik zijn nu op twee derde van onze doorreis door het westen van Amerika. De laatste keer dat we jullie op de hoogte brachten, waren we op weg naar Teton National Park. Teton ligt in Wyoming, ten zuiden van Yellowstone. Het bestaat uit een brede vallei van de Snake River en een majestueus bergmassief er vlak naast. Deze tegenstelling maakt het tot een zeer indrukwekkend en speciaal stuk natuur, vandaar het nationale park.
Tot hiertoe een kleine inleiding. Maar terug naar ons verhaal. Want, zoals jullie weten, kwamen we rechtstreeks uit het gortdroge en bloedhete Utah gereden. De Flaming Gorge was dan wel al een verademing qua temperaturen, onderweg reden we weer door het kilometerslange no man's land van Wyoming. Droog gras, af en toe een stal en verder niks, helemaal niks. Een beetje troosteloos land vonden we, dus onze dank was groot toen we na een tijd rijden de bergen zagen opdoemen. Steeds verder rijdend kwamen we in een echt berglandschap, met wilde rivieren, naaldbossen en besneeuwde bergen: de echte Rocky Mountains! We reden nog langs een bosbrand (zie foto's, veel regen lijken ze hier nog niet te hebben gehad) en kwamen nog een fervent George Bush-aanhanger tegen (ongelofelijk dat ze alsnog bestaan), voor we in het tourististische plaatje Jackson kwamen, wat de poort vormt tot de Great Yellowstone Area (Teton en Yellowstone). Het park zelf krijgt ongeveer 2.5 miljoen bezoekers per jaar, wat erop neerkomt dat je de natuur daar niet voor jezelf hebt. We zijn dan voor drie nachten op een camping gebleven in het park, welke ondanks de uitgebreidheid en de overvloed aan toeristen toch neerkwam op een zeeeer rustig plekje in het bos. De nabijheid van de schitterende bergen en het Jackson lake nodigde ons uit tot een paar uitstapjes (ook naar het gletsjermeer Jenny Lake, te voet heen en met de boot terug, maar heel veel (te veel) mensen!). Maar ook de publieke douches, wasruimte en het heerlijke klimaat (behalve 's nachts, dan was het koud!) gaven ons de ruimte wat uit te rusten en de nodige huishoudelijke activiteiten te ondernemen.
En natuurlijk gingen we ons mentaal voorbereiden op de vierdaagse wandeltocht die we nadien, in Yellowstone gingen ondernemen!
Vrijdagochtend heel vroeg zijn we toen opgestaan, envertrokken richting Yellowstone, alwaar we eerst en vooral onze "backcountry permit" moesten regelen: een toelating om een aantal dagen in het wild te kamperen op toegewezen plaatsen. Jammer genoeg kregen we te horen dat het pas vanaf zondag mogelijk was om te vertrekken; alle plaatsen op onze tocht waren bezet! Snel besloten we om dan toch twee dagen later te vertrekken: dat is het enorme voordeel van zo een lange reis! Voor we onze permit kregen, moesten we nog een video kijken die ons nogmaals wees op onze plichten tijdens het wandelen. Vooral ten aanzien van de aanwezigheid van beren zijn ze in het park nogal streng: je moet 's nachts alle geurende stoffen ophangen hoog tussen twee bomen, zodat de beer geen voedsel kan pakken, en op die manier agressief zou kunnen worden tegenover mensen.
Zo gezegd, zo gedaan, dus hebben we de twee eerste dagen gevuld met de toeristische activiteiten in Yellowstone: we hebben een bezoek gebracht aan Old Faithfull, de plek met de hoogste geiseractiviteit ter wereld (zeer indrukwekkend) en aan de canyon van de Yellowstone River (misschien nog indrukwekkender). Maar een echte impressie van het wilde karakter van het park kregen we pas echt toen we zondag vertrokken op een vierdaagse wandeltocht naar en rond een afgelegen bergmeer. De absolute meerderheid van de toeristen blijft in de auto zitten en stapt pas uit als er een hert op de weg loopt, en daarom is wandelen in Yellowstone een heel indrukwekkende ervaring, in de echte natuur en zonder de toeristen. Bijvoorbeeld: meer dan 24 uur lang geen ander mens gezien (hoe lang is dat geleden), huilende wolven 's avonds, een groot edelhert dat komt drinken in de rivier bij onze picknickplek, hordes muggen en (gelukkig) slechts een enkel berenspoor (check de foto's!). Een geweldige ervaring was het, die ons deed beseffen hoe gek wij eigenlijk als mensen zijn, als hordes bij elkaar naar een hert kijken bij de weg, terwijl de natuur een paar kilometer verder heel hard en indrukwekkend zijn eigen gang gaat. We werden er zelfs echt stil van toen we, heel erg bruin, vol muggenbeten en heel erg moe, weer in de auto zaten. Vandaag zijn we in Missoula, Montana (onze 8ste State!), even op rust en aan het wassen in een motel, alvorens morgen weer op weg te gaan naar onze volgende bestemming, Glacier National Park. Ook daar zijn we van plan om de wildernis weer in te trekken, omdat het ons zo heeft aangetrokken en diepe indruk gemaakt!
Geniet zeker van de foto's op http://picasaweb.google.com/linienjan
Een welgemeende groet uit Montana!!
dinsdag 29 juli 2008
Back to the North...
Dag lieve allemaal,
We hebben al een tijdje niks van ons kunnen laten horen, om meerdere redenen. Ten eerste komen we weinig langs de bewoonde wereld, waar internet (en bereik van de mobiele telefoon!) beschikbaar is. Ten tweede zijn we de laatste tijd veel ´on the road´ geweest, met weinig tijd voor internet.
Na 3 nachtjes in de buurt van Bryce Canyon, waar we ontzettend veel indrukwekkends gezien hebben, wilden we toch verder gaan met onze reis. Op naar het zuiden! Op naar Valley of the Gods, Mexican Hat en Monument Valley, namen die allemaal zeer tot de verbeelding spreken, nietwaar?? Nou, de reis erheen was alleen al de moeite waard. Vooral de reis van Hanksville naar Blanding, zo'n 110 mijl zonder beschaving en alleen maar woestijnachtige toestanden. Werkelijk práchtige uitzichten over droge canyons met rivieren in de diepte. Bloedheet, dat wel, maar in een auto met airco is dat geen probleem. Een camping vinden was moeilijker in dit 'Wilde Westen', dus hebben we onszelf maar getrakteerd op een motel in Monticello en een etentje bij een lokale tent waar ze typische dingen als burgers, ribs, fries (vooral veel vet dus) serveren. Mooi, ook die typische Amerikaanse meisjes die daar bedienden: veel te veel make-up en onnatuurlijk blond haar, maar wel erg vriendelijk. Zoals overal!
De volgende dag zijn we gaan toeren naar al die mooie plaatsen die we eerder al noemden en inderdaad, het was zeer de moeite waard. Vooral de Valley of the Gods was erg indrukwekkend, het was goed voor te stellen dat indianen dit als een heilig land beschouwden. Monument Valley was ook erg mooi, maar schrijnend om te zien hoe de Navajo indianen zich daar nu in leven proberen te houden met het verkopen van sieraden aan toeristen. Hun nederzettingen zijn niet meer dan trailerparks. Toch niet het trotse volk dat ze ooit waren...
Die avond verbleven we in Moab, in een hostel waar we een eigen cabin (houten hutje) tot onze beschikking hadden. Erg leuke hippie-sfeer, maar HEET, echt niet normaal. Of misschien was het wel normaal voor de omgeving, maar in ieder geval niet voor ons... Het was daar die dag over de 100 graden Fahrenheit geweest (zo'n 40 graden) en die avond om 11 uur was het er nog boven de 30 graden. Werkelijk verschrikkelijk zweetweer, en het deed ons besluiten de volgende dag langs Arches National Park te gaan en daarna naar het noorden, zo snel mogelijk. We wilden eigenlijk nog veel meer gaan bekijken daar, maar in deze hitte was dat niet echt een optie...
En zo belandden we op een camping dichtbij Vernal, aan een meer. Heerlijk: zwemmen!!! Het was hier nog steeds erg heet maar er was een goede winkel en water dichtbij, dus dat maakt al een boel goed. Daarbij hadden we wel even genoeg van de hele tijd in de auto zitten... Maar na 2 nachtjes wilden we hier toch ook wel weer weg, en zijn we een klein eindje noordwaarts gereden, naar het Flaming Gorge Park. Hier zijn we ook 2 nachten gebleven, het is daar echt prachtig. Het zit er echt vol met wild: tijdens een wandeling van 12 km zagen we zo'n 5 herten, legioenen adelaars, eekhoorns, kolibries, vanalles.
Vandaag zijn we weer op weg gegaan richting Teton National Park, we zien nu even de kans onderweg te internetten, bij één of andere lodge op een ontzettend groot terrein gevuld met Mc Donalds, Burger King, tankstations en dergelijke. Gezellig!!
Voor ouders en grootouders thuis: het is vrijwel onmogelijk om internationaal te bellen aan de telefooncel en de mobiele telefoon heeft meestal geen netwerk. Maar het gaat goed met ons, maak jullie geen zorgen!
Nog wat wist-je-datjes:
Wist je dat:
Op campings standaard barbecue- en vuurgelegenheden op iedere plaats te vinden zijn, maar een douche minder logisch is?
Dat afwassen iets is wat Amerikanen niet doen op vakantie (wij hebben het tot nu toe niemand zien doen, en er zijn nergens afwasgelegenheden).
Amerikanen gewend zijn fooi te krijgen, maar dat je deze fooi niet tegelijk met de rekening kunt geven? Dan krijg je hem terug.
De obers je bord afruimen zodra je klaar bent met eten, ook al is de ander nog volop aan het eten?
Je de gekste dingen 'drive-in' kan krijgen/doen, waaronder geld pinnen en post posten?
Je in Amerika onmogelijk kan weten hoeveel je boodschappen gaan kosten omdat er aan de kassa nog belasting overheen komt?
Er in Wyoming maar een half miljoen mensen wonen?
We hebben al een tijdje niks van ons kunnen laten horen, om meerdere redenen. Ten eerste komen we weinig langs de bewoonde wereld, waar internet (en bereik van de mobiele telefoon!) beschikbaar is. Ten tweede zijn we de laatste tijd veel ´on the road´ geweest, met weinig tijd voor internet.
Na 3 nachtjes in de buurt van Bryce Canyon, waar we ontzettend veel indrukwekkends gezien hebben, wilden we toch verder gaan met onze reis. Op naar het zuiden! Op naar Valley of the Gods, Mexican Hat en Monument Valley, namen die allemaal zeer tot de verbeelding spreken, nietwaar?? Nou, de reis erheen was alleen al de moeite waard. Vooral de reis van Hanksville naar Blanding, zo'n 110 mijl zonder beschaving en alleen maar woestijnachtige toestanden. Werkelijk práchtige uitzichten over droge canyons met rivieren in de diepte. Bloedheet, dat wel, maar in een auto met airco is dat geen probleem. Een camping vinden was moeilijker in dit 'Wilde Westen', dus hebben we onszelf maar getrakteerd op een motel in Monticello en een etentje bij een lokale tent waar ze typische dingen als burgers, ribs, fries (vooral veel vet dus) serveren. Mooi, ook die typische Amerikaanse meisjes die daar bedienden: veel te veel make-up en onnatuurlijk blond haar, maar wel erg vriendelijk. Zoals overal!
De volgende dag zijn we gaan toeren naar al die mooie plaatsen die we eerder al noemden en inderdaad, het was zeer de moeite waard. Vooral de Valley of the Gods was erg indrukwekkend, het was goed voor te stellen dat indianen dit als een heilig land beschouwden. Monument Valley was ook erg mooi, maar schrijnend om te zien hoe de Navajo indianen zich daar nu in leven proberen te houden met het verkopen van sieraden aan toeristen. Hun nederzettingen zijn niet meer dan trailerparks. Toch niet het trotse volk dat ze ooit waren...
Die avond verbleven we in Moab, in een hostel waar we een eigen cabin (houten hutje) tot onze beschikking hadden. Erg leuke hippie-sfeer, maar HEET, echt niet normaal. Of misschien was het wel normaal voor de omgeving, maar in ieder geval niet voor ons... Het was daar die dag over de 100 graden Fahrenheit geweest (zo'n 40 graden) en die avond om 11 uur was het er nog boven de 30 graden. Werkelijk verschrikkelijk zweetweer, en het deed ons besluiten de volgende dag langs Arches National Park te gaan en daarna naar het noorden, zo snel mogelijk. We wilden eigenlijk nog veel meer gaan bekijken daar, maar in deze hitte was dat niet echt een optie...
En zo belandden we op een camping dichtbij Vernal, aan een meer. Heerlijk: zwemmen!!! Het was hier nog steeds erg heet maar er was een goede winkel en water dichtbij, dus dat maakt al een boel goed. Daarbij hadden we wel even genoeg van de hele tijd in de auto zitten... Maar na 2 nachtjes wilden we hier toch ook wel weer weg, en zijn we een klein eindje noordwaarts gereden, naar het Flaming Gorge Park. Hier zijn we ook 2 nachten gebleven, het is daar echt prachtig. Het zit er echt vol met wild: tijdens een wandeling van 12 km zagen we zo'n 5 herten, legioenen adelaars, eekhoorns, kolibries, vanalles.
Vandaag zijn we weer op weg gegaan richting Teton National Park, we zien nu even de kans onderweg te internetten, bij één of andere lodge op een ontzettend groot terrein gevuld met Mc Donalds, Burger King, tankstations en dergelijke. Gezellig!!
Voor ouders en grootouders thuis: het is vrijwel onmogelijk om internationaal te bellen aan de telefooncel en de mobiele telefoon heeft meestal geen netwerk. Maar het gaat goed met ons, maak jullie geen zorgen!
Nog wat wist-je-datjes:
Wist je dat:
Op campings standaard barbecue- en vuurgelegenheden op iedere plaats te vinden zijn, maar een douche minder logisch is?
Dat afwassen iets is wat Amerikanen niet doen op vakantie (wij hebben het tot nu toe niemand zien doen, en er zijn nergens afwasgelegenheden).
Amerikanen gewend zijn fooi te krijgen, maar dat je deze fooi niet tegelijk met de rekening kunt geven? Dan krijg je hem terug.
De obers je bord afruimen zodra je klaar bent met eten, ook al is de ander nog volop aan het eten?
Je de gekste dingen 'drive-in' kan krijgen/doen, waaronder geld pinnen en post posten?
Je in Amerika onmogelijk kan weten hoeveel je boodschappen gaan kosten omdat er aan de kassa nog belasting overheen komt?
Er in Wyoming maar een half miljoen mensen wonen?
maandag 21 juli 2008
Finally on the road!
Today we have access to internet, so we post our adventures so far!
Thursday the 17th of July we got up early to take the Greyhound to Spokane, to be right on time at the Alamo car rental at the airport. We were a bit scared something would go wrong again, after the diver-event so we made sure nothing could go wrong. On the bus we met another nice and talkative American from Mississippi, who has lived with his parents in Spokane for the last 3 years after Katrina destroyed all he had. And the insurance only covered ordinary floods, no 'surge floods'...
At the Alamo office, it turned out that, still, everything could go wrong. For a reason we will not explain in detail, the order to get the money of my credit card was set twice, and therefore my credit card limit was reached and the payment could not be completed. And because I had to pay myself, by creditcard, I had a problem. I had to call Rabobank myself to find out what had happened and what could be done about it (they did not know how to call international) and after 2,5 hours, finally a solution to the problem was reached and we could drive off with our (by the way extremely fancy and American) rental car. Pfffff!!!!
Although we had some delay in our schedule, we decided to go on the road anyway. We drove in the direction of Boise and stayed in some motel just across the border with Oregon. Extremely 'ongezellig', also because we had to eat at Mc Donalds because we were so late... But the road to Boise was really beautiful. You really could imagine Indians living in those hilly landscapes, cut by beautiful rivers and canyons.
The drive the next day, to Salt Lake City, was less beautiful. Flat, agricultural areas with shabby little towns and trailerparks scattered across. But near the border of Utah the environment changed: more nature and mountains, less buildings. Really, Americans do not seem to know how to make a town 'gezellig'!
Salt Lake City is located in a really nice mountainous area, reminds a bit of Corsica (for who has been there). We stayed at a lovely campsite in those mountains, which was a relief after being on the road, in a motel and at Mc Donalds. It seems to be normal to have a barbecue place on your own camp site, but Americans seem not to do dishes while camping so we had to improvise on that one.
After two nights we headed towards Bryce Canyon in the south of Utah. Extremely beautiful, not only the park itself but all its surreal surroundings as well. We stay at the most breathtaking camp site you probably ever can imagine. It is located deep into a national park next to Bryce, and has only 24 sites. It is extremely quiet and all kinds of desert animals pay us a visit every once in a while (rabbits, ground squirrels (Knabbel en Babbel), prairie dogs (which are not real dogs, more a kind of squirrel) all kinds of weird birds). Fortunately, we have not seen the poisonous spiders, snakes and scorpions that we are warned for at the camp site.
We are planning on staying here 2 more days or so, before heading to Blanding. Hope we will find internet then so we can inform you about what we see over there!
Greetings,
Lineke en Jan
YOU CAN CHECK OUR PHOTOS ON: http://picasaweb.google.com/linienjan !!!
Thursday the 17th of July we got up early to take the Greyhound to Spokane, to be right on time at the Alamo car rental at the airport. We were a bit scared something would go wrong again, after the diver-event so we made sure nothing could go wrong. On the bus we met another nice and talkative American from Mississippi, who has lived with his parents in Spokane for the last 3 years after Katrina destroyed all he had. And the insurance only covered ordinary floods, no 'surge floods'...
At the Alamo office, it turned out that, still, everything could go wrong. For a reason we will not explain in detail, the order to get the money of my credit card was set twice, and therefore my credit card limit was reached and the payment could not be completed. And because I had to pay myself, by creditcard, I had a problem. I had to call Rabobank myself to find out what had happened and what could be done about it (they did not know how to call international) and after 2,5 hours, finally a solution to the problem was reached and we could drive off with our (by the way extremely fancy and American) rental car. Pfffff!!!!
Although we had some delay in our schedule, we decided to go on the road anyway. We drove in the direction of Boise and stayed in some motel just across the border with Oregon. Extremely 'ongezellig', also because we had to eat at Mc Donalds because we were so late... But the road to Boise was really beautiful. You really could imagine Indians living in those hilly landscapes, cut by beautiful rivers and canyons.
The drive the next day, to Salt Lake City, was less beautiful. Flat, agricultural areas with shabby little towns and trailerparks scattered across. But near the border of Utah the environment changed: more nature and mountains, less buildings. Really, Americans do not seem to know how to make a town 'gezellig'!
Salt Lake City is located in a really nice mountainous area, reminds a bit of Corsica (for who has been there). We stayed at a lovely campsite in those mountains, which was a relief after being on the road, in a motel and at Mc Donalds. It seems to be normal to have a barbecue place on your own camp site, but Americans seem not to do dishes while camping so we had to improvise on that one.
After two nights we headed towards Bryce Canyon in the south of Utah. Extremely beautiful, not only the park itself but all its surreal surroundings as well. We stay at the most breathtaking camp site you probably ever can imagine. It is located deep into a national park next to Bryce, and has only 24 sites. It is extremely quiet and all kinds of desert animals pay us a visit every once in a while (rabbits, ground squirrels (Knabbel en Babbel), prairie dogs (which are not real dogs, more a kind of squirrel) all kinds of weird birds). Fortunately, we have not seen the poisonous spiders, snakes and scorpions that we are warned for at the camp site.
We are planning on staying here 2 more days or so, before heading to Blanding. Hope we will find internet then so we can inform you about what we see over there!
Greetings,
Lineke en Jan
YOU CAN CHECK OUR PHOTOS ON: http://picasaweb.google.com/linienjan !!!
zaterdag 12 juli 2008
Eerste dagen in Moscow
Hallo allemaal!
Gisteren zijn we met de Greyhound bus van Seattle naar Spokane gereden. Een prachtige rit door onder andere berglandschappen en woestijnachtig gebied á la the Good the Bad and the Ugly, met dustdevils enzo. Geen Amerikaan snapt dat we dat vrijwillig deden; die reizen liever per vliegtuig...
In Spokane haalde John Herkes, die mij (Lineke) mn appartement verhuurt, ons op (grote auto!). Echt een heel aardige man, en heel erg Amerikaans. Bij zijn voordeur hangt ter illustratie een bordje 'proud to be American' ;) Hij werkt ook aan de universiteit, bij de afdeling biobrandstof, en hij gelooft niet dat de opwarming van de aarde door de mens wordt veroorzaakt. Dit veroorzaakte een lichtelijk verhitte discussie tussen Jan en hem, maar gelukkig duurde het ritje niet lang genoeg om een en ander te laten escaleren...
Toen we in Moscow aankwamen zagen we dat ook het huis van John echt typisch Amerikaans is: laagbouw, groen gazonnetje ervoor, je kent dat wel. Mijn appartement, dat trouwens niet klein uitgevallen is, is gelegen onder dat huis met de ingang en groot raam aan de achterkant, en heeft een erg mooi uitzicht.
Toen we aankwamen ontmoetten we ook Sharon, de vrouw van John, die wederom typisch Amerikaans is: zeer hartelijk en goedlachs, blond, blauwe ogen, tikje gevuld. Sharon en John namen ons direct mee uit eten, en sloegen al onze aanboden om te betalen af. Zeker nadat ze ons verhaal over de divers gehoord hadden... Het was heel gezellig. Daarna gingen we met hen naar een mall om wat inkopen te doen, erg handig natuurlijk aangezien wij geen auto hebben!
Deze morgen (na een heerlijk ontbijt in de zon in de tuin) ontmoetten we Erin Brooks, de assistent van Jan Boll, en Jan Boll is weer mijn begeleider hier (volg je het?) Ik had met Jan Boll afgesproken dat Erin me vandaag het onderzoeksgebied zou laten zien. Het leek Jan (Lenaerts) ook leuk om mee te gaan, dus gingen we met z'n drieën in een megagrote 4x4 terreinwagen het gebied door. Erin, die trouwens een ontzettend aardige vent is (hij lijkt een beetje op Roel, zou dat toeval zijn?) liet me meetstationnetjes zien en plekken waar al eerder onderzoek gedaan is. Ook gingen we even langs Willards Spring, een voor onderzoek interessante bron bij een boederij waar de familie Willards woont. Die familie was thuis en Janice Willards greep haar kans. Ze vertelde ons vanalles over haar bron en over nieuwe bronnen die ze er omheen gegraven had, wat waarschijnlijk zeer interessante informatie voor mijn onderzoek zou kunnen zijn. Misschien heb ik die divers uiteindelijk wel niet eens nodig :P
Jan en ik zitten nu heerlijk in de tuin, lekker geluncht, en we zijn van plan de rest van de dag eens even fijn te gaan uitrusten. Genoeg zorgen gemaakt en meegemaakt de afgelopen dagen!
Gisteren zijn we met de Greyhound bus van Seattle naar Spokane gereden. Een prachtige rit door onder andere berglandschappen en woestijnachtig gebied á la the Good the Bad and the Ugly, met dustdevils enzo. Geen Amerikaan snapt dat we dat vrijwillig deden; die reizen liever per vliegtuig...
In Spokane haalde John Herkes, die mij (Lineke) mn appartement verhuurt, ons op (grote auto!). Echt een heel aardige man, en heel erg Amerikaans. Bij zijn voordeur hangt ter illustratie een bordje 'proud to be American' ;) Hij werkt ook aan de universiteit, bij de afdeling biobrandstof, en hij gelooft niet dat de opwarming van de aarde door de mens wordt veroorzaakt. Dit veroorzaakte een lichtelijk verhitte discussie tussen Jan en hem, maar gelukkig duurde het ritje niet lang genoeg om een en ander te laten escaleren...
Toen we in Moscow aankwamen zagen we dat ook het huis van John echt typisch Amerikaans is: laagbouw, groen gazonnetje ervoor, je kent dat wel. Mijn appartement, dat trouwens niet klein uitgevallen is, is gelegen onder dat huis met de ingang en groot raam aan de achterkant, en heeft een erg mooi uitzicht.
Toen we aankwamen ontmoetten we ook Sharon, de vrouw van John, die wederom typisch Amerikaans is: zeer hartelijk en goedlachs, blond, blauwe ogen, tikje gevuld. Sharon en John namen ons direct mee uit eten, en sloegen al onze aanboden om te betalen af. Zeker nadat ze ons verhaal over de divers gehoord hadden... Het was heel gezellig. Daarna gingen we met hen naar een mall om wat inkopen te doen, erg handig natuurlijk aangezien wij geen auto hebben!
Deze morgen (na een heerlijk ontbijt in de zon in de tuin) ontmoetten we Erin Brooks, de assistent van Jan Boll, en Jan Boll is weer mijn begeleider hier (volg je het?) Ik had met Jan Boll afgesproken dat Erin me vandaag het onderzoeksgebied zou laten zien. Het leek Jan (Lenaerts) ook leuk om mee te gaan, dus gingen we met z'n drieën in een megagrote 4x4 terreinwagen het gebied door. Erin, die trouwens een ontzettend aardige vent is (hij lijkt een beetje op Roel, zou dat toeval zijn?) liet me meetstationnetjes zien en plekken waar al eerder onderzoek gedaan is. Ook gingen we even langs Willards Spring, een voor onderzoek interessante bron bij een boederij waar de familie Willards woont. Die familie was thuis en Janice Willards greep haar kans. Ze vertelde ons vanalles over haar bron en over nieuwe bronnen die ze er omheen gegraven had, wat waarschijnlijk zeer interessante informatie voor mijn onderzoek zou kunnen zijn. Misschien heb ik die divers uiteindelijk wel niet eens nodig :P
Jan en ik zitten nu heerlijk in de tuin, lekker geluncht, en we zijn van plan de rest van de dag eens even fijn te gaan uitrusten. Genoeg zorgen gemaakt en meegemaakt de afgelopen dagen!
donderdag 10 juli 2008
Welcome in the United States...?
Only Murphy could have expected that we would have so much to say already on day 2 of our trip. Indeed: everything that COULD go wrong, went wrong. Or at least, the worst case scenario happened.
Back in Amsterdam, with the divers needed for my (Linekes) research still safely in my backpack, we informed the lady at the luggage check in about the suspicious looking divers in my backpack. She called a few people and with the divers in our checked-in luggage there would be no problem. Indeed, when we arrived in Philadelpia, my backpack was still safely packed inside its flight bag, nothing happened. But in Seattle, the first thing I noticed when the bag came off the conveyor belt was that the flight bag had been opened up a bit. I took a closer look and noticed that my backpack was open, zippers were loose and my stuff came partly out of the bag. Another close look learned that the divers... were gone. Eleven of them, about 750 euros each. EACH!!!
There we stood, after a trip of more than 24 hours. We went to the US Airways luggage centre immediately, ofcourse. But unfortunately, one of the most braindead, but at the same time most self confident person you can imagine tried to help us. Really nervewrecking... After answering all kinds of useless questions we could go, nothing they could do for us anymore.
In the hotel I discovered that also my toilet bag was missing. No teath brushing! Smelly armpits! Lost jewelry! Stupid *&*$^#&!!! I thought it would be my jetlag that would keep me awake that night, but it were the worries about the lost properties...
The next day (today) we spent most of the day calling to all kinds of services, to try to detect the lost divers. But nobody could tell us much more than to just fill in forms and wait. Frustrating: why not check whether something I describe has been found? Would save a lot of worries already... We even went to the Dutch consulate, but unfortunately there would be no one there until Tuesday...
The last place we went was the local police office, to report the missing items just for insurance reasons. We were not looking forward to this moment; we expected some doughnut eating, ignorant and bored police officer. How different can the truth be from the stereotype! The officer was actually the first person that really listened to us, confirmed that we had the right to be angry (you should blow them away with claims!) and brought us in contact with a police officer in the area of the airport (strangely enough this was already another district than Seattle itself and we needed an officer who worked in that area). This police officer again listened very carefully and said to us he would try to contact Philadelphia airport himself. Hopefully this will work!!!
The bright side of all this: we have seen all sides of Seattle now, even the sides you would normally not see (police office, consulate) and we met some really nice people on our way. For instance that nice police officer and the hotel staff. Apart from people working at security services at airports, Americans are really friendly and honestly interested!
Also, facing problems together makes you only appreciate the company of your loved one even more. Although we know nothing more about the divers nor my toilet bag, it has been a great and cosy day. The weather was beautiful, we had a nice dinner with a view on the sunset at the beach of Seattle... Super great!!! Tomorrow we will go to Moscow, Idaho despite the fact we did not find the divers yet. We will just see what happens, and hopefully some people from the university can help us out a bit more.
Sorry I could not keep the story a bit shorter!
Greetings and love,
Lineke (and Jan ofcourse!)
for pictures, check: http://picasaweb.google.com/linienjan
Back in Amsterdam, with the divers needed for my (Linekes) research still safely in my backpack, we informed the lady at the luggage check in about the suspicious looking divers in my backpack. She called a few people and with the divers in our checked-in luggage there would be no problem. Indeed, when we arrived in Philadelpia, my backpack was still safely packed inside its flight bag, nothing happened. But in Seattle, the first thing I noticed when the bag came off the conveyor belt was that the flight bag had been opened up a bit. I took a closer look and noticed that my backpack was open, zippers were loose and my stuff came partly out of the bag. Another close look learned that the divers... were gone. Eleven of them, about 750 euros each. EACH!!!
There we stood, after a trip of more than 24 hours. We went to the US Airways luggage centre immediately, ofcourse. But unfortunately, one of the most braindead, but at the same time most self confident person you can imagine tried to help us. Really nervewrecking... After answering all kinds of useless questions we could go, nothing they could do for us anymore.
In the hotel I discovered that also my toilet bag was missing. No teath brushing! Smelly armpits! Lost jewelry! Stupid *&*$^#&!!! I thought it would be my jetlag that would keep me awake that night, but it were the worries about the lost properties...
The next day (today) we spent most of the day calling to all kinds of services, to try to detect the lost divers. But nobody could tell us much more than to just fill in forms and wait. Frustrating: why not check whether something I describe has been found? Would save a lot of worries already... We even went to the Dutch consulate, but unfortunately there would be no one there until Tuesday...
The last place we went was the local police office, to report the missing items just for insurance reasons. We were not looking forward to this moment; we expected some doughnut eating, ignorant and bored police officer. How different can the truth be from the stereotype! The officer was actually the first person that really listened to us, confirmed that we had the right to be angry (you should blow them away with claims!) and brought us in contact with a police officer in the area of the airport (strangely enough this was already another district than Seattle itself and we needed an officer who worked in that area). This police officer again listened very carefully and said to us he would try to contact Philadelphia airport himself. Hopefully this will work!!!
The bright side of all this: we have seen all sides of Seattle now, even the sides you would normally not see (police office, consulate) and we met some really nice people on our way. For instance that nice police officer and the hotel staff. Apart from people working at security services at airports, Americans are really friendly and honestly interested!
Also, facing problems together makes you only appreciate the company of your loved one even more. Although we know nothing more about the divers nor my toilet bag, it has been a great and cosy day. The weather was beautiful, we had a nice dinner with a view on the sunset at the beach of Seattle... Super great!!! Tomorrow we will go to Moscow, Idaho despite the fact we did not find the divers yet. We will just see what happens, and hopefully some people from the university can help us out a bit more.
Sorry I could not keep the story a bit shorter!
Greetings and love,
Lineke (and Jan ofcourse!)
for pictures, check: http://picasaweb.google.com/linienjan
maandag 30 juni 2008
Welkom!
Volgende week woensdag is het zover: om 11u 's ochtends nemen we het vliegtuig naar Seattle voor een 6-weken durende rondreis in het westen van Amerika. In die weken gaan we vooral genieten van de spectaculaire natuur die dat deel van de U.S.A. te bieden heeft. De administratieve voorbereiding is zo goed als rond, maar de rugzakken moeten nog worden gepakt!
Het is de bedoeling dat we deze blog gedurende onze reis af en toe van een kleine update voorzien, in de vorm van een reisverhaal en hopelijk schitterende bijbehorende foto's!
De route die we voorzien hebben om te reizen (met de bus, auto en te voet) kan je vinden op de onderstaande link van Google Maps. U hoort nog van ons!!!
Lineke en Jan
De Link: http://www.gmap-pedometer.com/?r=2034597
Het is de bedoeling dat we deze blog gedurende onze reis af en toe van een kleine update voorzien, in de vorm van een reisverhaal en hopelijk schitterende bijbehorende foto's!
De route die we voorzien hebben om te reizen (met de bus, auto en te voet) kan je vinden op de onderstaande link van Google Maps. U hoort nog van ons!!!
Lineke en Jan
De Link: http://www.gmap-pedometer.com/?r=2034597
Abonneren op:
Posts (Atom)
