Dag lieve allemaal,
Het ene moment zit je nog in een zonovergoten bijna-vakantieoord een september te vieren waar iedere Nederlander in zijn stoutste dromen nog niet op durft te hopen, en het volgende moment regent het, waait het en is het 's ochtends om 8 uur een verbijsterende 2 graden. Blijkbaar houdt het weer hier zich vrij nauwkeurig aan de scheiding zomer/herfst... Wel jammer, want eerlijk gezegd was ik al helemaal gewend aan dat heerlijke nazomerweer. Nu zal ik toch aan meer Nederlands weer gewend moeten raken...
Vooral in het veld is het vervelend, als je met natte kleihanden in de koude wind moet staan, zoals ik vanmorgen. Het Noorse mutsje is ook hier alweer van pas gekomen, al had ik gehoopt dat dat in september nog niet had gehoeven. Maar gelukkig ben ik (vind ik) bijna klaar met boren, ik heb niet het idee dat ik nog veel meer te weten kom als ik de akker waar ik boor omtover tot een gatenkaas. Ik hoop deze week gewoon klaar te zijn, zodat ik volgende week monsters kan nemen en kan meten enzo. Ik ben benieuwd of er iets van resultaat uit naar voren gaat komen...
Maar ook voor je algemene gemoedsrust is zo'n onaangekondigde weersomslag niet fijn. Ik begon meteen thuis veel meer te missen, het vakantiegevoel gaat denk ik een beetje weg als de zon weggaat, ik vermoed in ieder geval een sterke correlatie. Dus heb ik van lieverlee maar meteen een flinke pan stamppot boerenkool gemaakt, om toch een soort van huiselijke sfeer te creëren. En daarnaast is het natuurlijk goede kost voor de werkman/vrouw op het veld! Ik heb Keegan meteen maar mee laten genieten van dit flinke staaltje Nederlandse cultuur, en hij vond het erg lekker. Hij was vooral gecharmeerd van het feit dat we uberhaupt een recept hebben waarin boerenkool centraal staat. Want inderdaad, boerenkool ligt hier dan wel in de winkel, maar ik geloof niet dat het een belangrijke plaats inneemt in de Amerikaanse keuken. Ik heb nog naar recepten gezocht samen met Keegan, maar niks kunnen vinden! En dat in aardappel-staat Idaho! Ik zie een markt ;)
Maar afgezien van het weer gaat alles hier min of meer zijn gangetje. Werken op het veld, vooral 's ochtends, 's avonds m'n dingetjes en af en toe gezellig met iemand wat eten. Donderdag bijvoorbeeld met Kristine in het centrum als toetje bij een café iets besteld waar zij helemaal gek op is: chocoladesoufflé. Inderdaad, om je vingers bij af te likken! Zaterdagavond heb ik Tammy en Maria hier uitgenodigd om te komen eten, wat ook erg leuk was. Daarna gingen we met z'n drieën naar een drag-queen show, dat leek ons wel grappig! En blijkbaar leek dat meer mensen wel grappig want ook Hanady (Verenigde Emiraten) en Emilie (Frankrijk) sloten zich op het laatste moment nog bij ons aan. Eenmaal daar aangekomen bleek dat er zelfs nog een Saoedi-Arabische jongen uit onze groep was gekomen. Wat hij gedacht moet hebben van die vertoning, dat weet ik nog zo net niet. Het was in ieder geval erg gezellig, leuke muziek tussendoor om te dansen en dan die show in twee delen. Ik had nog nooit zoiets gezien en ik moet zeggen, het is me wel wat hoor. Vooral als het iemand erg goed lukt om zich te verplaatsen in zijn/haar nieuwe rol is het fascinerend vind ik. Minder leuk was het om na de tijd in de regen naar huis te moeten fietsen... Daar ben ik niet meer echt aan gewend! Ter illustratie: de stoepkrijttekeningen van de buurkinderen hebben dik 3 weken stand gehouden, totdat ze dit weekend wegregenden eigenlijk. Dat zou je in Nederland niet snel overkomen!
Dat was het wel weer voor nu, ik ga zo eens naar zumba! Jullie een fijne nachtrust gewenst en ik laat snel weer wat van me horen.
Knuffel,
Lineke
dinsdag 23 september 2008
zondag 14 september 2008
Week 4 alweer!
Dag lieve allemaal,
Inderdaad alweer week 4, wat betekent dat ik hier alweer bijna een maand zit te werken. Ik moet zeggen, de tijd vliegt toch wel hoor, vooral als je een beetje op gang begint te komen met je werk. En je sociale leven zich een beetje begint te ontwikkelen...
Laten we bij het werk beginnen. Deze week ben ik bijna iedere ochtend van 8 tot een uur of 2 in het veld te vinden geweest. Leuk natuurlijk om aan de slag te kunnen, maar ik merkte al snel dat het werk veel trager ging dan ik had gehoopt (dit lijkt een standaardregel te zijn in iedere klus die je begint, of dat nu verbouwen is of veldwerk doen!) . In het kort komt het erop neer dat ik grondboringen en bodembeschrijvingen wil doen bij 4 springs die dicht bij elkaar liggen, om te kijken waarom een spring juist op een bepaalde plek omhoog komt, en bekijken of deze spring in contact staat met het diepere grondwater of niet. Ik ben tot nu toe bijna klaar bij springlocatie nummer 2, en dat heeft me al een week boren gekost. Daar komt dus zeker nog een week bij, en dán moet ik nog beginnen met het nemen van watermonsters en het meten van allerlei waarden. Ik hoop dus maar dat ik daar de tijd en de gelegenheid voor zie te vinden! Ik moet namelijk steeds weer mensen ronselen om me te helpen met boren, want je mag uit veiligheidsoverwegingen niet alleen het veld in en daarbij is het wel erg handig als een man je helpt bij het boren (verschrikkelijk om te moeten zeggen haha!) Gelukkig krijg ik wel positief commentaar van Jan; hij vindt het erg goed dat ik zo hard werk en veel gedaan wil krijgen binnen korte tijd. Ik denk dan: 'maar natuurlijk wil ik dat!', maar blijkbaar maken mijn werkhouding en inzet een goede inruk. Leuk om te horen!
Als ik dan 's middags uit het veld kom, ben ik behoorlijk moe. En als je dan ook nog een middagprogramma (veldpracticum van Jerry op woensdagmiddag) en een avondprogramma (yoga, een diner van de vakgroep) hebt, dan hakt zo'n weekje er wel in. Ik had graag willen sporten (zumba!) om de spanning er wat af te zweten, maar helaas kon dat niet. Ik had namelijk mijn schoenen, die nat waren van het raften, laten drogen op de verwarming. En blijkbaar krimpen de binnenste zolen van sportschoenen daarvan... Echt iets voor mij. Geen sport voor Lini deze week dus, maar ik heb ondertussen de tijd gevonden om nieuwe zooltjes te kopen dus volgende week komt dat weer helemaal goed.
Vrijdagavond was ik eigenlijk compleet gaar en klaar voor een lekker bedje, maar ik had na het raften vorige week een aantal meisjes opgetrommeld om uit eten te gaan bij een Mexicaans restaurant hier. Ik had in mijn e-mail ook gezegd dat iedereen die zin had, maar mee moest komen. Het bevestigen van mijn e-mail gebeurde maar door een paar mensen en soms nog erg last-minute, dus ik dacht dat we ongeveer met z'n vieren zouden gaan zijn uiteindelijk. Maar er kwamen ineens (typisch) 8 mensen opdagen, waaronder ook een aantal jongens die gezellig mee waren gekomen, dus dat was erg leuk! Na het eten wilden we ergens wat gaan drinken, maar dat is in Amerika onmogelijk als je een 18jarige en een 20jarige bij je hebt. Zo irritant! Alle theehuizen enzo gaan om 10 uur dicht en voor de cafés waar alcohol wordt geschonken moet je 21 zijn. Dat controleren ze dan ook echt aan de deur. We hebben ongeveer een uur over straat gezworven om een plek te vinden, erg schraal was dat. Maar uiteindelijk kwamen we tóch een club binnen, mét 18 en 20 jarige. Hoe dat dan weer gelukt is, snap ik nog steeds niet, maar we waren gelukkig ergens binnen! In een club nog wel, waar we lekker konden dansen, drinken en praten, heerlijk!!!
De volgende dag had ik met Maria (Ecuador) en Tammy (Georgia) afgesproken om naar de County Fair te gaan. De County Fair is een soort jaarlijks terugkerend evenement van de Latah 'county', een soort provincie of regio binnen Idaho waar Moscow ook binnen valt. Wat het nu precies is, is niet goed uit te leggen. Er was bijvoorbeeld een soort kermisgedeelte, maar er waren ook schuren met showdieren en een schuur waarin vee werd geveild. In een andere schuur waren er weer stands van politieke partijen, het ziekenhuis, de lokale quiltclub, de anti-abortusvereniging, de bomenvereniging en meer organisaties waarvan je het bestaan ervan zo gek niet kan bedenken. En natuurlijk kon je overal eten en drinken kopen. De Fair duurt 4 dagen en in het weekend kun je er de hele dag heen. Het was dan ook een gezellige drukte en ik heb een superleuke dag gehad met Maria en Tammy! Zie foto's!
's Avonds was ik natuurlijk supermoe, maar ik had met Keegan afgesproken om naar de film te gaan: Encounters at the end of the world. Het is eigenlijk een documentaire over onderzoekers op Antarctica die daar in het onderzoeksdorp wonen, erg bizar maar wel interessant. Ik denk dat Henk en Dirk er wel om zouden kunnen lachen ;)
Vandaag heb ik een beetje een rustdag, ik ga eens wat opruimen, schoonmaken en naar de winkel. Vanavond komt er een meisje hier eten, Marie, uit Nieuw Zeeland. En dan begint morgen om 8 uur weer een nieuwe sessie van grondboringen!
Inderdaad alweer week 4, wat betekent dat ik hier alweer bijna een maand zit te werken. Ik moet zeggen, de tijd vliegt toch wel hoor, vooral als je een beetje op gang begint te komen met je werk. En je sociale leven zich een beetje begint te ontwikkelen...
Laten we bij het werk beginnen. Deze week ben ik bijna iedere ochtend van 8 tot een uur of 2 in het veld te vinden geweest. Leuk natuurlijk om aan de slag te kunnen, maar ik merkte al snel dat het werk veel trager ging dan ik had gehoopt (dit lijkt een standaardregel te zijn in iedere klus die je begint, of dat nu verbouwen is of veldwerk doen!) . In het kort komt het erop neer dat ik grondboringen en bodembeschrijvingen wil doen bij 4 springs die dicht bij elkaar liggen, om te kijken waarom een spring juist op een bepaalde plek omhoog komt, en bekijken of deze spring in contact staat met het diepere grondwater of niet. Ik ben tot nu toe bijna klaar bij springlocatie nummer 2, en dat heeft me al een week boren gekost. Daar komt dus zeker nog een week bij, en dán moet ik nog beginnen met het nemen van watermonsters en het meten van allerlei waarden. Ik hoop dus maar dat ik daar de tijd en de gelegenheid voor zie te vinden! Ik moet namelijk steeds weer mensen ronselen om me te helpen met boren, want je mag uit veiligheidsoverwegingen niet alleen het veld in en daarbij is het wel erg handig als een man je helpt bij het boren (verschrikkelijk om te moeten zeggen haha!) Gelukkig krijg ik wel positief commentaar van Jan; hij vindt het erg goed dat ik zo hard werk en veel gedaan wil krijgen binnen korte tijd. Ik denk dan: 'maar natuurlijk wil ik dat!', maar blijkbaar maken mijn werkhouding en inzet een goede inruk. Leuk om te horen!
Als ik dan 's middags uit het veld kom, ben ik behoorlijk moe. En als je dan ook nog een middagprogramma (veldpracticum van Jerry op woensdagmiddag) en een avondprogramma (yoga, een diner van de vakgroep) hebt, dan hakt zo'n weekje er wel in. Ik had graag willen sporten (zumba!) om de spanning er wat af te zweten, maar helaas kon dat niet. Ik had namelijk mijn schoenen, die nat waren van het raften, laten drogen op de verwarming. En blijkbaar krimpen de binnenste zolen van sportschoenen daarvan... Echt iets voor mij. Geen sport voor Lini deze week dus, maar ik heb ondertussen de tijd gevonden om nieuwe zooltjes te kopen dus volgende week komt dat weer helemaal goed.
Vrijdagavond was ik eigenlijk compleet gaar en klaar voor een lekker bedje, maar ik had na het raften vorige week een aantal meisjes opgetrommeld om uit eten te gaan bij een Mexicaans restaurant hier. Ik had in mijn e-mail ook gezegd dat iedereen die zin had, maar mee moest komen. Het bevestigen van mijn e-mail gebeurde maar door een paar mensen en soms nog erg last-minute, dus ik dacht dat we ongeveer met z'n vieren zouden gaan zijn uiteindelijk. Maar er kwamen ineens (typisch) 8 mensen opdagen, waaronder ook een aantal jongens die gezellig mee waren gekomen, dus dat was erg leuk! Na het eten wilden we ergens wat gaan drinken, maar dat is in Amerika onmogelijk als je een 18jarige en een 20jarige bij je hebt. Zo irritant! Alle theehuizen enzo gaan om 10 uur dicht en voor de cafés waar alcohol wordt geschonken moet je 21 zijn. Dat controleren ze dan ook echt aan de deur. We hebben ongeveer een uur over straat gezworven om een plek te vinden, erg schraal was dat. Maar uiteindelijk kwamen we tóch een club binnen, mét 18 en 20 jarige. Hoe dat dan weer gelukt is, snap ik nog steeds niet, maar we waren gelukkig ergens binnen! In een club nog wel, waar we lekker konden dansen, drinken en praten, heerlijk!!!
De volgende dag had ik met Maria (Ecuador) en Tammy (Georgia) afgesproken om naar de County Fair te gaan. De County Fair is een soort jaarlijks terugkerend evenement van de Latah 'county', een soort provincie of regio binnen Idaho waar Moscow ook binnen valt. Wat het nu precies is, is niet goed uit te leggen. Er was bijvoorbeeld een soort kermisgedeelte, maar er waren ook schuren met showdieren en een schuur waarin vee werd geveild. In een andere schuur waren er weer stands van politieke partijen, het ziekenhuis, de lokale quiltclub, de anti-abortusvereniging, de bomenvereniging en meer organisaties waarvan je het bestaan ervan zo gek niet kan bedenken. En natuurlijk kon je overal eten en drinken kopen. De Fair duurt 4 dagen en in het weekend kun je er de hele dag heen. Het was dan ook een gezellige drukte en ik heb een superleuke dag gehad met Maria en Tammy! Zie foto's!
's Avonds was ik natuurlijk supermoe, maar ik had met Keegan afgesproken om naar de film te gaan: Encounters at the end of the world. Het is eigenlijk een documentaire over onderzoekers op Antarctica die daar in het onderzoeksdorp wonen, erg bizar maar wel interessant. Ik denk dat Henk en Dirk er wel om zouden kunnen lachen ;)
Vandaag heb ik een beetje een rustdag, ik ga eens wat opruimen, schoonmaken en naar de winkel. Vanavond komt er een meisje hier eten, Marie, uit Nieuw Zeeland. En dan begint morgen om 8 uur weer een nieuwe sessie van grondboringen!
zondag 7 september 2008
Eerste echte veldwerk... en raften!
Dag jongens en meisjes,
Deze week was het dan eindelijk zover: ik kon met de handjes in de modder. Ik was al gaan kijken met Duncan, de jongen die me met mijn veldwerk helpt, en toen beleefden we dat hele wichelroedeverhaal. De tweede keer was iets minder zweverig: we hebben in het veldje met de grootste bron 5 boringen gedaan en daar boorbeschrijvingen van gemaakt. Erg leuk om alleen al het soort grondboor te zien wat ze hier hebben, toch anders dan een Edelmannboor. En de verlengstukken zijn in ieder geval zéker langer dan 1.20 m want ze pasten maar net diagonaal in de auto van Duncan. Maar boren lukte gelukkig net zo goed. In het veldje had ik bedacht dat we allereerst zouden gaan boren op een transect in het veld, boven het begin van de bron, en dan om de 5 m een boring doen. Het is ons gelukt om 4 boringen op dit transect te doen, dus dekten we zo'n 20 m van het naar schatting 40 m diepe veldje. Op die manier hebben we 4 redelijk op elkaar lijkende boringen gevonden: donkerbruine tot zwarte loess, met naar beneden toe steeds meer scherpe, slecht gesorteerde kwartskorrels. Op de plek waar vrijwel alleen die kwartskorrels te vinden waren, zat het grondwater op telkens ongeveer 1 m diepte. Een leuke eerste vondst. Toen we echter voor de laatste boring 5 m afweken van het transect, heuvelafwaarts, en dus min of meer onder het begin van de bron, vonden we onder de loesslaag allemaal veenlagen met zandlaagjes daartussen. En het grondwater zat op deze plek op zo'n 2 m diepte, terwijl we toch heuvelafwaarts waren gegaan en iets anders verwachtten. Daar moeten we dus zeker omheen nog gaan boren, en in de rest van het veld, om te ontdekken wat er zich precies afspeelt daar. Maar, zoals je ziet, hebben we maar 5 boringen kunnen zetten op die morgen dat we gingen. Ik wil er nog wel 5 bij hebben in dat veldje, en dan hebben we nog een ander veldje en een heuvel die geboord moeten worden. Aangezien Duncan maar 2 ochtenden in de week kan komen, en de grondwatermonsters uit de boorgaten nu wel snel moeten worden genomen, voel ik nattigheid. Ik ga morgen maar eens naar Jan Boll om mijn gevoel en vondsten te bespreken. Hopelijk kan ik een emergency-crew regelen om deze week met me mee het veld in te gaan!!!
De seepage meters zijn óók nog steeds niet gemaakt, want zowel Jan als Jerry waren vorige week op zakenreis en dus kon ik niet de spullen gaan kopen en gaan beginnen met bouwen. Hopelijk gaat dat deze week ook beter. En hopelijk hoef ik het woord hopelijk niet al te vaak meer te gebruiken...
Toch maak ik me er gek genoeg niet heel veel zorgen om. Ik kan toch niks veranderen en ik doe wat ik kan, meer zit er gewoon niet in. Natuurlijk hoop ik wel heel erg dat ik met zo veel mogelijk gegevens dit land weer uit kan gaan, maar het beheerst niet mijn gedachten.
Ik geniet eigenlijk vooral van mijn verblijf hier. Zoals dit weekend, toen ik ging raften met de internationale studenten. Hartstikke leuk! We reden zo'n 1,5 uur zuidwaarts van Moscow, richting Lewiston, naar de Salmon river. Die Salmon river stroomt best snel, maar daar zie je niet veel van want het water is gewoon rustig. Het grootste gedeelte van de tijd besteedden we dan ook aan een beetje peddelen en dobberen. Alleen af en toe kom je een stroomversnelling tegen en dan moet je even goed opletten, dat is wel spannend! De kans dat je tijdens één van die stroomversnelling een flinke guts koud water over je heen krijgt, is zo'n 100%, maar toch probeer je dat te vermijden en zo goed mogelijk weer in rustig vaarwater te komen. Ik moet zeggen, ik vond die wilde momenten wel leuk, maar er was teveel rust tussendoor en zo enorm wild was het nu ook weer niet, dus het raften zelf viel me een klein beetje tegen.
Wat natuurlijk wel erg leuk was, waren al die internationale studenten die mee waren. Dat was in het begin trouwens wel even doorbijten, want ze kennen elkaar onderling al best goed. Ze wonen namelijk allemaal op de campus en eten dan ook in de gaarkeuken (meer kwaliteit is het niet), waardoor ze elkaar de hele tijd tegenkomen en met elkaar eten enzo. Dan voel je je toch een beetje een nieuweling die zijn plaatsje moet veroveren. Maar gelukkig lukte dat wel redelijk goed, en had ik uiteindelijk een hele leuke raftdag waarin ik een heleboel nieuwe mensen uit allerlei uithoeken van de wereld heb leren kennen. De landen waar mijn nieuwe vriendjes vandaan komen zijn de Verenigde Emiraten (Abu Dhabi), Jordanië, Nieuw Zeeland, Israël, Egypte, Georgië en Ecuador. Een gemêleerd gezelschap dus. 's Avonds toen we terugkwamen ben ik ook met ze mee gegaan om te eten, en daar heb ik nog een hele tijd met ze doorgepraat en e-mailadressen uitgewisseld. Zodat ze mij de foto's van het raften kunnen doorsturen, en zodat we voor een andere keer weer wat kunnen afspreken, voor eten en uitgaan! Ik voelde me helemaal blij, in Wageningen vind ik de groep internationale studenten er ook altijd zo leuk uitzien, maar een beetje afgesloten voor Nederlanders. En nu ben ik één van hen, en iedereen is aardig en de achtergronden zijn zo interessant! Ik heb wel denk ik wederom geluk dat ik in het begin van het schooljaar ben gekomen, zodat ik al die introductieactiviteiten kan meemaken. Dat maakt alles wel een stuk gemakkelijker! Gelukkig heb ik, als ik terug naar Nederland ga, in ieder geval dít meegemaakt, ongeacht de resultaten die ik ga vinden. En al maakt dat voor mijn afstudeervak en mijn cijfer natuurlijk niet veel uit, voor mezelf vind ik dat wel erg waardevol. Een mooie tijd om op terug te kijken!
Deze week was het dan eindelijk zover: ik kon met de handjes in de modder. Ik was al gaan kijken met Duncan, de jongen die me met mijn veldwerk helpt, en toen beleefden we dat hele wichelroedeverhaal. De tweede keer was iets minder zweverig: we hebben in het veldje met de grootste bron 5 boringen gedaan en daar boorbeschrijvingen van gemaakt. Erg leuk om alleen al het soort grondboor te zien wat ze hier hebben, toch anders dan een Edelmannboor. En de verlengstukken zijn in ieder geval zéker langer dan 1.20 m want ze pasten maar net diagonaal in de auto van Duncan. Maar boren lukte gelukkig net zo goed. In het veldje had ik bedacht dat we allereerst zouden gaan boren op een transect in het veld, boven het begin van de bron, en dan om de 5 m een boring doen. Het is ons gelukt om 4 boringen op dit transect te doen, dus dekten we zo'n 20 m van het naar schatting 40 m diepe veldje. Op die manier hebben we 4 redelijk op elkaar lijkende boringen gevonden: donkerbruine tot zwarte loess, met naar beneden toe steeds meer scherpe, slecht gesorteerde kwartskorrels. Op de plek waar vrijwel alleen die kwartskorrels te vinden waren, zat het grondwater op telkens ongeveer 1 m diepte. Een leuke eerste vondst. Toen we echter voor de laatste boring 5 m afweken van het transect, heuvelafwaarts, en dus min of meer onder het begin van de bron, vonden we onder de loesslaag allemaal veenlagen met zandlaagjes daartussen. En het grondwater zat op deze plek op zo'n 2 m diepte, terwijl we toch heuvelafwaarts waren gegaan en iets anders verwachtten. Daar moeten we dus zeker omheen nog gaan boren, en in de rest van het veld, om te ontdekken wat er zich precies afspeelt daar. Maar, zoals je ziet, hebben we maar 5 boringen kunnen zetten op die morgen dat we gingen. Ik wil er nog wel 5 bij hebben in dat veldje, en dan hebben we nog een ander veldje en een heuvel die geboord moeten worden. Aangezien Duncan maar 2 ochtenden in de week kan komen, en de grondwatermonsters uit de boorgaten nu wel snel moeten worden genomen, voel ik nattigheid. Ik ga morgen maar eens naar Jan Boll om mijn gevoel en vondsten te bespreken. Hopelijk kan ik een emergency-crew regelen om deze week met me mee het veld in te gaan!!!
De seepage meters zijn óók nog steeds niet gemaakt, want zowel Jan als Jerry waren vorige week op zakenreis en dus kon ik niet de spullen gaan kopen en gaan beginnen met bouwen. Hopelijk gaat dat deze week ook beter. En hopelijk hoef ik het woord hopelijk niet al te vaak meer te gebruiken...
Toch maak ik me er gek genoeg niet heel veel zorgen om. Ik kan toch niks veranderen en ik doe wat ik kan, meer zit er gewoon niet in. Natuurlijk hoop ik wel heel erg dat ik met zo veel mogelijk gegevens dit land weer uit kan gaan, maar het beheerst niet mijn gedachten.
Ik geniet eigenlijk vooral van mijn verblijf hier. Zoals dit weekend, toen ik ging raften met de internationale studenten. Hartstikke leuk! We reden zo'n 1,5 uur zuidwaarts van Moscow, richting Lewiston, naar de Salmon river. Die Salmon river stroomt best snel, maar daar zie je niet veel van want het water is gewoon rustig. Het grootste gedeelte van de tijd besteedden we dan ook aan een beetje peddelen en dobberen. Alleen af en toe kom je een stroomversnelling tegen en dan moet je even goed opletten, dat is wel spannend! De kans dat je tijdens één van die stroomversnelling een flinke guts koud water over je heen krijgt, is zo'n 100%, maar toch probeer je dat te vermijden en zo goed mogelijk weer in rustig vaarwater te komen. Ik moet zeggen, ik vond die wilde momenten wel leuk, maar er was teveel rust tussendoor en zo enorm wild was het nu ook weer niet, dus het raften zelf viel me een klein beetje tegen.
Wat natuurlijk wel erg leuk was, waren al die internationale studenten die mee waren. Dat was in het begin trouwens wel even doorbijten, want ze kennen elkaar onderling al best goed. Ze wonen namelijk allemaal op de campus en eten dan ook in de gaarkeuken (meer kwaliteit is het niet), waardoor ze elkaar de hele tijd tegenkomen en met elkaar eten enzo. Dan voel je je toch een beetje een nieuweling die zijn plaatsje moet veroveren. Maar gelukkig lukte dat wel redelijk goed, en had ik uiteindelijk een hele leuke raftdag waarin ik een heleboel nieuwe mensen uit allerlei uithoeken van de wereld heb leren kennen. De landen waar mijn nieuwe vriendjes vandaan komen zijn de Verenigde Emiraten (Abu Dhabi), Jordanië, Nieuw Zeeland, Israël, Egypte, Georgië en Ecuador. Een gemêleerd gezelschap dus. 's Avonds toen we terugkwamen ben ik ook met ze mee gegaan om te eten, en daar heb ik nog een hele tijd met ze doorgepraat en e-mailadressen uitgewisseld. Zodat ze mij de foto's van het raften kunnen doorsturen, en zodat we voor een andere keer weer wat kunnen afspreken, voor eten en uitgaan! Ik voelde me helemaal blij, in Wageningen vind ik de groep internationale studenten er ook altijd zo leuk uitzien, maar een beetje afgesloten voor Nederlanders. En nu ben ik één van hen, en iedereen is aardig en de achtergronden zijn zo interessant! Ik heb wel denk ik wederom geluk dat ik in het begin van het schooljaar ben gekomen, zodat ik al die introductieactiviteiten kan meemaken. Dat maakt alles wel een stuk gemakkelijker! Gelukkig heb ik, als ik terug naar Nederland ga, in ieder geval dít meegemaakt, ongeacht de resultaten die ik ga vinden. En al maakt dat voor mijn afstudeervak en mijn cijfer natuurlijk niet veel uit, voor mezelf vind ik dat wel erg waardevol. Een mooie tijd om op terug te kijken!
donderdag 4 september 2008
Hobo spider?!?!?!
Dag allemaal,
Ik had jullie al verteld over die ranzige spinnen die ik steeds weer vind. Nu ben ik toch eens aan de slag gegaan om te kijken wat voor spin dat nu kan zijn, zodat ik kan bedenken wat ik ertegen kan doen en wanneer ze weer minder actief zullen zijn.
Nou, als je me een beetje kent, dan weet je dat ik zelfs van de afbeelding van spinnen al niet blij word. Dus door google images gaan om alle mogelijke spinnensoorten te checken was al niet een groot succes. Maar, alsof het lot me wil tarten, lijkt het erop dat het voor Lini een stukje erger wordt dan slechts op internet naar onschuldige plaatjes kijken. Want ook al probeer ik mezelf steeds te overtuigen dat ik met een look-alike te maken heb, de plaatjes van de mannelijke hobo-spider komen toch verdacht veel overeen met wat ik hier iedere keer tegenkom. Ik hou me maar vast aan wat ik ook op internet heb gelezen: dat je er een microscoop voor nodig hebt om zeker te weten of je met een ware hobo te maken hebt. Maar goed er is dus wel een kans...
Een biologielesje: de hobo-spider is verwant aan de bruine huisspin die je in Europa ook wel vindt. Sterker nog, de hobo-spider kómt oorspronkelijk uit Europa. Maar in Europa komt hij niet je huis binnen, omdat daar de nog grotere huisspin hem op staat te wachten. Hier in Amerika is die grote huisspin nou net níet echt meegekomen uit Europa, dus neemt de hobo-spider zijn plaats in. Denk je misschien nog dat je dan gelukkig niet te maken hebt met die nog grotere variant, dan kom je bedrogen uit, want die hobo-spin bijt dus. Ja! Het kan, niet alleen in de tropen! En wanneer bijten ze het meest? Juist, als je slaapt, en je je per ongeluk op zo'n engerd laat vallen! En dan bijten ze nog gemeen ook: eerst doet het heel pijn en krijg je een rode plek, die vervolgens verandert in een blaar, die vervolgens openbarst en verandert in een zweer die maar moeilijk overgaat. Daarbij kunnen nog symptomen optreden als duizeligheid en misselijkheid en pijn in de gewrichten en wat al nog niet meer. En als je een beetje geluk hebt dragen ze een bacterie bij zich die je weefsel ter plekke laat afsterven!!!
Ik hoopte nog dat ze misschien niet hier voorkwamen, maar dat doen ze wel. En het feit dat ik alleen de mannelijke variant tegenkom (die hebben oogjes op steeltjes, wat eigenlijk geen oogjes zijn maar z'n geslachtsdelen, dan weet je dat ook weer de volgende keer als je een spin tegenkomt) en geen web ofzo kan vinden lijkt ook te kloppen: in augustus en september schijnen de mannetjes nou juist op zoek te gaan naar een partner en daarbij massaal de huizen in te trekken. De vrouwtjes zitten dan ergens te wachten in zo'n kokervormig webje op een donker plekje. Normaal gesproken merk je niet veel van deze spinnenmigratie, maar laten het nu net kelders en garages en de begane grond in het algemeen zijn waar ze dan vooral voorkomen... Juist.
Op het moment dat ik dit verhaal typ zit ik welbewust met mijn voeten van de vloer, en mijn bed heb ik ook nog net iets spinveiliger ingericht. Het enige gunstige aan die hobo's is namelijk dat ze niet goed kunnen klimmen, en al helemaal niet tegen gladde oppervlakken. Daar haal ik mijn voordeel dan maar uit. Maar om nou te zeggen dat ik er nu helemaal ontspannen bij zit... niet echt. Ik heb er zelfs zonet weer eentje onder mijn slipper vermorzeld!
Ik denk dat ik maar eens ga kijken naar een spinnenval of iets om ze ervan te weerhouden mijn stulpje op te gaan zoeken. Ik vond het al griezels, in Nederland kan ik niet eens tegen van die ieniemini spinnetjes en dan krijg je ineens dit soort jongens voor je kiezen. En dan blijken ze nog eens gemeen te bijten ook!
Dat moest ik even kwijt, ik vind het gewoon te goor voor woorden! Daar zit je dan in je eentje om je heen te spieden of je in je ooghoek niet iets zag bewegen...
Ik had jullie al verteld over die ranzige spinnen die ik steeds weer vind. Nu ben ik toch eens aan de slag gegaan om te kijken wat voor spin dat nu kan zijn, zodat ik kan bedenken wat ik ertegen kan doen en wanneer ze weer minder actief zullen zijn.
Nou, als je me een beetje kent, dan weet je dat ik zelfs van de afbeelding van spinnen al niet blij word. Dus door google images gaan om alle mogelijke spinnensoorten te checken was al niet een groot succes. Maar, alsof het lot me wil tarten, lijkt het erop dat het voor Lini een stukje erger wordt dan slechts op internet naar onschuldige plaatjes kijken. Want ook al probeer ik mezelf steeds te overtuigen dat ik met een look-alike te maken heb, de plaatjes van de mannelijke hobo-spider komen toch verdacht veel overeen met wat ik hier iedere keer tegenkom. Ik hou me maar vast aan wat ik ook op internet heb gelezen: dat je er een microscoop voor nodig hebt om zeker te weten of je met een ware hobo te maken hebt. Maar goed er is dus wel een kans...
Een biologielesje: de hobo-spider is verwant aan de bruine huisspin die je in Europa ook wel vindt. Sterker nog, de hobo-spider kómt oorspronkelijk uit Europa. Maar in Europa komt hij niet je huis binnen, omdat daar de nog grotere huisspin hem op staat te wachten. Hier in Amerika is die grote huisspin nou net níet echt meegekomen uit Europa, dus neemt de hobo-spider zijn plaats in. Denk je misschien nog dat je dan gelukkig niet te maken hebt met die nog grotere variant, dan kom je bedrogen uit, want die hobo-spin bijt dus. Ja! Het kan, niet alleen in de tropen! En wanneer bijten ze het meest? Juist, als je slaapt, en je je per ongeluk op zo'n engerd laat vallen! En dan bijten ze nog gemeen ook: eerst doet het heel pijn en krijg je een rode plek, die vervolgens verandert in een blaar, die vervolgens openbarst en verandert in een zweer die maar moeilijk overgaat. Daarbij kunnen nog symptomen optreden als duizeligheid en misselijkheid en pijn in de gewrichten en wat al nog niet meer. En als je een beetje geluk hebt dragen ze een bacterie bij zich die je weefsel ter plekke laat afsterven!!!
Ik hoopte nog dat ze misschien niet hier voorkwamen, maar dat doen ze wel. En het feit dat ik alleen de mannelijke variant tegenkom (die hebben oogjes op steeltjes, wat eigenlijk geen oogjes zijn maar z'n geslachtsdelen, dan weet je dat ook weer de volgende keer als je een spin tegenkomt) en geen web ofzo kan vinden lijkt ook te kloppen: in augustus en september schijnen de mannetjes nou juist op zoek te gaan naar een partner en daarbij massaal de huizen in te trekken. De vrouwtjes zitten dan ergens te wachten in zo'n kokervormig webje op een donker plekje. Normaal gesproken merk je niet veel van deze spinnenmigratie, maar laten het nu net kelders en garages en de begane grond in het algemeen zijn waar ze dan vooral voorkomen... Juist.
Op het moment dat ik dit verhaal typ zit ik welbewust met mijn voeten van de vloer, en mijn bed heb ik ook nog net iets spinveiliger ingericht. Het enige gunstige aan die hobo's is namelijk dat ze niet goed kunnen klimmen, en al helemaal niet tegen gladde oppervlakken. Daar haal ik mijn voordeel dan maar uit. Maar om nou te zeggen dat ik er nu helemaal ontspannen bij zit... niet echt. Ik heb er zelfs zonet weer eentje onder mijn slipper vermorzeld!
Ik denk dat ik maar eens ga kijken naar een spinnenval of iets om ze ervan te weerhouden mijn stulpje op te gaan zoeken. Ik vond het al griezels, in Nederland kan ik niet eens tegen van die ieniemini spinnetjes en dan krijg je ineens dit soort jongens voor je kiezen. En dan blijken ze nog eens gemeen te bijten ook!
Dat moest ik even kwijt, ik vind het gewoon te goor voor woorden! Daar zit je dan in je eentje om je heen te spieden of je in je ooghoek niet iets zag bewegen...
dinsdag 2 september 2008
Dutch Babies, wichelroedes en spinnen
Goedendag lieve kijkbuiskinderen,
Het leven in Moscow kabbelt rustig voort. Af en toe is het me wel té rustig, vooral 's avonds als in Nederland (en België!) iedereen op één oor ligt en ik niet veel om handen heb. Daarom leek het me een goede zet om twee keer per week naar de yoga te gaan; de cursus duurt tot 18 oktober, dus dat komt helemaal goed uit. En ik vind het nog heerlijk ontspannend ook; het is allemaal een beetje vaag gedoe, jezelf in allerlei houdingen wringen, maar aan het eind van de les denk je toch van hee, ik voel me lekkerder. En ik ben er een Nederlandse vrouw tegengekomen, Joyce, geboren in Enschede, haha! Ze woont hier al een jaar maar was hier, tot mij, nog nooit een Nederlander tegengekomen. Ze is helaas nu voor 3 weken in Nederland, maar als ze weer terug is lijkt het me erg gezellig om wat meer met haar te praten.
Naast yoga ga ik ook twee keer per week naar een erg leuke fitness/aerobicsvariant in het Student Recreation Center: Zumba. Zumba is dus een soort aerobics, maar dan op latijns-amerikaanse muziek, en de bewegingen zijn afgeleid van latijns-amerikaanse dansen. De videoclip van Call on me is er niks bij, voor wie dat wat zegt ;) Ik vind het echt heerlijk!
Maar naast activiteiten heb je natuurlijk ook mensen nodig. Op het moment heb ik vooral veel aan Keegan (De Jongen) en Kristine, die ik dit weekend ook allebei heb uitgenodigd om hier te eten. Erg leuke mensen, heel open, intelligent en in voor een praatje. En dat is toch wel fijn hoor, een paar mensen om je heen te hebben die je wat beter kent, en waar je je verhaal dan bij kwijt kan. En Keegan en Kristine vinden het ook leuk om mij te leren kennen geloof ik, want Kristine heeft me uitgenodigd voor een concert komende donderdag, en Keegan heeft gisteren voor me gekookt: een gerecht dat Dutch Babies heet. Had ik nog nooit van gehoord, en dat vond hij hilarisch, en ik eigenlijk ook wel. Dutch Babies worden gemaakt van een mix van bloem, ei, suiker en boter die je dan in ovenschaaltjes giet en 20 minuten in de oven zet. Dat resulteert in een luchtige koek die je dan eet met maple syrup, oftewel esdoornsiroop, wat smaakt naar caramel. Erg lekker!
Verder ben ik vorige week ook een Frans meisje tegengekomen, ik weet niet of ik dat al had verteld. Die gaat nu ook naar Zumba, en ze woont in zo'n echt studentencomplex waardoor ze veel andere buitenlandse studenten heeft leren kennen. Dus ik hoop in de toekomst ook een keertje met hen uit te kunnen gaan; hoe meer zielen, hoe meer vreugd dacht ik zo.
Met mijn veldwerk gaat het langzaam maar zeker ook de goede kant op. Er zat niet veel schot in de zaak, aangezien ik niet zomaar het veld in kon rennen. Nee, eerst moesten mensen worden ingelicht over mijn komst, beleefdheden worden uitgewisseld, mensen worden geregeld die mij zouden kunnen transporteren naar en helpen met mijn veldwerk, dagen worden ingeroosterd, plannen worden gemaakt. Kortom een heel gedoe waar je motivatie een beetje van kwijtraakt als je ondertussen maar steeds niks van het veld gezien hebt.
Gelukkig kon ik vorige week toch een ochtend met Jan Boll een kijkje gaan nemen. Wat ik zag was niet erg veelbelovend: de beekjes die ik zou gaan testen op EC (elektrische geleidbaarheid) en temperatuur, staan 9 van de 10 keer gewoon droog. En Jan verwacht dat dat niet zal veranderen vóórdat ik hier wegga. Lekker. Want die EC en temperatuur hadden me een gebiedsoverzicht moeten gaan verschaffen... Wel leuk was dat ik weer een betere indruk van het gebied heb gekregen door erin rond te rijden, maar ja.
Maar gelukkig staat het land rondom de springs (bronnen) in het gebied natuurlijk niet droog, en daar kon ik zo aan de slag nadat een aantal formaliteiten zou zijn geregeld. Daar heb ik dus maar even de schouders onder gezet, en het is me gelukt om deze morgen met een student met auto naar de Willards Spring te rijden, om ons door Janice Willards te gaan laten vertellen waar we eventueel ondergronds water zouden kunnen vinden. Ik dacht dat ze dat gewoon min of meer zou weten, maar het bleek dat ze dat met behulp van een wichelroede gewoon ter plekke voor ons ging uitzoeken. Die wichelroede maakte ze trouwens ook nog eens ter plekke, door een dikke metalen draad recht te buigen en er een hoek in te maken aan het uiteinde, die je dan over je hand laat hangen. En dan maar het veld in ermee, rustig lopen en wachten tot de wichelroede, die je recht voor je gericht houdt, ineens naar links of rechts gaat wijzen. Of de wichelroede iets heeft opgeleverd, zal blijken wanneer we donderdag weer teruggaan om te gaan boren! Maar ik geloof er toch wel een beetje in. Ik heb het zelf ook geprobeerd, op aandringen van Janice, en met de ogen dicht kwamen we op dezelfde plekken uit waar water zou moeten zitten. Dat is toch bizar?
Dus eigenlijk weer een erg positief verhaal van mijn kant. 'Gebeurt er dan niks negatiefs?' hoor ik jullie denken. Jawel, de spinnen dus. Ik heb namelijk een basement apartment, en de rest van de kelder hier wordt niet echt intensief gebruikt. Ideaal dus voor spinnen van serieus kaliber om lekker te gaan wonen. En heerlijk vrij door mijn kamer te gaan lopen. Ze zijn groot en bruin en verschrikkelijk, en er is niet altijd iemand in de buurt om ze voor mij te gaan doden of vangen dus dat moet ik vanaf nu toch echt zelf doen. Ik krijg er echt de rillingen van... Tot nu toe zijn er al 5 gesneuveld, dat is toch een serieuze score in slechts 2 weken... Ik heb mijn bed maar een flink eind van de muur af gezet, want ik kon me niet meer ontspannen en dat bevorderde mijn nachtrust weer niet zo erg. Ik hoop dat ik eraan wen, of dat er niet veel meer zullen volgen!
Tot zover mijn belevingen tot nu toe. Als ik weer genoeg stof heb horen jullie van me! Komend weekend zal ik gaan raften en het bouwen van de seepage meters gaat binnenkort ook van start, dus dat komt vast helemaal goed. Have a nice one, see you guys later!
Het leven in Moscow kabbelt rustig voort. Af en toe is het me wel té rustig, vooral 's avonds als in Nederland (en België!) iedereen op één oor ligt en ik niet veel om handen heb. Daarom leek het me een goede zet om twee keer per week naar de yoga te gaan; de cursus duurt tot 18 oktober, dus dat komt helemaal goed uit. En ik vind het nog heerlijk ontspannend ook; het is allemaal een beetje vaag gedoe, jezelf in allerlei houdingen wringen, maar aan het eind van de les denk je toch van hee, ik voel me lekkerder. En ik ben er een Nederlandse vrouw tegengekomen, Joyce, geboren in Enschede, haha! Ze woont hier al een jaar maar was hier, tot mij, nog nooit een Nederlander tegengekomen. Ze is helaas nu voor 3 weken in Nederland, maar als ze weer terug is lijkt het me erg gezellig om wat meer met haar te praten.
Naast yoga ga ik ook twee keer per week naar een erg leuke fitness/aerobicsvariant in het Student Recreation Center: Zumba. Zumba is dus een soort aerobics, maar dan op latijns-amerikaanse muziek, en de bewegingen zijn afgeleid van latijns-amerikaanse dansen. De videoclip van Call on me is er niks bij, voor wie dat wat zegt ;) Ik vind het echt heerlijk!
Maar naast activiteiten heb je natuurlijk ook mensen nodig. Op het moment heb ik vooral veel aan Keegan (De Jongen) en Kristine, die ik dit weekend ook allebei heb uitgenodigd om hier te eten. Erg leuke mensen, heel open, intelligent en in voor een praatje. En dat is toch wel fijn hoor, een paar mensen om je heen te hebben die je wat beter kent, en waar je je verhaal dan bij kwijt kan. En Keegan en Kristine vinden het ook leuk om mij te leren kennen geloof ik, want Kristine heeft me uitgenodigd voor een concert komende donderdag, en Keegan heeft gisteren voor me gekookt: een gerecht dat Dutch Babies heet. Had ik nog nooit van gehoord, en dat vond hij hilarisch, en ik eigenlijk ook wel. Dutch Babies worden gemaakt van een mix van bloem, ei, suiker en boter die je dan in ovenschaaltjes giet en 20 minuten in de oven zet. Dat resulteert in een luchtige koek die je dan eet met maple syrup, oftewel esdoornsiroop, wat smaakt naar caramel. Erg lekker!
Verder ben ik vorige week ook een Frans meisje tegengekomen, ik weet niet of ik dat al had verteld. Die gaat nu ook naar Zumba, en ze woont in zo'n echt studentencomplex waardoor ze veel andere buitenlandse studenten heeft leren kennen. Dus ik hoop in de toekomst ook een keertje met hen uit te kunnen gaan; hoe meer zielen, hoe meer vreugd dacht ik zo.
Met mijn veldwerk gaat het langzaam maar zeker ook de goede kant op. Er zat niet veel schot in de zaak, aangezien ik niet zomaar het veld in kon rennen. Nee, eerst moesten mensen worden ingelicht over mijn komst, beleefdheden worden uitgewisseld, mensen worden geregeld die mij zouden kunnen transporteren naar en helpen met mijn veldwerk, dagen worden ingeroosterd, plannen worden gemaakt. Kortom een heel gedoe waar je motivatie een beetje van kwijtraakt als je ondertussen maar steeds niks van het veld gezien hebt.
Gelukkig kon ik vorige week toch een ochtend met Jan Boll een kijkje gaan nemen. Wat ik zag was niet erg veelbelovend: de beekjes die ik zou gaan testen op EC (elektrische geleidbaarheid) en temperatuur, staan 9 van de 10 keer gewoon droog. En Jan verwacht dat dat niet zal veranderen vóórdat ik hier wegga. Lekker. Want die EC en temperatuur hadden me een gebiedsoverzicht moeten gaan verschaffen... Wel leuk was dat ik weer een betere indruk van het gebied heb gekregen door erin rond te rijden, maar ja.
Maar gelukkig staat het land rondom de springs (bronnen) in het gebied natuurlijk niet droog, en daar kon ik zo aan de slag nadat een aantal formaliteiten zou zijn geregeld. Daar heb ik dus maar even de schouders onder gezet, en het is me gelukt om deze morgen met een student met auto naar de Willards Spring te rijden, om ons door Janice Willards te gaan laten vertellen waar we eventueel ondergronds water zouden kunnen vinden. Ik dacht dat ze dat gewoon min of meer zou weten, maar het bleek dat ze dat met behulp van een wichelroede gewoon ter plekke voor ons ging uitzoeken. Die wichelroede maakte ze trouwens ook nog eens ter plekke, door een dikke metalen draad recht te buigen en er een hoek in te maken aan het uiteinde, die je dan over je hand laat hangen. En dan maar het veld in ermee, rustig lopen en wachten tot de wichelroede, die je recht voor je gericht houdt, ineens naar links of rechts gaat wijzen. Of de wichelroede iets heeft opgeleverd, zal blijken wanneer we donderdag weer teruggaan om te gaan boren! Maar ik geloof er toch wel een beetje in. Ik heb het zelf ook geprobeerd, op aandringen van Janice, en met de ogen dicht kwamen we op dezelfde plekken uit waar water zou moeten zitten. Dat is toch bizar?
Dus eigenlijk weer een erg positief verhaal van mijn kant. 'Gebeurt er dan niks negatiefs?' hoor ik jullie denken. Jawel, de spinnen dus. Ik heb namelijk een basement apartment, en de rest van de kelder hier wordt niet echt intensief gebruikt. Ideaal dus voor spinnen van serieus kaliber om lekker te gaan wonen. En heerlijk vrij door mijn kamer te gaan lopen. Ze zijn groot en bruin en verschrikkelijk, en er is niet altijd iemand in de buurt om ze voor mij te gaan doden of vangen dus dat moet ik vanaf nu toch echt zelf doen. Ik krijg er echt de rillingen van... Tot nu toe zijn er al 5 gesneuveld, dat is toch een serieuze score in slechts 2 weken... Ik heb mijn bed maar een flink eind van de muur af gezet, want ik kon me niet meer ontspannen en dat bevorderde mijn nachtrust weer niet zo erg. Ik hoop dat ik eraan wen, of dat er niet veel meer zullen volgen!
Tot zover mijn belevingen tot nu toe. Als ik weer genoeg stof heb horen jullie van me! Komend weekend zal ik gaan raften en het bouwen van de seepage meters gaat binnenkort ook van start, dus dat komt vast helemaal goed. Have a nice one, see you guys later!
Abonneren op:
Posts (Atom)
