Hallo allemaal!
Zo'n eerste weekend in een vreemde plaats is toch iets spannends. Het is toch maar afwachten of je dingen vindt om jezelf mee te vermaken, zo zonder je werk of school. Maar gelukkig valt dat mezelf moeten vermaken tot nu toe heel hard mee. Ik ben zo druk aan het netwerken geweest, dat ik eigenlijk het hele weekend druk bezig ben met vanalles en nog wat!
Vanochtend ben ik naar de Farmers Market geweest met Kristine. De Farmers Market is een echt lokale markt, waar vanalles wordt verkocht. Vers fruit, verse groenten, vers brood, kraampjes met eten van lokale restaurantjes, sieraden... En het is een plek waar heel Moscow elkaar ontmoet. Toen ik bijvoorbeeld zat te luisteren naar een bandje met Ierse muziek, kwam ik Jerry Fairley ineens tegen, met zijn vrouw. Leuk is dat, iemand tegenkomen die je kent in een stadje waar je net woont! Kristine is hier dus lerares, dus die overkwam dat aan de lopende band ;) Ze maakte met iedereen een praatje en stelde me aan iedereen voor, echt enorm gezellig, en misschien zou een Europeaan het nep vinden maar ik denk dan: mag het dan niet gewoon gezéllig zijn, ook al is het een beetje nep?
's Middags ben ik hier met de jongen die het andere appartement van John huurt, naar het Lentil Festival (oftewel: het Linzenfestival) in Pullman geweest. Pullman ligt hier vlak over de grens met Washington en heeft ook een universiteit, eigenlijk lijkt het plaatsje zelf ook precies op Moscow. We hadden ons heel wat voorgesteld van het festival, er was ons bijvoorbeeld verteld dat er een gigantische pan met linzensoep zou worden bereid. Maar die pan hebben we nooit gevonden, en verder was het eigenlijk vooral een bijeenkomst van lokale families en vrienden die samen hotdogs aten en bier dronken, hadden we het idee. Een beetje een teleurstelling was het wel dus, maar gelukkig hadden die jongen en ik elkaar genoeg te vertellen en was de middag alsnog erg leuk. (Ik blijf hem trouwens De Jongen noemen tot ik zijn naam onthou!) Hij is bijvoorbeeld erg geïnteresseerd in buitenlandse politiek en weet er ook dingen vanaf, iets wat je hier niet veel tegenkomt.
Wat zelfs logisch is, blijkt na vandaag. Kristine vertelde me (als lerares geschiedenis en maatschappijleer), dat de leerlingen hier alleen Amerikaanse geschiedenis van vóór en na de Amerikaanse Civil War krijgen. Over de Koude Oorlog leren ze hier dus niets. Niets! Misschien even snel, als er nog tijd voor is. En over de Tweede Wereldoorlog bijvoorbeeld ook nauwelijks. Dat is hier gewoon geen verplichte stof. Dat verklaart een hoop over onder andere het stemgedrag van de Amerikanen, en hun houding tegenover Afghanistan en dergelijke, dacht ik meteen. Erg toch eigenlijk, hoe zo een hele natie niet op de hoogte wordt gebracht van zulke belangrijke informatie!
Maar om terug te komen op vanmiddag: De Jongen en ik zijn vrij snel weer terug gegaan naar Moscow, waar we naar een Mexicaans restaurant zijn gegaan omdat hij honger had. Erg interessant, aangezien hij zowel links is, als open en nieuwsgierig. Daardoor kon ik hem dus vanalles vragen en commentaar leveren op de Verenigde Staten, zonder het gevoel te hebben tegen heilige huisjes te schoppen en in een ruzie te belanden. Want daar moet je hier mee uitkijken, dat heb je gevoelsmatig wel door. Er lopen hier een boel fervente McCain aanhangers rond, die 'pro woman, pro child, pro life - say no to abortion' zijn, om even een beeld te schetsen. Aan dat soort mensen vraag je niet wat ze ervan vinden dat Amerika ooit de oorlog in Irak is begonnen. Dus, ik denk dat ik nog een hoop over Amerika kan leren van deze jongen, erg leuk.
Morgenmiddag ga ik wandelen bij Kamiak Butte (http://en.wikipedia.org/wiki/Kamiak_Butte), met Lysa en haar kinderen. Haar man had het te druk om mee te gaan. Het wordt weer zo mooi weer als vandaag, dus hopelijk hebben we een mooi uitzicht daar! Verder ben ik erg benieuwd naar hoe het zal zijn, maar het wordt vast wel leuk. Ze zal zelfs een lunch voor ons mee gaan nemen, weer zo typisch lief Amerikaans. Omdat ik toch niet achter wil blijven, denk ik dat ik mijn vers gescoorde bosbessen maar meeneem als toetje :)
Daarna nog even naar die proef-yogales, en dan zal mijn weekend weer voorbij zijn. Ik kan niet klagen, al zeg ik het zelf, en dat doe ik ook zeker niet. Ik vind het ongelooflijk hoe ik me al zo enorm thuis kan voelen hier, na nog niet eens een week. Misschien is het de euforie van het begin, maar dat hoop en denk ik niet. En misschien zijn de mensen hier wel allemaal wat nep en vinden ze me gewoon een beetje zielig als buitenlander zonder vrienden, maar so what? Echt waar, ik vind het heerlijk dat er mensen bestaan die gewoon ongecompliceerd leuk doen tegen elkaar, en er niet van opkijken als een wildvreemde tegen ze aan begint te praten. Ze staan echt open voor nieuwe mensen en dingen, en willen met iedereen wel een praatje maken en lachen. Dat is toch hartstikke leuk? Misschien is dat iets wat wij van de Amerikanen kunnen leren!
PS. De foto's van dit weekend komen morgen denk ik online!
zaterdag 23 augustus 2008
donderdag 21 augustus 2008
Home alone
Dag lieve allemaal,
Zoals jullie weten, is Jan nu weer terug naar Nederland/België. Het was wel gek om afscheid te moeten nemen na zo'n mooie reis, en na zo lang bij elkaar geweest te zijn. Maar ja, het werk roept in Utrecht, en het veldwerk en het avontuur in Moscow, dus daar scheidden onze wegen...
Finally getting started! Aangezien de divers dus nog steeds niet terug zijn, moet er iets anders bedacht worden voor mijn veldwerk. En een beetje snel ook, want alleen op je kamertje zitten te wachten tot je iets kan gaan doen verveelt heel erg gauw, kan ik je nu uit eigen ervaring meedelen. En daarbij is het gewoon zonde van de tijd om niks te kunnen doen. Daarom ben ik de afgelopen dagen in gesprek geweest met Jan Boll (mijn begeleider hier, komt uit Nederland maar is getrouwd met een Amerikaanse) en met Jerry Fairley (een geohydroloog die Jan Boll weer kent).
Ik kwam hier uiteindelijk om te bekijken of de grondwaterlaag waar Moscow zijn drinkwater vandaan haalt, wel of niet aangevuld wordt met neerslag en oppervlaktewater. Het is al bekend dat die aanvulling waarschijnlijk miniem is, maar nog steeds is het systeem niet helemaal duidelijk. Er zijn bijvoorbeeld bronnen in dit gebied, die het hele jaar door stromen, zelfs in de droge zomer als het nauwelijks regent. Dat zou kunnen wijzen op een verbinding met het diepere grondwater. Als het een beetje meezit, kan ik onder Jan Bolls supervisie grondboringen gaan doen rondom een drietal bronnen hier in de buurt, en de bodem beschrijven. Tegelijkertijd kan ik dan het grondwater daar monsteren. Van dit water ga ik dan de temperatuur, pH, EC en isotopen meten/analyseren. Die isotopenanalyse gebeurt trouwens in een lab, de rest kan ik zelf. Met deze metingen kan ik dan wat zeggen over de herkomst van het water uit de bronnen: komt het uit de diepere grondwaterlaag of niet?
Onder Jerry Fairleys supervisie ga ik wegzijgingsmetingen doen op een aantal plekken in het gebied (dus kijken of water de beek verlaat) door middel van zelf gebouwde meters. Wegzijging van water zou wederom kunnen duiden op interactie met de diepere grondwaterlaag. Het zal nog spannend worden of dat bouwen van die meters een beetje lukt, want hoe goed dat gaat, daar staan of vallen de resultaten min of meer mee. Ook ga ik, als het lukt, op een bepaalde plek in het gebied het grondwater bemonsteren op afvalwater (cafeine, bloeddrukmedicatie) en daarmee iets over de stroomrichting van het grondwater proberen te zeggen.
Het leuke is, dat Jerry gaat proberen om mijn proeven in te bouwen in zijn colleges (een soort van Hupselpracticum, voor wie dat wat zegt), zodat de studenten ook meewerken aan de resultaten en er ook nog wat van leren. Lijkt mij alleen maar mooi meegenomen!
Maar of alles goed gaat, hangt van veel dingen af. Jerry moet zijn lesschema kunnen veranderen voor mij, omdat ik in november alweer weg ben, en alles moet voor die tijd gebeurd zijn. Of dat lukt is nog maar de vraag. Ten tweede moeten er mensen worden gevonden om met me mee het veld in te gaan en me weg te brengen naar mijn meetlocaties, want ik heb geen rijbewijs, en het kan waarschijnlijk nog wel even duren voordat ik dat kan gaan halen wegens bureaucratische rompslomp. Of dat lukt is ook maar de vraag. En ten derde moet ik dus met huis-tuin-en-keuken-materiaal wegzijgingsmeters in elkaar gaan flansen, waarvan de betrouwbaarheid ook nog maar te bezien valt. Dus of ik hier met nuttige resultaten weg zal kunnen gaan... Ik kan het alleen maar hopen. Gelukkig is iedereen erg behulpzaam, dat scheelt al de helft!
Dan: mijn leven. Natuurlijk, aan het werk kunnen is erg belangrijk, zowel voor mijn thesis als voor mn mentale gezondheid. Maar mensen leren kennen en leuke dingen doen is toch ook erg belangrijk! Daarom ben ik vanavond naar een diner voor internationale studenten geweest. Erg leuk concept, het was door 'locals' die internationale studenten leuk vinden georganiseerd. Ze hadden allemaal zelfgemaakt eten meegenomen, erg gezellig. Maar het was toch gek om daar in je eentje aan te komen zonder iemand te kennen! Je loopt dan zo'n beetje naar dat eten, schept wat op, staat daar, kijkt om je heen. Wie ziet er aardig uit? Wie zou er terugpraten als ik wat zou zeggen? Je moet vooral niet gaan denken dat iedereen naar je kijkt, want dan word je gek. Uiteindelijk ben ik me gewoon maar met het gesprek van een groepje gaan bemoeien, en die mensen waren toevallig erg aardig. En interessant ook!
Één meisje, Kristine, (Zweedse voorouders, ziet er ook Zweeds uit maar komt uit Boise, Idaho) werkt op een highschool als lerares, volgens mij iets maatschappijleerachtigs. Ze was laatst nog naar Europa geweest om één of andere tour te doen over Human Rights, met onder andere aandacht voor de holocaust en homoseksualiteit in verschillende landen. Met haar ga ik zaterdag naar de Farmers Market, en ze zou het helemaal geweldig vinden als ik een keer met haar en wat anderen uit zou gaan. Okee!
Een ander meisje, Lysa, (geboren Britse maar woont hier met man en kinderen - volgens mij is ze niet veel ouder dan ik trouwens) werkt hier op de universiteit bij het Women Center. Dit center organiseert dingen als lezingen en exposities, volgens mij met een wat feministische insteek. De vaginamonologen, enzo. Niet echt waar je me in Nederland zou vinden, maar ik denk dat in Amerika de gemiddelde feministe misschien wat gematigder is dan die in Nederland, en misschien zelfs meer op een Nederlander lijkt dan de gemiddelde Amerikaan, als je me kan volgen. In ieder geval was zij echt heel normaal, ze leek een beetje op Evelien, Jan! Ze is eigenlijk opgeleid als vertaler (Frans, Spaans en Portugees), en heeft nog zes maanden in Brussel gewoond om dingen voor de EU te vertalen. Zij heeft me ook uitgenodigd om een keer in het weekend te gaan hiken en fietsen met haar, of ik een beetje van 'outdoorsy' dingen hield. Nou en of, ik kan niet wachten! En natuurlijk stond ze erop dat ik eens langskwam in het Women Center, omdat er zo aardige progressieve mensen komen. Nou, dat moet ik dan ook maar doen, toch?
Verder denk ik erover om yogalessen te gaan volgen, ik heb het yogacentrum al gebeld en aanstaande zondag hebben ze een proefles. Daar ga ik in ieder geval heen om even de sfeer te proeven. Het lijkt me wel fijn om aan yoga te gaan doen hier, dus ik hoop dat die proefles een beetje bevalt.
Tot zover mijn verhalen! Ik zie aan de tijd dat Jan bijna in Amsterdam landt, gek idee hoor...
Zoals jullie weten, is Jan nu weer terug naar Nederland/België. Het was wel gek om afscheid te moeten nemen na zo'n mooie reis, en na zo lang bij elkaar geweest te zijn. Maar ja, het werk roept in Utrecht, en het veldwerk en het avontuur in Moscow, dus daar scheidden onze wegen...
Finally getting started! Aangezien de divers dus nog steeds niet terug zijn, moet er iets anders bedacht worden voor mijn veldwerk. En een beetje snel ook, want alleen op je kamertje zitten te wachten tot je iets kan gaan doen verveelt heel erg gauw, kan ik je nu uit eigen ervaring meedelen. En daarbij is het gewoon zonde van de tijd om niks te kunnen doen. Daarom ben ik de afgelopen dagen in gesprek geweest met Jan Boll (mijn begeleider hier, komt uit Nederland maar is getrouwd met een Amerikaanse) en met Jerry Fairley (een geohydroloog die Jan Boll weer kent).
Ik kwam hier uiteindelijk om te bekijken of de grondwaterlaag waar Moscow zijn drinkwater vandaan haalt, wel of niet aangevuld wordt met neerslag en oppervlaktewater. Het is al bekend dat die aanvulling waarschijnlijk miniem is, maar nog steeds is het systeem niet helemaal duidelijk. Er zijn bijvoorbeeld bronnen in dit gebied, die het hele jaar door stromen, zelfs in de droge zomer als het nauwelijks regent. Dat zou kunnen wijzen op een verbinding met het diepere grondwater. Als het een beetje meezit, kan ik onder Jan Bolls supervisie grondboringen gaan doen rondom een drietal bronnen hier in de buurt, en de bodem beschrijven. Tegelijkertijd kan ik dan het grondwater daar monsteren. Van dit water ga ik dan de temperatuur, pH, EC en isotopen meten/analyseren. Die isotopenanalyse gebeurt trouwens in een lab, de rest kan ik zelf. Met deze metingen kan ik dan wat zeggen over de herkomst van het water uit de bronnen: komt het uit de diepere grondwaterlaag of niet?
Onder Jerry Fairleys supervisie ga ik wegzijgingsmetingen doen op een aantal plekken in het gebied (dus kijken of water de beek verlaat) door middel van zelf gebouwde meters. Wegzijging van water zou wederom kunnen duiden op interactie met de diepere grondwaterlaag. Het zal nog spannend worden of dat bouwen van die meters een beetje lukt, want hoe goed dat gaat, daar staan of vallen de resultaten min of meer mee. Ook ga ik, als het lukt, op een bepaalde plek in het gebied het grondwater bemonsteren op afvalwater (cafeine, bloeddrukmedicatie) en daarmee iets over de stroomrichting van het grondwater proberen te zeggen.
Het leuke is, dat Jerry gaat proberen om mijn proeven in te bouwen in zijn colleges (een soort van Hupselpracticum, voor wie dat wat zegt), zodat de studenten ook meewerken aan de resultaten en er ook nog wat van leren. Lijkt mij alleen maar mooi meegenomen!
Maar of alles goed gaat, hangt van veel dingen af. Jerry moet zijn lesschema kunnen veranderen voor mij, omdat ik in november alweer weg ben, en alles moet voor die tijd gebeurd zijn. Of dat lukt is nog maar de vraag. Ten tweede moeten er mensen worden gevonden om met me mee het veld in te gaan en me weg te brengen naar mijn meetlocaties, want ik heb geen rijbewijs, en het kan waarschijnlijk nog wel even duren voordat ik dat kan gaan halen wegens bureaucratische rompslomp. Of dat lukt is ook maar de vraag. En ten derde moet ik dus met huis-tuin-en-keuken-materiaal wegzijgingsmeters in elkaar gaan flansen, waarvan de betrouwbaarheid ook nog maar te bezien valt. Dus of ik hier met nuttige resultaten weg zal kunnen gaan... Ik kan het alleen maar hopen. Gelukkig is iedereen erg behulpzaam, dat scheelt al de helft!
Dan: mijn leven. Natuurlijk, aan het werk kunnen is erg belangrijk, zowel voor mijn thesis als voor mn mentale gezondheid. Maar mensen leren kennen en leuke dingen doen is toch ook erg belangrijk! Daarom ben ik vanavond naar een diner voor internationale studenten geweest. Erg leuk concept, het was door 'locals' die internationale studenten leuk vinden georganiseerd. Ze hadden allemaal zelfgemaakt eten meegenomen, erg gezellig. Maar het was toch gek om daar in je eentje aan te komen zonder iemand te kennen! Je loopt dan zo'n beetje naar dat eten, schept wat op, staat daar, kijkt om je heen. Wie ziet er aardig uit? Wie zou er terugpraten als ik wat zou zeggen? Je moet vooral niet gaan denken dat iedereen naar je kijkt, want dan word je gek. Uiteindelijk ben ik me gewoon maar met het gesprek van een groepje gaan bemoeien, en die mensen waren toevallig erg aardig. En interessant ook!
Één meisje, Kristine, (Zweedse voorouders, ziet er ook Zweeds uit maar komt uit Boise, Idaho) werkt op een highschool als lerares, volgens mij iets maatschappijleerachtigs. Ze was laatst nog naar Europa geweest om één of andere tour te doen over Human Rights, met onder andere aandacht voor de holocaust en homoseksualiteit in verschillende landen. Met haar ga ik zaterdag naar de Farmers Market, en ze zou het helemaal geweldig vinden als ik een keer met haar en wat anderen uit zou gaan. Okee!
Een ander meisje, Lysa, (geboren Britse maar woont hier met man en kinderen - volgens mij is ze niet veel ouder dan ik trouwens) werkt hier op de universiteit bij het Women Center. Dit center organiseert dingen als lezingen en exposities, volgens mij met een wat feministische insteek. De vaginamonologen, enzo. Niet echt waar je me in Nederland zou vinden, maar ik denk dat in Amerika de gemiddelde feministe misschien wat gematigder is dan die in Nederland, en misschien zelfs meer op een Nederlander lijkt dan de gemiddelde Amerikaan, als je me kan volgen. In ieder geval was zij echt heel normaal, ze leek een beetje op Evelien, Jan! Ze is eigenlijk opgeleid als vertaler (Frans, Spaans en Portugees), en heeft nog zes maanden in Brussel gewoond om dingen voor de EU te vertalen. Zij heeft me ook uitgenodigd om een keer in het weekend te gaan hiken en fietsen met haar, of ik een beetje van 'outdoorsy' dingen hield. Nou en of, ik kan niet wachten! En natuurlijk stond ze erop dat ik eens langskwam in het Women Center, omdat er zo aardige progressieve mensen komen. Nou, dat moet ik dan ook maar doen, toch?
Verder denk ik erover om yogalessen te gaan volgen, ik heb het yogacentrum al gebeld en aanstaande zondag hebben ze een proefles. Daar ga ik in ieder geval heen om even de sfeer te proeven. Het lijkt me wel fijn om aan yoga te gaan doen hier, dus ik hoop dat die proefles een beetje bevalt.
Tot zover mijn verhalen! Ik zie aan de tijd dat Jan bijna in Amsterdam landt, gek idee hoor...
vrijdag 15 augustus 2008
Alweer terug in Moscow...
Dag lieve mensen,
Het leek zo lang, een maand, maar nu we weer in good old Moscow zijn, voelt het toch alsof de tijd is omgevlogen. Maar het is fijn om weer terug te zijn in de 'beschaving', met warm, stromend water in je eigen gootsteen en een douche op kruipafstand. Ook was het vanmiddag wonderbaarlijk om te merken dat we onze levensstandaard qua supermarkten gedurende de reis ook vrij sterk hadden verlaagd: in de supermarkt hier in Moscow (Winco's) vergaapten we ons aan de lage prijzen en het uitgebreide assortiment (vers)producten, terwijl we daar een maand geleden echt niet van opkeken. Zo zie je maar hoe verwend je eigenlijk kunt zijn, zonder het te weten...
Maar laten we bij het begin beginnen. De laatste keer dat we schreven, waren we nog op weg naar Glacier National Park. Dat blijkt inderdaad een erg mooi park qua natuur en wildlife te zijn. Er loopt een weg doorheen die de Going-to-the-sun-road heet, en vanaf die weg heb je steeds ontzettend mooie panorama uitzichten. Het lijkt wel een beetje op Zwitserland of Noorwegen, ook qua vegetatie.
Maar de gletsjers stellen echt niks voor. Één dag hebben we vanuit Many Glacier, een camping midden in het park, een lange wandeling gemaakt naar de Grinnell Glacier, die er nog enigszins indrukwekkend uitzag op de kaart. Het uitzicht vanaf die gletsjer was echt adembenemend, maar de gletsjer zelf was niet veel meer dan wat vergrijzende sneeuwvelden hier en daar. Het schijnt ook dat de gletsjers in dit park in 2030 allemaal weg zullen zijn, als gevolg van de opwarming van de aarde.
Toch zijn de gletsjers dus niet het enige dat het park te bieden heeft. We hebben, net als in Yellowstone, weer veel herten en elk (edelherten) mogen bewonderen. Zo'n groot dier in het echt zien blijft indrukwekkend. En zagen we ze in Yellowstone niet: in Glacier hebben we op één dag 3 grizzly's gezien (op veilige afstand, tegen een bergwand) en staken er ineens 3 berenjongen de weg over, vlak voor onze auto. Dan komen al die voorzorgsmaatregelen tegen beren in je tent ineens heel wat geloofwaardiger over!
Helaas ligt Glacier ook echt noordelijker en heeft het een onvoorspelbaar bergklimaat. Dus na drie weken strakblauwe luchten en een brandende zon zaten we ineens in de regen, wind en kou. We hebben zelfs een fikse hagelbui over ons heen gehad, waarbij onze tent bijna wegspoelde... Die weersverandering was wel even leuk en gezellig, maar na een paar dagen hadden we er toch echt genoeg van om steeds in de auto te ontbijten en met handschoenen aan ons avondeten op te eten. Dus hebben we besloten maar geen backcountry-tocht meer te doen hier, en de laatste dagen van onze reis eens even lekker op onze luie reet te gaan doorbrengen op een aangename plaats; mét douche, mét mooi weer, mét barbecuegelegenheid, zónder beren.
En die aangename plaats vonden we: 25 mijl ten noorden van Libby, Montana, in het Kootenai National Forest, aan een adembenemend mooi stuwmeer. Echt, wat een ontzettend mooie omgeving! En een heerlijke temperatuur, zo'n 25-30 graden met een briesje. En de buitenlandse toeristen waren in geen velden of wegen te bekennen, behalve Canadezen dan, want de camping ligt 45 mijl onder de Canadese grens. En deze (goedkope!) camping had dus zelfs, zoals we graag wilden, een douche (erg zeldzaam) en een gezellig(!) barretje met eetgelegenheid, en een terras met uitzicht op het meer. We kochten dus snel een goede hoeveelheid vlees en marshmallows in om die eens lekker te gaan roosteren op onze barbecue.
We hebben drie lange dagen heerlijk geluierd in dit oord. De laatste avond wilden we ons gaan klaarmaken voor onze allerlaatste nacht in de tent, toen de auto ineens uit zichzelf op slot ging, en de sleutels lagen nog binnen. Denk je dat je alles hebt meegemaakt!!!! Wij snel naar de receptie van de camping, waar blijkt dat dit grapje om de haverklap gebeurt met huurauto's. Die zijn namelijk sinds kort geprogrammeerd om op slot te gaan als de banden ook maar een klein beetje in beweging komen. Door bijvoorbeeld het dichtslaan van een deur. Wat ontzettend nuttig, vinden jullie ook niet? Wij vonden van niet. De mevrouw van de camping heeft een locksmith (slotenmaker?) voor ons geregeld, en meer dingen waar wij niet zo 1,2,3 aan dachten, wat lief was van haar, maar ons wel weer 100 dollar heeft gekost. Maar die gaan we terug proberen te krijgen van het verhuurbedrijf!
Dus vandaag zijn we iets later vertrokken dan gepland, maar gelukkig gezond en wel aangekomen. En Moscow was bij aankomst ineens veranderd in een drukke mierenhoop van auto's en nieuwe studenten, ongelooflijk om te zien. Er zijn volgende week ook activiteiten gepland voor nieuwe internationale studenten, dus dat is leuk om te weten!
Het leek zo lang, een maand, maar nu we weer in good old Moscow zijn, voelt het toch alsof de tijd is omgevlogen. Maar het is fijn om weer terug te zijn in de 'beschaving', met warm, stromend water in je eigen gootsteen en een douche op kruipafstand. Ook was het vanmiddag wonderbaarlijk om te merken dat we onze levensstandaard qua supermarkten gedurende de reis ook vrij sterk hadden verlaagd: in de supermarkt hier in Moscow (Winco's) vergaapten we ons aan de lage prijzen en het uitgebreide assortiment (vers)producten, terwijl we daar een maand geleden echt niet van opkeken. Zo zie je maar hoe verwend je eigenlijk kunt zijn, zonder het te weten...
Maar laten we bij het begin beginnen. De laatste keer dat we schreven, waren we nog op weg naar Glacier National Park. Dat blijkt inderdaad een erg mooi park qua natuur en wildlife te zijn. Er loopt een weg doorheen die de Going-to-the-sun-road heet, en vanaf die weg heb je steeds ontzettend mooie panorama uitzichten. Het lijkt wel een beetje op Zwitserland of Noorwegen, ook qua vegetatie.
Maar de gletsjers stellen echt niks voor. Één dag hebben we vanuit Many Glacier, een camping midden in het park, een lange wandeling gemaakt naar de Grinnell Glacier, die er nog enigszins indrukwekkend uitzag op de kaart. Het uitzicht vanaf die gletsjer was echt adembenemend, maar de gletsjer zelf was niet veel meer dan wat vergrijzende sneeuwvelden hier en daar. Het schijnt ook dat de gletsjers in dit park in 2030 allemaal weg zullen zijn, als gevolg van de opwarming van de aarde.
Toch zijn de gletsjers dus niet het enige dat het park te bieden heeft. We hebben, net als in Yellowstone, weer veel herten en elk (edelherten) mogen bewonderen. Zo'n groot dier in het echt zien blijft indrukwekkend. En zagen we ze in Yellowstone niet: in Glacier hebben we op één dag 3 grizzly's gezien (op veilige afstand, tegen een bergwand) en staken er ineens 3 berenjongen de weg over, vlak voor onze auto. Dan komen al die voorzorgsmaatregelen tegen beren in je tent ineens heel wat geloofwaardiger over!
Helaas ligt Glacier ook echt noordelijker en heeft het een onvoorspelbaar bergklimaat. Dus na drie weken strakblauwe luchten en een brandende zon zaten we ineens in de regen, wind en kou. We hebben zelfs een fikse hagelbui over ons heen gehad, waarbij onze tent bijna wegspoelde... Die weersverandering was wel even leuk en gezellig, maar na een paar dagen hadden we er toch echt genoeg van om steeds in de auto te ontbijten en met handschoenen aan ons avondeten op te eten. Dus hebben we besloten maar geen backcountry-tocht meer te doen hier, en de laatste dagen van onze reis eens even lekker op onze luie reet te gaan doorbrengen op een aangename plaats; mét douche, mét mooi weer, mét barbecuegelegenheid, zónder beren.
En die aangename plaats vonden we: 25 mijl ten noorden van Libby, Montana, in het Kootenai National Forest, aan een adembenemend mooi stuwmeer. Echt, wat een ontzettend mooie omgeving! En een heerlijke temperatuur, zo'n 25-30 graden met een briesje. En de buitenlandse toeristen waren in geen velden of wegen te bekennen, behalve Canadezen dan, want de camping ligt 45 mijl onder de Canadese grens. En deze (goedkope!) camping had dus zelfs, zoals we graag wilden, een douche (erg zeldzaam) en een gezellig(!) barretje met eetgelegenheid, en een terras met uitzicht op het meer. We kochten dus snel een goede hoeveelheid vlees en marshmallows in om die eens lekker te gaan roosteren op onze barbecue.
We hebben drie lange dagen heerlijk geluierd in dit oord. De laatste avond wilden we ons gaan klaarmaken voor onze allerlaatste nacht in de tent, toen de auto ineens uit zichzelf op slot ging, en de sleutels lagen nog binnen. Denk je dat je alles hebt meegemaakt!!!! Wij snel naar de receptie van de camping, waar blijkt dat dit grapje om de haverklap gebeurt met huurauto's. Die zijn namelijk sinds kort geprogrammeerd om op slot te gaan als de banden ook maar een klein beetje in beweging komen. Door bijvoorbeeld het dichtslaan van een deur. Wat ontzettend nuttig, vinden jullie ook niet? Wij vonden van niet. De mevrouw van de camping heeft een locksmith (slotenmaker?) voor ons geregeld, en meer dingen waar wij niet zo 1,2,3 aan dachten, wat lief was van haar, maar ons wel weer 100 dollar heeft gekost. Maar die gaan we terug proberen te krijgen van het verhuurbedrijf!
Dus vandaag zijn we iets later vertrokken dan gepland, maar gelukkig gezond en wel aangekomen. En Moscow was bij aankomst ineens veranderd in een drukke mierenhoop van auto's en nieuwe studenten, ongelooflijk om te zien. Er zijn volgende week ook activiteiten gepland voor nieuwe internationale studenten, dus dat is leuk om te weten!
donderdag 7 augustus 2008
Yellowstone is bear country!
Dag lieve lezertjes,
Voor het eerst sinds lange tijd is het weer Jan aan de typmachine, dat jullie het even weten. Lineke en ik zijn nu op twee derde van onze doorreis door het westen van Amerika. De laatste keer dat we jullie op de hoogte brachten, waren we op weg naar Teton National Park. Teton ligt in Wyoming, ten zuiden van Yellowstone. Het bestaat uit een brede vallei van de Snake River en een majestueus bergmassief er vlak naast. Deze tegenstelling maakt het tot een zeer indrukwekkend en speciaal stuk natuur, vandaar het nationale park.
Tot hiertoe een kleine inleiding. Maar terug naar ons verhaal. Want, zoals jullie weten, kwamen we rechtstreeks uit het gortdroge en bloedhete Utah gereden. De Flaming Gorge was dan wel al een verademing qua temperaturen, onderweg reden we weer door het kilometerslange no man's land van Wyoming. Droog gras, af en toe een stal en verder niks, helemaal niks. Een beetje troosteloos land vonden we, dus onze dank was groot toen we na een tijd rijden de bergen zagen opdoemen. Steeds verder rijdend kwamen we in een echt berglandschap, met wilde rivieren, naaldbossen en besneeuwde bergen: de echte Rocky Mountains! We reden nog langs een bosbrand (zie foto's, veel regen lijken ze hier nog niet te hebben gehad) en kwamen nog een fervent George Bush-aanhanger tegen (ongelofelijk dat ze alsnog bestaan), voor we in het tourististische plaatje Jackson kwamen, wat de poort vormt tot de Great Yellowstone Area (Teton en Yellowstone). Het park zelf krijgt ongeveer 2.5 miljoen bezoekers per jaar, wat erop neerkomt dat je de natuur daar niet voor jezelf hebt. We zijn dan voor drie nachten op een camping gebleven in het park, welke ondanks de uitgebreidheid en de overvloed aan toeristen toch neerkwam op een zeeeer rustig plekje in het bos. De nabijheid van de schitterende bergen en het Jackson lake nodigde ons uit tot een paar uitstapjes (ook naar het gletsjermeer Jenny Lake, te voet heen en met de boot terug, maar heel veel (te veel) mensen!). Maar ook de publieke douches, wasruimte en het heerlijke klimaat (behalve 's nachts, dan was het koud!) gaven ons de ruimte wat uit te rusten en de nodige huishoudelijke activiteiten te ondernemen.
En natuurlijk gingen we ons mentaal voorbereiden op de vierdaagse wandeltocht die we nadien, in Yellowstone gingen ondernemen!
Vrijdagochtend heel vroeg zijn we toen opgestaan, envertrokken richting Yellowstone, alwaar we eerst en vooral onze "backcountry permit" moesten regelen: een toelating om een aantal dagen in het wild te kamperen op toegewezen plaatsen. Jammer genoeg kregen we te horen dat het pas vanaf zondag mogelijk was om te vertrekken; alle plaatsen op onze tocht waren bezet! Snel besloten we om dan toch twee dagen later te vertrekken: dat is het enorme voordeel van zo een lange reis! Voor we onze permit kregen, moesten we nog een video kijken die ons nogmaals wees op onze plichten tijdens het wandelen. Vooral ten aanzien van de aanwezigheid van beren zijn ze in het park nogal streng: je moet 's nachts alle geurende stoffen ophangen hoog tussen twee bomen, zodat de beer geen voedsel kan pakken, en op die manier agressief zou kunnen worden tegenover mensen.
Zo gezegd, zo gedaan, dus hebben we de twee eerste dagen gevuld met de toeristische activiteiten in Yellowstone: we hebben een bezoek gebracht aan Old Faithfull, de plek met de hoogste geiseractiviteit ter wereld (zeer indrukwekkend) en aan de canyon van de Yellowstone River (misschien nog indrukwekkender). Maar een echte impressie van het wilde karakter van het park kregen we pas echt toen we zondag vertrokken op een vierdaagse wandeltocht naar en rond een afgelegen bergmeer. De absolute meerderheid van de toeristen blijft in de auto zitten en stapt pas uit als er een hert op de weg loopt, en daarom is wandelen in Yellowstone een heel indrukwekkende ervaring, in de echte natuur en zonder de toeristen. Bijvoorbeeld: meer dan 24 uur lang geen ander mens gezien (hoe lang is dat geleden), huilende wolven 's avonds, een groot edelhert dat komt drinken in de rivier bij onze picknickplek, hordes muggen en (gelukkig) slechts een enkel berenspoor (check de foto's!). Een geweldige ervaring was het, die ons deed beseffen hoe gek wij eigenlijk als mensen zijn, als hordes bij elkaar naar een hert kijken bij de weg, terwijl de natuur een paar kilometer verder heel hard en indrukwekkend zijn eigen gang gaat. We werden er zelfs echt stil van toen we, heel erg bruin, vol muggenbeten en heel erg moe, weer in de auto zaten. Vandaag zijn we in Missoula, Montana (onze 8ste State!), even op rust en aan het wassen in een motel, alvorens morgen weer op weg te gaan naar onze volgende bestemming, Glacier National Park. Ook daar zijn we van plan om de wildernis weer in te trekken, omdat het ons zo heeft aangetrokken en diepe indruk gemaakt!
Geniet zeker van de foto's op http://picasaweb.google.com/linienjan
Een welgemeende groet uit Montana!!
Voor het eerst sinds lange tijd is het weer Jan aan de typmachine, dat jullie het even weten. Lineke en ik zijn nu op twee derde van onze doorreis door het westen van Amerika. De laatste keer dat we jullie op de hoogte brachten, waren we op weg naar Teton National Park. Teton ligt in Wyoming, ten zuiden van Yellowstone. Het bestaat uit een brede vallei van de Snake River en een majestueus bergmassief er vlak naast. Deze tegenstelling maakt het tot een zeer indrukwekkend en speciaal stuk natuur, vandaar het nationale park.
Tot hiertoe een kleine inleiding. Maar terug naar ons verhaal. Want, zoals jullie weten, kwamen we rechtstreeks uit het gortdroge en bloedhete Utah gereden. De Flaming Gorge was dan wel al een verademing qua temperaturen, onderweg reden we weer door het kilometerslange no man's land van Wyoming. Droog gras, af en toe een stal en verder niks, helemaal niks. Een beetje troosteloos land vonden we, dus onze dank was groot toen we na een tijd rijden de bergen zagen opdoemen. Steeds verder rijdend kwamen we in een echt berglandschap, met wilde rivieren, naaldbossen en besneeuwde bergen: de echte Rocky Mountains! We reden nog langs een bosbrand (zie foto's, veel regen lijken ze hier nog niet te hebben gehad) en kwamen nog een fervent George Bush-aanhanger tegen (ongelofelijk dat ze alsnog bestaan), voor we in het tourististische plaatje Jackson kwamen, wat de poort vormt tot de Great Yellowstone Area (Teton en Yellowstone). Het park zelf krijgt ongeveer 2.5 miljoen bezoekers per jaar, wat erop neerkomt dat je de natuur daar niet voor jezelf hebt. We zijn dan voor drie nachten op een camping gebleven in het park, welke ondanks de uitgebreidheid en de overvloed aan toeristen toch neerkwam op een zeeeer rustig plekje in het bos. De nabijheid van de schitterende bergen en het Jackson lake nodigde ons uit tot een paar uitstapjes (ook naar het gletsjermeer Jenny Lake, te voet heen en met de boot terug, maar heel veel (te veel) mensen!). Maar ook de publieke douches, wasruimte en het heerlijke klimaat (behalve 's nachts, dan was het koud!) gaven ons de ruimte wat uit te rusten en de nodige huishoudelijke activiteiten te ondernemen.
En natuurlijk gingen we ons mentaal voorbereiden op de vierdaagse wandeltocht die we nadien, in Yellowstone gingen ondernemen!
Vrijdagochtend heel vroeg zijn we toen opgestaan, envertrokken richting Yellowstone, alwaar we eerst en vooral onze "backcountry permit" moesten regelen: een toelating om een aantal dagen in het wild te kamperen op toegewezen plaatsen. Jammer genoeg kregen we te horen dat het pas vanaf zondag mogelijk was om te vertrekken; alle plaatsen op onze tocht waren bezet! Snel besloten we om dan toch twee dagen later te vertrekken: dat is het enorme voordeel van zo een lange reis! Voor we onze permit kregen, moesten we nog een video kijken die ons nogmaals wees op onze plichten tijdens het wandelen. Vooral ten aanzien van de aanwezigheid van beren zijn ze in het park nogal streng: je moet 's nachts alle geurende stoffen ophangen hoog tussen twee bomen, zodat de beer geen voedsel kan pakken, en op die manier agressief zou kunnen worden tegenover mensen.
Zo gezegd, zo gedaan, dus hebben we de twee eerste dagen gevuld met de toeristische activiteiten in Yellowstone: we hebben een bezoek gebracht aan Old Faithfull, de plek met de hoogste geiseractiviteit ter wereld (zeer indrukwekkend) en aan de canyon van de Yellowstone River (misschien nog indrukwekkender). Maar een echte impressie van het wilde karakter van het park kregen we pas echt toen we zondag vertrokken op een vierdaagse wandeltocht naar en rond een afgelegen bergmeer. De absolute meerderheid van de toeristen blijft in de auto zitten en stapt pas uit als er een hert op de weg loopt, en daarom is wandelen in Yellowstone een heel indrukwekkende ervaring, in de echte natuur en zonder de toeristen. Bijvoorbeeld: meer dan 24 uur lang geen ander mens gezien (hoe lang is dat geleden), huilende wolven 's avonds, een groot edelhert dat komt drinken in de rivier bij onze picknickplek, hordes muggen en (gelukkig) slechts een enkel berenspoor (check de foto's!). Een geweldige ervaring was het, die ons deed beseffen hoe gek wij eigenlijk als mensen zijn, als hordes bij elkaar naar een hert kijken bij de weg, terwijl de natuur een paar kilometer verder heel hard en indrukwekkend zijn eigen gang gaat. We werden er zelfs echt stil van toen we, heel erg bruin, vol muggenbeten en heel erg moe, weer in de auto zaten. Vandaag zijn we in Missoula, Montana (onze 8ste State!), even op rust en aan het wassen in een motel, alvorens morgen weer op weg te gaan naar onze volgende bestemming, Glacier National Park. Ook daar zijn we van plan om de wildernis weer in te trekken, omdat het ons zo heeft aangetrokken en diepe indruk gemaakt!
Geniet zeker van de foto's op http://picasaweb.google.com/linienjan
Een welgemeende groet uit Montana!!
Abonneren op:
Posts (Atom)
