Laatste bericht?

Lieve allemaal,

Over een week ben ik weer in Nederland. Een deel van me heeft daar wel zin in. Een deel ook niet. Het is moeilijk om gedag te zeggen aan een bijna altijd aanwezige stralende zon, terwijl je desktop je vertelt dat het in Nederland ondertussen voortdurend regent, bewolkt is, koud is - ach, ik hoef jullie niet te vertellen wat er de afgelopen tijd allemaal over je heen is gekomen. En je denkt misschien zelfs nog: nou ja, het viel best mee. Maar ik kan je vertellen: dat deed het niet. Echt niet! Het kan zoveel beter!

Ook is het moeilijk, nog wel moeilijker zelfs, om afscheid te nemen van mensen die in korte tijd toch heel belangrijk voor je zijn geworden. Op dit moment kan ik me gewoon niet voorstellen dat ik volgende week rond deze tijd niet meer zomaar met ze kan afspreken. Terwijl dat nu zo normaal is, en zo gemakkelijk gaat. Tja, dat is natuurlijk ook de hele truc achter zo'n buitenland-ervaring: je hebt ineens heel veel tijd, die je dan naar hartelust aan vanalles en nog wat kan besteden. In het Normale Nederlandse Leven heb je veel meer verplichtingen, die je ervan weerhouden eenzelfde persoon drie keer in de week te zien. Of ineens te besluiten nog even wat te gaan drinken. Of ongepland iets lekkers te gaan bakken.

Maar het gevoel van vrijheid wat dat met zich meebrengt, is toch zo heerlijk. Het voelt alsof alles nog ontdekt kan worden, niks onmogelijk is, vanalles kan gebeuren. En je weet dat het tijdelijk is, dus wil je binnen zo kort mogelijke tijd zoveel mogelijk van iemand te weten komen, en zoveel mogelijk leuke dingen met elkaar doen. Zoveel mogelijk beleven, meemaken, voelen. Dat maakt zo'n reis natuurlijk heel intens.

En het doet me nadenken over het NNL (Normale Nederlandse Leven). Is ons NNL eigenlijk niet ook tijdelijk, net zo tijdelijk als de 2.5 maand die ik hier was? En had ik thuis nu eigenlijk echt zoveel verplichtingen? Was ik echt zo druk? Waren er zoveel dingen belangrijker dan echt te leven, want zo voelt het wat ik hier doe, leven!

Ik denk inderdaad dat er veel dingen belangrijker waren, op dat moment. Maar het is hopelijk een wijze les geweest om te merken dat doelen, ambities en sociale verplichtingen misschien een wat minder grote plek in mijn leven zouden moeten innemen. En ik zou durven zeggen, in het leven van veel anderen om mij heen. Hoe vaak rennen wij niet van afspraak naar afspraak, van trein naar fiets, van school naar huis; dag in, dag uit. En het gekke van alles is: we houden elkaar in de houdgreep door hoge eisen aan onszelf en iedereen om ons heen te stellen, op zoveel gebieden, dat we allemaal blijven rennen. We moeten zoveel, van onszelf, van elkaar. En we vertellen onszelf en elkaar dat we dat ook graag willen. Maar een beetje avontuur, nieuwigheid, dingen anders doen, dingen bewuster meemaken, nieuwe mensen opzoeken... er lijkt gewoon geen plek voor te zijn. Maar is die ruimte er ook echt niet voor? Of is er misschien toch een manier om het anders te doen?

Ik zal het zien als ik weer terug ben. Op dit moment ben ik eigenlijk vooral erg bang dat ik dit soort gedachten vergeet vanaf de seconde dat ik de Nederlandse bodem weer onder mijn schoenen voel. Dus ik kan alleen maar hopen dat ik er iets van onthou, dat ik keuzes ga durven maken die misschien niet 'het beste' lijken te zijn, maar die wel mijn keuzes zijn, omdat ik ze graag wil maken. En ik zeg expres 'durven', want is je hart volgen soms niet het lastigste wat er is? Ik zal in Nederland in ieder geval terug kunnen kijken op een tijd waarin ik wel mijn hart volgde, en precies deed waar ik zin in had.

Tot dat moment probeer ik er hier nog het beste van te maken. Daar gaat ie:

Ik ben met Clémence onverwacht sterren gaan kijken door echt goede telescopen, in de vrieskou, waarna we wel warme chocolademelk móesten gaan halen natuurlijk. En ik heb griesmeelpap gekookt voor het huis van Clémence en Emilie, wat men eerst op kots vond lijken maar wat toch uiteindelijk enorm in de smaak viel. Ik heb lekker gezumbaad met Emilie en daarna steeds gegeten in de universiteitskantine, waar altijd wel weer onverwacht mensen zijn die ik ken en wat dus ook erg gezellig was. En eindelijk hebben Tammy en Maria ook voor mij gekookt, Tammy moest en zou haar Georgiaanse gerecht voor ons maken. Het was inderdaad heerlijk, maar vooral gezellig, leuk grappig... Voor de laatste keer uit geweest, een enorm succes: Clémence en ik waren elkaar waardig op de dansvloer en Maria en ik dansten samba alsof ons leven ervan afhing terwijl de muziek allang naar de relaxmodus was gestuurd door de DJ. Ik heb met Clémence, Emilie, Tammy en Maria mijn verjaardag gevierd, jawel: 25 kaarsjes, een appeltaart en enorm lieve cadeautjes en briefjes... Ik moest bijna huilen! Ik voelde me bijna 5, zo echt was het verjaardagsgevoel. Voor Kristine heb ik ook nog gekookt en ik ga vandaag met haar uit eten als afscheid. Gisteren heb ik Jan Boll voor het laatst gezien bij de potluck (je nodigt mensen uit te eten maar iedereen neemt zelf iets te eten mee en dat wordt gedeeld) bij hem thuis, met alle mensen van de vakgroep en hun aanhang en eventueel kinderen. Een verse appeltaart was hier natuurlijk ook van de partij, en ik denk dat dit het mooiste afscheid was van de mensen waar ik professioneel mee gewerkt heb wat ik me maar kon voorstellen. Donderdag ga ik met mn vier buitenlandertjes uit eten, en daarna heb ik iedereen die ik hier ken uitgenodigd om ergens iets met me te komen drinken. En dan zal ik vrijdag, eindelijk, maar toch ook veel te snel, beginnen aan mijn terugreis...

PS: NIEUWE FOTO'S TOEGEVOEGD!

Nog 2 weken...

Dag lieve mensen,

Time goes by... so soon... Om Madonna maar eens te citeren. Ze heeft gelijk hoor. Ik kan me nog levendig herinneren dat Jan en ik opstonden in Enschede, om ons naar de trein te haasten die ons naar Schiphol zou brengen. En nu zit ik hier, en ga ik over 2 weken alweer naar huis.

De mensen hier hebben dat nu ook door, en ik kan nauwelijks tijd vrijmaken om van iedereen afscheid te nemen. Het wordt dan ook steeds gezelliger hier. Eigenlijk ben ik elke avond wel ergens, of zijn er mensen bij mij. En ik wil ook ten volle van de laatste momenten genieten natuurlijk! Gisteren was ik bij Clémence en Emilie om sushi te eten, de debatten te kijken en chocolade-fondant te maken, heerlijk. Hopelijk lukt het Clémence, Emilie en mij om dit weekend naar Pullman te gaan, het nabijgelegen stadje. Daar is namelijk een latin bar, en dat lijkt ons super! Omdat de muziek leuk is, maar ook omdat Moscow nou ook weer niet zó divers is qua uitgaansmogelijkheden. Morgenavond ga ik bij Joyce eten, daar ben ik ook benieuwd naar. Maar toch heel erg vreemd, dat ik sommige mensen die hier echt bij mijn leven horen, misschien wel nooit meer zal zien. Dat hoort erbij natuurlijk. Gelukkig zijn bijvoorbeeld Clémence en Emilie gewoon lekker Frans, dus het zal niet al te moeilijk zijn om die weer eens terug te gaan zien!

Maar terwijl het 's avonds steeds gezelliger wordt, wordt het overdag steeds saaier. De gaten zijn nu echt definitief geboord en daarmee is het zware werk ook min of meer afgelopen. Dat betekent dat ik slechts 1 ochtend in de week bezig ben met metingen aan het grondwater in de gaten, want meer tijd heb ik gewoon niet nodig. Ook heb ik mijn verslag wel min of meer geschreven voor zover ik kan met de resultaten die ik nu heb, dus daar kan ik ook niet meer heel erg veel tijd in stoppen.

Ik heb deze week wel eindelijk de seepage meters kunnen bouwen trouwens! Jawel, à la Satisfaction stijl lekker emmers doormidden zagen en met een boor er gaten in boren, stopjes in de gaten en een drinkzak eraan bevestigen: klaar! Morgen ga ik ze installeren in Paradise Creek, dus wel leuk, een nieuw projectje. Maar toch verveel ik me overdag steeds meer. En als ik er dan aan denk dat ik over 2 weken weer terugga, is dat toch ook wel weer een heel leuk vooruitzicht! Ik hou er gewoon toch wel van om iets om handen te hebben, me nuttig kunnen voelen. En dat gevoel heb ik steeds minder.

Dus nee, ik blijf hier niet hoor jongens, wees maar niet bang! Ondanks dat ik het hier heerlijk heb met al die leuke mensen, verlang ik ernaar om weer een gestructureerd leven te leiden waarin ik het een beetje drukker heb. En natuurlijk, niet te vergeten, zijn er ook wat mensen die ik heel erg graag weer terug wil zien na zo'n lange tijd! Nog 2 weekjes :)

Elk River en eindelijk: grondwatermonsters nemen!

Hooggeacht publiek,

Ik heb u de afgelopen tijd een beetje verwaarloosd, en het nagelaten u te melden hoe het hier met me gaat. Dat betekent echter niet dat ik hier niks meemaak! Dus ga ik er nu even rustig voor zitten en vertel ik over de hoogtepunten van de afgelopen twee weken.

Laat ik allereerst beginnen met te melden dat de spinnen al een tijdje niet meer zijn langskomen. Het is blijkbaar te koud of de paringsdrang is over, in ieder geval, ik ben blij dat ze zich niet meer laten zien! Ook het weer heeft zich vrij snel weer hersteld na het dipje wat ik vorige keer beschreef en het is hier weer als vanouds lekker zonnig en warm. Meestal. De bomen beginnen wel te kleuren en kan het 's ochtends best koud zijn, maar dat is alleen maar erg mooi!

Ook het veldwerk gaat rustig z'n gangetje. Ik heb uiteindelijk in totaal zo'n 30 gaten geboord totdat ik op grondwater stuitte, en ik heb de bodemprofielen beschreven, wat op zich al een contributie aan de wetenschap is. Dat vertel ik mezelf in ieder geval altijd maar. Afgelopen week ben ik begonnen het grondwater uit die gaten te gaan meten op temperatuur en EC (makkelijk gezegd de hoeveelheid mineralen in het water), en van een paar gaten monsters te nemen voor die isotopenanalyse.
Ik moet zeggen, ik had er erg veel zin in en hoopte nu door dat meten en monsteren een stukje wijzer te worden over wat ik al gevonden had. Maar helaas, er kwam niet echt wat uit de metingen naar voren waar ik nu echt warm van werd. Alle EC's lagen ongeveer binnen de veilige standaardafwijking van elkaar. Maar de temperatuur varieerde nogal op kleine afstand, wat mij zeer onlogisch leek voor grondwater. Je verwacht geen opwarming van een graad binnen 5 meter, tenzij je in Yellowstone loopt maar dat is het hier bepaald niet. Dat deed me twijfelen over mijn onderzoeksmethode: het grondwater eerst uit de gaten pompen om vervolgens 'nieuw' grondwater in de gaten te laten stromen, en dat water dan te gaan meten. Goed idee op zich, maar sommige gaten vullen zich zo snel dat er geen pompen aan is. Dan moet je op een gegeven moment maar besluiten dat het water nieuw is, maar wanneer is dat zo? En het ene gat vult zich ook sneller dan het andere, dus warmt het water in het ene gat meer op dan het andere...
Daarbij zijn mijn boorgaten natuurlijk over de hele lengte poreus, en kan er water in en uit sijpelen over de gehele lengte. Bij 'echte' meetputten zit er een beschermende pvc buis in de schacht, en een gat op het punt waar je het grondwater van wil meten. Waarom doe ik dat dan ook niet? Nou, omdat die boorgaten van mij te smal zijn om er een reguliere pvc pijp in te stoppen...
Dus er kan kortom heel wat misgaan, een beetje demotiverend wel. Maar goed, onderzoek is onderzoek en ook onzekerheden horen erbij, en wie weet is het water hier inderdaad wel allemaal zo'n beetje hetzelfde maar stroomt het af en toe door een andere laag. Ofzo.

In mijn vrije tijd zit ik ook niet stil natuurlijk, al ben ik vorige week toch best veel in mijn vrije tijd aan mijn verslag bezig geweest. Dat moest toch eigenlijk ook wel eens gebeuren! Maar natuurlijk is er naast werken ook tijd voor ontspannen. Zo ben ik vorig weekend met Keegan naar Elk River geweest, een natuurgebied (en langlaufoord in de winter) op anderhalf uur rijden hier vandaan. Heerlijk om weer eens een bos te zien, want dat heb je in de Palouse niet echt veel. Het landschap hier is net een woestijn, alleen zonder zand maar met gras. En ook zijn er supermooie watervallen vlakbij Elk River, dwars door basaltformaties. Zie foto's: ik vond het in ieder geval erg indrukwekkend!

Van de week ben ik na de yoga eindelijk met Joyce, die Nederlandse, wat gaan drinken. Erg leuk was dat, en gek ook: daar zit je dan aan de andere kant van de wereld iets te drinken met iemand die ook in Enschede is geboren. Ze heeft me uitgenodigd eens iets te komen eten bij haar vriend en diens dochter, en dat wil ik zeker wel eens doen nog voordat ik hier wegga. En dat is eigenlijk al best snel!

Gisteren ben ik met een aantal mensen naar de film 'Body of War' geweest, over een oorlogsveteraan die verlamd raakte na slechts 5 dagen Irak. Erg fascinerend! De Irakoorlog speelt hier sowieso trouwens heel erg, vooral in de aanloop naar de presidentsverkiezing natuurlijk. Er zijn demonstraties van de vredesbeweging, lezingen, filmvoorstellingen enzovoort aan de gang in het centrum en op de campus. Wel mooi om te zien vind ik, en ook nodig: de komende verkiezing zal op dat gebied toch veel kunnen veranderen.

Op dit moment ben ik linzensoep aan het voorbereiden voor twee Franse meisjes, Emilie en Clemence, die toch wel eens zin hadden in 'gezond eten'. Kom maar op zeg ik dan! Ze hebben zelf aangeboden een cake te gaan bakken met behulp van mijn oventje, ook erg lekker denk ik :)

En dan nog een paar wist-je-datjes:

Wist je dat:
...het hydrologisch jaar hier niet op 1 april, maar 1 oktober begint?
Het hier niet vanzelfsprekend is dat je na je bachelor je master doet? De meeste studenten stoppen na hun bachelor.
...het in bioscopen erg normaal is dat de stoelen niet in lange rijen staan, maar in kleine rijtjes van 2, 3 of 4 met een tussenruimte? Een soort love-seats idee.
...er hier vrijwel nergens fatsoenlijke fietsenstallingen te vinden zijn? Bij de grote supermarkt waar ik mijn boodschappen doe is er bijvoorbeeld maar plaats voor 3 fietsen...
...het een uitzonderlijk goed en zonnig najaar is voor deze streek? Het is niet ongewoon dat het omstreeks nu al begint te sneeuwen hier.