Dutch Babies, wichelroedes en spinnen

Goedendag lieve kijkbuiskinderen,

Het leven in Moscow kabbelt rustig voort. Af en toe is het me wel té rustig, vooral 's avonds als in Nederland (en België!) iedereen op één oor ligt en ik niet veel om handen heb. Daarom leek het me een goede zet om twee keer per week naar de yoga te gaan; de cursus duurt tot 18 oktober, dus dat komt helemaal goed uit. En ik vind het nog heerlijk ontspannend ook; het is allemaal een beetje vaag gedoe, jezelf in allerlei houdingen wringen, maar aan het eind van de les denk je toch van hee, ik voel me lekkerder. En ik ben er een Nederlandse vrouw tegengekomen, Joyce, geboren in Enschede, haha! Ze woont hier al een jaar maar was hier, tot mij, nog nooit een Nederlander tegengekomen. Ze is helaas nu voor 3 weken in Nederland, maar als ze weer terug is lijkt het me erg gezellig om wat meer met haar te praten.
Naast yoga ga ik ook twee keer per week naar een erg leuke fitness/aerobicsvariant in het Student Recreation Center: Zumba. Zumba is dus een soort aerobics, maar dan op latijns-amerikaanse muziek, en de bewegingen zijn afgeleid van latijns-amerikaanse dansen. De videoclip van Call on me is er niks bij, voor wie dat wat zegt ;) Ik vind het echt heerlijk!

Maar naast activiteiten heb je natuurlijk ook mensen nodig. Op het moment heb ik vooral veel aan Keegan (De Jongen) en Kristine, die ik dit weekend ook allebei heb uitgenodigd om hier te eten. Erg leuke mensen, heel open, intelligent en in voor een praatje. En dat is toch wel fijn hoor, een paar mensen om je heen te hebben die je wat beter kent, en waar je je verhaal dan bij kwijt kan. En Keegan en Kristine vinden het ook leuk om mij te leren kennen geloof ik, want Kristine heeft me uitgenodigd voor een concert komende donderdag, en Keegan heeft gisteren voor me gekookt: een gerecht dat Dutch Babies heet. Had ik nog nooit van gehoord, en dat vond hij hilarisch, en ik eigenlijk ook wel. Dutch Babies worden gemaakt van een mix van bloem, ei, suiker en boter die je dan in ovenschaaltjes giet en 20 minuten in de oven zet. Dat resulteert in een luchtige koek die je dan eet met maple syrup, oftewel esdoornsiroop, wat smaakt naar caramel. Erg lekker!

Verder ben ik vorige week ook een Frans meisje tegengekomen, ik weet niet of ik dat al had verteld. Die gaat nu ook naar Zumba, en ze woont in zo'n echt studentencomplex waardoor ze veel andere buitenlandse studenten heeft leren kennen. Dus ik hoop in de toekomst ook een keertje met hen uit te kunnen gaan; hoe meer zielen, hoe meer vreugd dacht ik zo.

Met mijn veldwerk gaat het langzaam maar zeker ook de goede kant op. Er zat niet veel schot in de zaak, aangezien ik niet zomaar het veld in kon rennen. Nee, eerst moesten mensen worden ingelicht over mijn komst, beleefdheden worden uitgewisseld, mensen worden geregeld die mij zouden kunnen transporteren naar en helpen met mijn veldwerk, dagen worden ingeroosterd, plannen worden gemaakt. Kortom een heel gedoe waar je motivatie een beetje van kwijtraakt als je ondertussen maar steeds niks van het veld gezien hebt.
Gelukkig kon ik vorige week toch een ochtend met Jan Boll een kijkje gaan nemen. Wat ik zag was niet erg veelbelovend: de beekjes die ik zou gaan testen op EC (elektrische geleidbaarheid) en temperatuur, staan 9 van de 10 keer gewoon droog. En Jan verwacht dat dat niet zal veranderen vóórdat ik hier wegga. Lekker. Want die EC en temperatuur hadden me een gebiedsoverzicht moeten gaan verschaffen... Wel leuk was dat ik weer een betere indruk van het gebied heb gekregen door erin rond te rijden, maar ja.

Maar gelukkig staat het land rondom de springs (bronnen) in het gebied natuurlijk niet droog, en daar kon ik zo aan de slag nadat een aantal formaliteiten zou zijn geregeld. Daar heb ik dus maar even de schouders onder gezet, en het is me gelukt om deze morgen met een student met auto naar de Willards Spring te rijden, om ons door Janice Willards te gaan laten vertellen waar we eventueel ondergronds water zouden kunnen vinden. Ik dacht dat ze dat gewoon min of meer zou weten, maar het bleek dat ze dat met behulp van een wichelroede gewoon ter plekke voor ons ging uitzoeken. Die wichelroede maakte ze trouwens ook nog eens ter plekke, door een dikke metalen draad recht te buigen en er een hoek in te maken aan het uiteinde, die je dan over je hand laat hangen. En dan maar het veld in ermee, rustig lopen en wachten tot de wichelroede, die je recht voor je gericht houdt, ineens naar links of rechts gaat wijzen. Of de wichelroede iets heeft opgeleverd, zal blijken wanneer we donderdag weer teruggaan om te gaan boren! Maar ik geloof er toch wel een beetje in. Ik heb het zelf ook geprobeerd, op aandringen van Janice, en met de ogen dicht kwamen we op dezelfde plekken uit waar water zou moeten zitten. Dat is toch bizar?

Dus eigenlijk weer een erg positief verhaal van mijn kant. 'Gebeurt er dan niks negatiefs?' hoor ik jullie denken. Jawel, de spinnen dus. Ik heb namelijk een basement apartment, en de rest van de kelder hier wordt niet echt intensief gebruikt. Ideaal dus voor spinnen van serieus kaliber om lekker te gaan wonen. En heerlijk vrij door mijn kamer te gaan lopen. Ze zijn groot en bruin en verschrikkelijk, en er is niet altijd iemand in de buurt om ze voor mij te gaan doden of vangen dus dat moet ik vanaf nu toch echt zelf doen. Ik krijg er echt de rillingen van... Tot nu toe zijn er al 5 gesneuveld, dat is toch een serieuze score in slechts 2 weken... Ik heb mijn bed maar een flink eind van de muur af gezet, want ik kon me niet meer ontspannen en dat bevorderde mijn nachtrust weer niet zo erg. Ik hoop dat ik eraan wen, of dat er niet veel meer zullen volgen!

Tot zover mijn belevingen tot nu toe. Als ik weer genoeg stof heb horen jullie van me! Komend weekend zal ik gaan raften en het bouwen van de seepage meters gaat binnenkort ook van start, dus dat komt vast helemaal goed. Have a nice one, see you guys later!