Dag lieve allemaal,
We hebben al een tijdje niks van ons kunnen laten horen, om meerdere redenen. Ten eerste komen we weinig langs de bewoonde wereld, waar internet (en bereik van de mobiele telefoon!) beschikbaar is. Ten tweede zijn we de laatste tijd veel ´on the road´ geweest, met weinig tijd voor internet.
Na 3 nachtjes in de buurt van Bryce Canyon, waar we ontzettend veel indrukwekkends gezien hebben, wilden we toch verder gaan met onze reis. Op naar het zuiden! Op naar Valley of the Gods, Mexican Hat en Monument Valley, namen die allemaal zeer tot de verbeelding spreken, nietwaar?? Nou, de reis erheen was alleen al de moeite waard. Vooral de reis van Hanksville naar Blanding, zo'n 110 mijl zonder beschaving en alleen maar woestijnachtige toestanden. Werkelijk práchtige uitzichten over droge canyons met rivieren in de diepte. Bloedheet, dat wel, maar in een auto met airco is dat geen probleem. Een camping vinden was moeilijker in dit 'Wilde Westen', dus hebben we onszelf maar getrakteerd op een motel in Monticello en een etentje bij een lokale tent waar ze typische dingen als burgers, ribs, fries (vooral veel vet dus) serveren. Mooi, ook die typische Amerikaanse meisjes die daar bedienden: veel te veel make-up en onnatuurlijk blond haar, maar wel erg vriendelijk. Zoals overal!
De volgende dag zijn we gaan toeren naar al die mooie plaatsen die we eerder al noemden en inderdaad, het was zeer de moeite waard. Vooral de Valley of the Gods was erg indrukwekkend, het was goed voor te stellen dat indianen dit als een heilig land beschouwden. Monument Valley was ook erg mooi, maar schrijnend om te zien hoe de Navajo indianen zich daar nu in leven proberen te houden met het verkopen van sieraden aan toeristen. Hun nederzettingen zijn niet meer dan trailerparks. Toch niet het trotse volk dat ze ooit waren...
Die avond verbleven we in Moab, in een hostel waar we een eigen cabin (houten hutje) tot onze beschikking hadden. Erg leuke hippie-sfeer, maar HEET, echt niet normaal. Of misschien was het wel normaal voor de omgeving, maar in ieder geval niet voor ons... Het was daar die dag over de 100 graden Fahrenheit geweest (zo'n 40 graden) en die avond om 11 uur was het er nog boven de 30 graden. Werkelijk verschrikkelijk zweetweer, en het deed ons besluiten de volgende dag langs Arches National Park te gaan en daarna naar het noorden, zo snel mogelijk. We wilden eigenlijk nog veel meer gaan bekijken daar, maar in deze hitte was dat niet echt een optie...
En zo belandden we op een camping dichtbij Vernal, aan een meer. Heerlijk: zwemmen!!! Het was hier nog steeds erg heet maar er was een goede winkel en water dichtbij, dus dat maakt al een boel goed. Daarbij hadden we wel even genoeg van de hele tijd in de auto zitten... Maar na 2 nachtjes wilden we hier toch ook wel weer weg, en zijn we een klein eindje noordwaarts gereden, naar het Flaming Gorge Park. Hier zijn we ook 2 nachten gebleven, het is daar echt prachtig. Het zit er echt vol met wild: tijdens een wandeling van 12 km zagen we zo'n 5 herten, legioenen adelaars, eekhoorns, kolibries, vanalles.
Vandaag zijn we weer op weg gegaan richting Teton National Park, we zien nu even de kans onderweg te internetten, bij één of andere lodge op een ontzettend groot terrein gevuld met Mc Donalds, Burger King, tankstations en dergelijke. Gezellig!!
Voor ouders en grootouders thuis: het is vrijwel onmogelijk om internationaal te bellen aan de telefooncel en de mobiele telefoon heeft meestal geen netwerk. Maar het gaat goed met ons, maak jullie geen zorgen!
Nog wat wist-je-datjes:
Wist je dat:
Op campings standaard barbecue- en vuurgelegenheden op iedere plaats te vinden zijn, maar een douche minder logisch is?
Dat afwassen iets is wat Amerikanen niet doen op vakantie (wij hebben het tot nu toe niemand zien doen, en er zijn nergens afwasgelegenheden).
Amerikanen gewend zijn fooi te krijgen, maar dat je deze fooi niet tegelijk met de rekening kunt geven? Dan krijg je hem terug.
De obers je bord afruimen zodra je klaar bent met eten, ook al is de ander nog volop aan het eten?
Je de gekste dingen 'drive-in' kan krijgen/doen, waaronder geld pinnen en post posten?
Je in Amerika onmogelijk kan weten hoeveel je boodschappen gaan kosten omdat er aan de kassa nog belasting overheen komt?
Er in Wyoming maar een half miljoen mensen wonen?
dinsdag 29 juli 2008
maandag 21 juli 2008
Finally on the road!
Today we have access to internet, so we post our adventures so far!
Thursday the 17th of July we got up early to take the Greyhound to Spokane, to be right on time at the Alamo car rental at the airport. We were a bit scared something would go wrong again, after the diver-event so we made sure nothing could go wrong. On the bus we met another nice and talkative American from Mississippi, who has lived with his parents in Spokane for the last 3 years after Katrina destroyed all he had. And the insurance only covered ordinary floods, no 'surge floods'...
At the Alamo office, it turned out that, still, everything could go wrong. For a reason we will not explain in detail, the order to get the money of my credit card was set twice, and therefore my credit card limit was reached and the payment could not be completed. And because I had to pay myself, by creditcard, I had a problem. I had to call Rabobank myself to find out what had happened and what could be done about it (they did not know how to call international) and after 2,5 hours, finally a solution to the problem was reached and we could drive off with our (by the way extremely fancy and American) rental car. Pfffff!!!!
Although we had some delay in our schedule, we decided to go on the road anyway. We drove in the direction of Boise and stayed in some motel just across the border with Oregon. Extremely 'ongezellig', also because we had to eat at Mc Donalds because we were so late... But the road to Boise was really beautiful. You really could imagine Indians living in those hilly landscapes, cut by beautiful rivers and canyons.
The drive the next day, to Salt Lake City, was less beautiful. Flat, agricultural areas with shabby little towns and trailerparks scattered across. But near the border of Utah the environment changed: more nature and mountains, less buildings. Really, Americans do not seem to know how to make a town 'gezellig'!
Salt Lake City is located in a really nice mountainous area, reminds a bit of Corsica (for who has been there). We stayed at a lovely campsite in those mountains, which was a relief after being on the road, in a motel and at Mc Donalds. It seems to be normal to have a barbecue place on your own camp site, but Americans seem not to do dishes while camping so we had to improvise on that one.
After two nights we headed towards Bryce Canyon in the south of Utah. Extremely beautiful, not only the park itself but all its surreal surroundings as well. We stay at the most breathtaking camp site you probably ever can imagine. It is located deep into a national park next to Bryce, and has only 24 sites. It is extremely quiet and all kinds of desert animals pay us a visit every once in a while (rabbits, ground squirrels (Knabbel en Babbel), prairie dogs (which are not real dogs, more a kind of squirrel) all kinds of weird birds). Fortunately, we have not seen the poisonous spiders, snakes and scorpions that we are warned for at the camp site.
We are planning on staying here 2 more days or so, before heading to Blanding. Hope we will find internet then so we can inform you about what we see over there!
Greetings,
Lineke en Jan
YOU CAN CHECK OUR PHOTOS ON: http://picasaweb.google.com/linienjan !!!
Thursday the 17th of July we got up early to take the Greyhound to Spokane, to be right on time at the Alamo car rental at the airport. We were a bit scared something would go wrong again, after the diver-event so we made sure nothing could go wrong. On the bus we met another nice and talkative American from Mississippi, who has lived with his parents in Spokane for the last 3 years after Katrina destroyed all he had. And the insurance only covered ordinary floods, no 'surge floods'...
At the Alamo office, it turned out that, still, everything could go wrong. For a reason we will not explain in detail, the order to get the money of my credit card was set twice, and therefore my credit card limit was reached and the payment could not be completed. And because I had to pay myself, by creditcard, I had a problem. I had to call Rabobank myself to find out what had happened and what could be done about it (they did not know how to call international) and after 2,5 hours, finally a solution to the problem was reached and we could drive off with our (by the way extremely fancy and American) rental car. Pfffff!!!!
Although we had some delay in our schedule, we decided to go on the road anyway. We drove in the direction of Boise and stayed in some motel just across the border with Oregon. Extremely 'ongezellig', also because we had to eat at Mc Donalds because we were so late... But the road to Boise was really beautiful. You really could imagine Indians living in those hilly landscapes, cut by beautiful rivers and canyons.
The drive the next day, to Salt Lake City, was less beautiful. Flat, agricultural areas with shabby little towns and trailerparks scattered across. But near the border of Utah the environment changed: more nature and mountains, less buildings. Really, Americans do not seem to know how to make a town 'gezellig'!
Salt Lake City is located in a really nice mountainous area, reminds a bit of Corsica (for who has been there). We stayed at a lovely campsite in those mountains, which was a relief after being on the road, in a motel and at Mc Donalds. It seems to be normal to have a barbecue place on your own camp site, but Americans seem not to do dishes while camping so we had to improvise on that one.
After two nights we headed towards Bryce Canyon in the south of Utah. Extremely beautiful, not only the park itself but all its surreal surroundings as well. We stay at the most breathtaking camp site you probably ever can imagine. It is located deep into a national park next to Bryce, and has only 24 sites. It is extremely quiet and all kinds of desert animals pay us a visit every once in a while (rabbits, ground squirrels (Knabbel en Babbel), prairie dogs (which are not real dogs, more a kind of squirrel) all kinds of weird birds). Fortunately, we have not seen the poisonous spiders, snakes and scorpions that we are warned for at the camp site.
We are planning on staying here 2 more days or so, before heading to Blanding. Hope we will find internet then so we can inform you about what we see over there!
Greetings,
Lineke en Jan
YOU CAN CHECK OUR PHOTOS ON: http://picasaweb.google.com/linienjan !!!
zaterdag 12 juli 2008
Eerste dagen in Moscow
Hallo allemaal!
Gisteren zijn we met de Greyhound bus van Seattle naar Spokane gereden. Een prachtige rit door onder andere berglandschappen en woestijnachtig gebied á la the Good the Bad and the Ugly, met dustdevils enzo. Geen Amerikaan snapt dat we dat vrijwillig deden; die reizen liever per vliegtuig...
In Spokane haalde John Herkes, die mij (Lineke) mn appartement verhuurt, ons op (grote auto!). Echt een heel aardige man, en heel erg Amerikaans. Bij zijn voordeur hangt ter illustratie een bordje 'proud to be American' ;) Hij werkt ook aan de universiteit, bij de afdeling biobrandstof, en hij gelooft niet dat de opwarming van de aarde door de mens wordt veroorzaakt. Dit veroorzaakte een lichtelijk verhitte discussie tussen Jan en hem, maar gelukkig duurde het ritje niet lang genoeg om een en ander te laten escaleren...
Toen we in Moscow aankwamen zagen we dat ook het huis van John echt typisch Amerikaans is: laagbouw, groen gazonnetje ervoor, je kent dat wel. Mijn appartement, dat trouwens niet klein uitgevallen is, is gelegen onder dat huis met de ingang en groot raam aan de achterkant, en heeft een erg mooi uitzicht.
Toen we aankwamen ontmoetten we ook Sharon, de vrouw van John, die wederom typisch Amerikaans is: zeer hartelijk en goedlachs, blond, blauwe ogen, tikje gevuld. Sharon en John namen ons direct mee uit eten, en sloegen al onze aanboden om te betalen af. Zeker nadat ze ons verhaal over de divers gehoord hadden... Het was heel gezellig. Daarna gingen we met hen naar een mall om wat inkopen te doen, erg handig natuurlijk aangezien wij geen auto hebben!
Deze morgen (na een heerlijk ontbijt in de zon in de tuin) ontmoetten we Erin Brooks, de assistent van Jan Boll, en Jan Boll is weer mijn begeleider hier (volg je het?) Ik had met Jan Boll afgesproken dat Erin me vandaag het onderzoeksgebied zou laten zien. Het leek Jan (Lenaerts) ook leuk om mee te gaan, dus gingen we met z'n drieën in een megagrote 4x4 terreinwagen het gebied door. Erin, die trouwens een ontzettend aardige vent is (hij lijkt een beetje op Roel, zou dat toeval zijn?) liet me meetstationnetjes zien en plekken waar al eerder onderzoek gedaan is. Ook gingen we even langs Willards Spring, een voor onderzoek interessante bron bij een boederij waar de familie Willards woont. Die familie was thuis en Janice Willards greep haar kans. Ze vertelde ons vanalles over haar bron en over nieuwe bronnen die ze er omheen gegraven had, wat waarschijnlijk zeer interessante informatie voor mijn onderzoek zou kunnen zijn. Misschien heb ik die divers uiteindelijk wel niet eens nodig :P
Jan en ik zitten nu heerlijk in de tuin, lekker geluncht, en we zijn van plan de rest van de dag eens even fijn te gaan uitrusten. Genoeg zorgen gemaakt en meegemaakt de afgelopen dagen!
Gisteren zijn we met de Greyhound bus van Seattle naar Spokane gereden. Een prachtige rit door onder andere berglandschappen en woestijnachtig gebied á la the Good the Bad and the Ugly, met dustdevils enzo. Geen Amerikaan snapt dat we dat vrijwillig deden; die reizen liever per vliegtuig...
In Spokane haalde John Herkes, die mij (Lineke) mn appartement verhuurt, ons op (grote auto!). Echt een heel aardige man, en heel erg Amerikaans. Bij zijn voordeur hangt ter illustratie een bordje 'proud to be American' ;) Hij werkt ook aan de universiteit, bij de afdeling biobrandstof, en hij gelooft niet dat de opwarming van de aarde door de mens wordt veroorzaakt. Dit veroorzaakte een lichtelijk verhitte discussie tussen Jan en hem, maar gelukkig duurde het ritje niet lang genoeg om een en ander te laten escaleren...
Toen we in Moscow aankwamen zagen we dat ook het huis van John echt typisch Amerikaans is: laagbouw, groen gazonnetje ervoor, je kent dat wel. Mijn appartement, dat trouwens niet klein uitgevallen is, is gelegen onder dat huis met de ingang en groot raam aan de achterkant, en heeft een erg mooi uitzicht.
Toen we aankwamen ontmoetten we ook Sharon, de vrouw van John, die wederom typisch Amerikaans is: zeer hartelijk en goedlachs, blond, blauwe ogen, tikje gevuld. Sharon en John namen ons direct mee uit eten, en sloegen al onze aanboden om te betalen af. Zeker nadat ze ons verhaal over de divers gehoord hadden... Het was heel gezellig. Daarna gingen we met hen naar een mall om wat inkopen te doen, erg handig natuurlijk aangezien wij geen auto hebben!
Deze morgen (na een heerlijk ontbijt in de zon in de tuin) ontmoetten we Erin Brooks, de assistent van Jan Boll, en Jan Boll is weer mijn begeleider hier (volg je het?) Ik had met Jan Boll afgesproken dat Erin me vandaag het onderzoeksgebied zou laten zien. Het leek Jan (Lenaerts) ook leuk om mee te gaan, dus gingen we met z'n drieën in een megagrote 4x4 terreinwagen het gebied door. Erin, die trouwens een ontzettend aardige vent is (hij lijkt een beetje op Roel, zou dat toeval zijn?) liet me meetstationnetjes zien en plekken waar al eerder onderzoek gedaan is. Ook gingen we even langs Willards Spring, een voor onderzoek interessante bron bij een boederij waar de familie Willards woont. Die familie was thuis en Janice Willards greep haar kans. Ze vertelde ons vanalles over haar bron en over nieuwe bronnen die ze er omheen gegraven had, wat waarschijnlijk zeer interessante informatie voor mijn onderzoek zou kunnen zijn. Misschien heb ik die divers uiteindelijk wel niet eens nodig :P
Jan en ik zitten nu heerlijk in de tuin, lekker geluncht, en we zijn van plan de rest van de dag eens even fijn te gaan uitrusten. Genoeg zorgen gemaakt en meegemaakt de afgelopen dagen!
donderdag 10 juli 2008
Welcome in the United States...?
Only Murphy could have expected that we would have so much to say already on day 2 of our trip. Indeed: everything that COULD go wrong, went wrong. Or at least, the worst case scenario happened.
Back in Amsterdam, with the divers needed for my (Linekes) research still safely in my backpack, we informed the lady at the luggage check in about the suspicious looking divers in my backpack. She called a few people and with the divers in our checked-in luggage there would be no problem. Indeed, when we arrived in Philadelpia, my backpack was still safely packed inside its flight bag, nothing happened. But in Seattle, the first thing I noticed when the bag came off the conveyor belt was that the flight bag had been opened up a bit. I took a closer look and noticed that my backpack was open, zippers were loose and my stuff came partly out of the bag. Another close look learned that the divers... were gone. Eleven of them, about 750 euros each. EACH!!!
There we stood, after a trip of more than 24 hours. We went to the US Airways luggage centre immediately, ofcourse. But unfortunately, one of the most braindead, but at the same time most self confident person you can imagine tried to help us. Really nervewrecking... After answering all kinds of useless questions we could go, nothing they could do for us anymore.
In the hotel I discovered that also my toilet bag was missing. No teath brushing! Smelly armpits! Lost jewelry! Stupid *&*$^#&!!! I thought it would be my jetlag that would keep me awake that night, but it were the worries about the lost properties...
The next day (today) we spent most of the day calling to all kinds of services, to try to detect the lost divers. But nobody could tell us much more than to just fill in forms and wait. Frustrating: why not check whether something I describe has been found? Would save a lot of worries already... We even went to the Dutch consulate, but unfortunately there would be no one there until Tuesday...
The last place we went was the local police office, to report the missing items just for insurance reasons. We were not looking forward to this moment; we expected some doughnut eating, ignorant and bored police officer. How different can the truth be from the stereotype! The officer was actually the first person that really listened to us, confirmed that we had the right to be angry (you should blow them away with claims!) and brought us in contact with a police officer in the area of the airport (strangely enough this was already another district than Seattle itself and we needed an officer who worked in that area). This police officer again listened very carefully and said to us he would try to contact Philadelphia airport himself. Hopefully this will work!!!
The bright side of all this: we have seen all sides of Seattle now, even the sides you would normally not see (police office, consulate) and we met some really nice people on our way. For instance that nice police officer and the hotel staff. Apart from people working at security services at airports, Americans are really friendly and honestly interested!
Also, facing problems together makes you only appreciate the company of your loved one even more. Although we know nothing more about the divers nor my toilet bag, it has been a great and cosy day. The weather was beautiful, we had a nice dinner with a view on the sunset at the beach of Seattle... Super great!!! Tomorrow we will go to Moscow, Idaho despite the fact we did not find the divers yet. We will just see what happens, and hopefully some people from the university can help us out a bit more.
Sorry I could not keep the story a bit shorter!
Greetings and love,
Lineke (and Jan ofcourse!)
for pictures, check: http://picasaweb.google.com/linienjan
Back in Amsterdam, with the divers needed for my (Linekes) research still safely in my backpack, we informed the lady at the luggage check in about the suspicious looking divers in my backpack. She called a few people and with the divers in our checked-in luggage there would be no problem. Indeed, when we arrived in Philadelpia, my backpack was still safely packed inside its flight bag, nothing happened. But in Seattle, the first thing I noticed when the bag came off the conveyor belt was that the flight bag had been opened up a bit. I took a closer look and noticed that my backpack was open, zippers were loose and my stuff came partly out of the bag. Another close look learned that the divers... were gone. Eleven of them, about 750 euros each. EACH!!!
There we stood, after a trip of more than 24 hours. We went to the US Airways luggage centre immediately, ofcourse. But unfortunately, one of the most braindead, but at the same time most self confident person you can imagine tried to help us. Really nervewrecking... After answering all kinds of useless questions we could go, nothing they could do for us anymore.
In the hotel I discovered that also my toilet bag was missing. No teath brushing! Smelly armpits! Lost jewelry! Stupid *&*$^#&!!! I thought it would be my jetlag that would keep me awake that night, but it were the worries about the lost properties...
The next day (today) we spent most of the day calling to all kinds of services, to try to detect the lost divers. But nobody could tell us much more than to just fill in forms and wait. Frustrating: why not check whether something I describe has been found? Would save a lot of worries already... We even went to the Dutch consulate, but unfortunately there would be no one there until Tuesday...
The last place we went was the local police office, to report the missing items just for insurance reasons. We were not looking forward to this moment; we expected some doughnut eating, ignorant and bored police officer. How different can the truth be from the stereotype! The officer was actually the first person that really listened to us, confirmed that we had the right to be angry (you should blow them away with claims!) and brought us in contact with a police officer in the area of the airport (strangely enough this was already another district than Seattle itself and we needed an officer who worked in that area). This police officer again listened very carefully and said to us he would try to contact Philadelphia airport himself. Hopefully this will work!!!
The bright side of all this: we have seen all sides of Seattle now, even the sides you would normally not see (police office, consulate) and we met some really nice people on our way. For instance that nice police officer and the hotel staff. Apart from people working at security services at airports, Americans are really friendly and honestly interested!
Also, facing problems together makes you only appreciate the company of your loved one even more. Although we know nothing more about the divers nor my toilet bag, it has been a great and cosy day. The weather was beautiful, we had a nice dinner with a view on the sunset at the beach of Seattle... Super great!!! Tomorrow we will go to Moscow, Idaho despite the fact we did not find the divers yet. We will just see what happens, and hopefully some people from the university can help us out a bit more.
Sorry I could not keep the story a bit shorter!
Greetings and love,
Lineke (and Jan ofcourse!)
for pictures, check: http://picasaweb.google.com/linienjan
Abonneren op:
Posts (Atom)
