Laatste bericht?

Lieve allemaal,

Over een week ben ik weer in Nederland. Een deel van me heeft daar wel zin in. Een deel ook niet. Het is moeilijk om gedag te zeggen aan een bijna altijd aanwezige stralende zon, terwijl je desktop je vertelt dat het in Nederland ondertussen voortdurend regent, bewolkt is, koud is - ach, ik hoef jullie niet te vertellen wat er de afgelopen tijd allemaal over je heen is gekomen. En je denkt misschien zelfs nog: nou ja, het viel best mee. Maar ik kan je vertellen: dat deed het niet. Echt niet! Het kan zoveel beter!

Ook is het moeilijk, nog wel moeilijker zelfs, om afscheid te nemen van mensen die in korte tijd toch heel belangrijk voor je zijn geworden. Op dit moment kan ik me gewoon niet voorstellen dat ik volgende week rond deze tijd niet meer zomaar met ze kan afspreken. Terwijl dat nu zo normaal is, en zo gemakkelijk gaat. Tja, dat is natuurlijk ook de hele truc achter zo'n buitenland-ervaring: je hebt ineens heel veel tijd, die je dan naar hartelust aan vanalles en nog wat kan besteden. In het Normale Nederlandse Leven heb je veel meer verplichtingen, die je ervan weerhouden eenzelfde persoon drie keer in de week te zien. Of ineens te besluiten nog even wat te gaan drinken. Of ongepland iets lekkers te gaan bakken.

Maar het gevoel van vrijheid wat dat met zich meebrengt, is toch zo heerlijk. Het voelt alsof alles nog ontdekt kan worden, niks onmogelijk is, vanalles kan gebeuren. En je weet dat het tijdelijk is, dus wil je binnen zo kort mogelijke tijd zoveel mogelijk van iemand te weten komen, en zoveel mogelijk leuke dingen met elkaar doen. Zoveel mogelijk beleven, meemaken, voelen. Dat maakt zo'n reis natuurlijk heel intens.

En het doet me nadenken over het NNL (Normale Nederlandse Leven). Is ons NNL eigenlijk niet ook tijdelijk, net zo tijdelijk als de 2.5 maand die ik hier was? En had ik thuis nu eigenlijk echt zoveel verplichtingen? Was ik echt zo druk? Waren er zoveel dingen belangrijker dan echt te leven, want zo voelt het wat ik hier doe, leven!

Ik denk inderdaad dat er veel dingen belangrijker waren, op dat moment. Maar het is hopelijk een wijze les geweest om te merken dat doelen, ambities en sociale verplichtingen misschien een wat minder grote plek in mijn leven zouden moeten innemen. En ik zou durven zeggen, in het leven van veel anderen om mij heen. Hoe vaak rennen wij niet van afspraak naar afspraak, van trein naar fiets, van school naar huis; dag in, dag uit. En het gekke van alles is: we houden elkaar in de houdgreep door hoge eisen aan onszelf en iedereen om ons heen te stellen, op zoveel gebieden, dat we allemaal blijven rennen. We moeten zoveel, van onszelf, van elkaar. En we vertellen onszelf en elkaar dat we dat ook graag willen. Maar een beetje avontuur, nieuwigheid, dingen anders doen, dingen bewuster meemaken, nieuwe mensen opzoeken... er lijkt gewoon geen plek voor te zijn. Maar is die ruimte er ook echt niet voor? Of is er misschien toch een manier om het anders te doen?

Ik zal het zien als ik weer terug ben. Op dit moment ben ik eigenlijk vooral erg bang dat ik dit soort gedachten vergeet vanaf de seconde dat ik de Nederlandse bodem weer onder mijn schoenen voel. Dus ik kan alleen maar hopen dat ik er iets van onthou, dat ik keuzes ga durven maken die misschien niet 'het beste' lijken te zijn, maar die wel mijn keuzes zijn, omdat ik ze graag wil maken. En ik zeg expres 'durven', want is je hart volgen soms niet het lastigste wat er is? Ik zal in Nederland in ieder geval terug kunnen kijken op een tijd waarin ik wel mijn hart volgde, en precies deed waar ik zin in had.

Tot dat moment probeer ik er hier nog het beste van te maken. Daar gaat ie:

Ik ben met Clémence onverwacht sterren gaan kijken door echt goede telescopen, in de vrieskou, waarna we wel warme chocolademelk móesten gaan halen natuurlijk. En ik heb griesmeelpap gekookt voor het huis van Clémence en Emilie, wat men eerst op kots vond lijken maar wat toch uiteindelijk enorm in de smaak viel. Ik heb lekker gezumbaad met Emilie en daarna steeds gegeten in de universiteitskantine, waar altijd wel weer onverwacht mensen zijn die ik ken en wat dus ook erg gezellig was. En eindelijk hebben Tammy en Maria ook voor mij gekookt, Tammy moest en zou haar Georgiaanse gerecht voor ons maken. Het was inderdaad heerlijk, maar vooral gezellig, leuk grappig... Voor de laatste keer uit geweest, een enorm succes: Clémence en ik waren elkaar waardig op de dansvloer en Maria en ik dansten samba alsof ons leven ervan afhing terwijl de muziek allang naar de relaxmodus was gestuurd door de DJ. Ik heb met Clémence, Emilie, Tammy en Maria mijn verjaardag gevierd, jawel: 25 kaarsjes, een appeltaart en enorm lieve cadeautjes en briefjes... Ik moest bijna huilen! Ik voelde me bijna 5, zo echt was het verjaardagsgevoel. Voor Kristine heb ik ook nog gekookt en ik ga vandaag met haar uit eten als afscheid. Gisteren heb ik Jan Boll voor het laatst gezien bij de potluck (je nodigt mensen uit te eten maar iedereen neemt zelf iets te eten mee en dat wordt gedeeld) bij hem thuis, met alle mensen van de vakgroep en hun aanhang en eventueel kinderen. Een verse appeltaart was hier natuurlijk ook van de partij, en ik denk dat dit het mooiste afscheid was van de mensen waar ik professioneel mee gewerkt heb wat ik me maar kon voorstellen. Donderdag ga ik met mn vier buitenlandertjes uit eten, en daarna heb ik iedereen die ik hier ken uitgenodigd om ergens iets met me te komen drinken. En dan zal ik vrijdag, eindelijk, maar toch ook veel te snel, beginnen aan mijn terugreis...

PS: NIEUWE FOTO'S TOEGEVOEGD!