Nog 2 weken...

Dag lieve mensen,

Time goes by... so soon... Om Madonna maar eens te citeren. Ze heeft gelijk hoor. Ik kan me nog levendig herinneren dat Jan en ik opstonden in Enschede, om ons naar de trein te haasten die ons naar Schiphol zou brengen. En nu zit ik hier, en ga ik over 2 weken alweer naar huis.

De mensen hier hebben dat nu ook door, en ik kan nauwelijks tijd vrijmaken om van iedereen afscheid te nemen. Het wordt dan ook steeds gezelliger hier. Eigenlijk ben ik elke avond wel ergens, of zijn er mensen bij mij. En ik wil ook ten volle van de laatste momenten genieten natuurlijk! Gisteren was ik bij Clémence en Emilie om sushi te eten, de debatten te kijken en chocolade-fondant te maken, heerlijk. Hopelijk lukt het Clémence, Emilie en mij om dit weekend naar Pullman te gaan, het nabijgelegen stadje. Daar is namelijk een latin bar, en dat lijkt ons super! Omdat de muziek leuk is, maar ook omdat Moscow nou ook weer niet zó divers is qua uitgaansmogelijkheden. Morgenavond ga ik bij Joyce eten, daar ben ik ook benieuwd naar. Maar toch heel erg vreemd, dat ik sommige mensen die hier echt bij mijn leven horen, misschien wel nooit meer zal zien. Dat hoort erbij natuurlijk. Gelukkig zijn bijvoorbeeld Clémence en Emilie gewoon lekker Frans, dus het zal niet al te moeilijk zijn om die weer eens terug te gaan zien!

Maar terwijl het 's avonds steeds gezelliger wordt, wordt het overdag steeds saaier. De gaten zijn nu echt definitief geboord en daarmee is het zware werk ook min of meer afgelopen. Dat betekent dat ik slechts 1 ochtend in de week bezig ben met metingen aan het grondwater in de gaten, want meer tijd heb ik gewoon niet nodig. Ook heb ik mijn verslag wel min of meer geschreven voor zover ik kan met de resultaten die ik nu heb, dus daar kan ik ook niet meer heel erg veel tijd in stoppen.

Ik heb deze week wel eindelijk de seepage meters kunnen bouwen trouwens! Jawel, à la Satisfaction stijl lekker emmers doormidden zagen en met een boor er gaten in boren, stopjes in de gaten en een drinkzak eraan bevestigen: klaar! Morgen ga ik ze installeren in Paradise Creek, dus wel leuk, een nieuw projectje. Maar toch verveel ik me overdag steeds meer. En als ik er dan aan denk dat ik over 2 weken weer terugga, is dat toch ook wel weer een heel leuk vooruitzicht! Ik hou er gewoon toch wel van om iets om handen te hebben, me nuttig kunnen voelen. En dat gevoel heb ik steeds minder.

Dus nee, ik blijf hier niet hoor jongens, wees maar niet bang! Ondanks dat ik het hier heerlijk heb met al die leuke mensen, verlang ik ernaar om weer een gestructureerd leven te leiden waarin ik het een beetje drukker heb. En natuurlijk, niet te vergeten, zijn er ook wat mensen die ik heel erg graag weer terug wil zien na zo'n lange tijd! Nog 2 weekjes :)