Eerste weekend alleen

Hallo allemaal!

Zo'n eerste weekend in een vreemde plaats is toch iets spannends. Het is toch maar afwachten of je dingen vindt om jezelf mee te vermaken, zo zonder je werk of school. Maar gelukkig valt dat mezelf moeten vermaken tot nu toe heel hard mee. Ik ben zo druk aan het netwerken geweest, dat ik eigenlijk het hele weekend druk bezig ben met vanalles en nog wat!

Vanochtend ben ik naar de Farmers Market geweest met Kristine. De Farmers Market is een echt lokale markt, waar vanalles wordt verkocht. Vers fruit, verse groenten, vers brood, kraampjes met eten van lokale restaurantjes, sieraden... En het is een plek waar heel Moscow elkaar ontmoet. Toen ik bijvoorbeeld zat te luisteren naar een bandje met Ierse muziek, kwam ik Jerry Fairley ineens tegen, met zijn vrouw. Leuk is dat, iemand tegenkomen die je kent in een stadje waar je net woont! Kristine is hier dus lerares, dus die overkwam dat aan de lopende band ;) Ze maakte met iedereen een praatje en stelde me aan iedereen voor, echt enorm gezellig, en misschien zou een Europeaan het nep vinden maar ik denk dan: mag het dan niet gewoon gezéllig zijn, ook al is het een beetje nep?

's Middags ben ik hier met de jongen die het andere appartement van John huurt, naar het Lentil Festival (oftewel: het Linzenfestival) in Pullman geweest. Pullman ligt hier vlak over de grens met Washington en heeft ook een universiteit, eigenlijk lijkt het plaatsje zelf ook precies op Moscow. We hadden ons heel wat voorgesteld van het festival, er was ons bijvoorbeeld verteld dat er een gigantische pan met linzensoep zou worden bereid. Maar die pan hebben we nooit gevonden, en verder was het eigenlijk vooral een bijeenkomst van lokale families en vrienden die samen hotdogs aten en bier dronken, hadden we het idee. Een beetje een teleurstelling was het wel dus, maar gelukkig hadden die jongen en ik elkaar genoeg te vertellen en was de middag alsnog erg leuk. (Ik blijf hem trouwens De Jongen noemen tot ik zijn naam onthou!) Hij is bijvoorbeeld erg geïnteresseerd in buitenlandse politiek en weet er ook dingen vanaf, iets wat je hier niet veel tegenkomt.
Wat zelfs logisch is, blijkt na vandaag. Kristine vertelde me (als lerares geschiedenis en maatschappijleer), dat de leerlingen hier alleen Amerikaanse geschiedenis van vóór en na de Amerikaanse Civil War krijgen. Over de Koude Oorlog leren ze hier dus niets. Niets! Misschien even snel, als er nog tijd voor is. En over de Tweede Wereldoorlog bijvoorbeeld ook nauwelijks. Dat is hier gewoon geen verplichte stof. Dat verklaart een hoop over onder andere het stemgedrag van de Amerikanen, en hun houding tegenover Afghanistan en dergelijke, dacht ik meteen. Erg toch eigenlijk, hoe zo een hele natie niet op de hoogte wordt gebracht van zulke belangrijke informatie!
Maar om terug te komen op vanmiddag: De Jongen en ik zijn vrij snel weer terug gegaan naar Moscow, waar we naar een Mexicaans restaurant zijn gegaan omdat hij honger had. Erg interessant, aangezien hij zowel links is, als open en nieuwsgierig. Daardoor kon ik hem dus vanalles vragen en commentaar leveren op de Verenigde Staten, zonder het gevoel te hebben tegen heilige huisjes te schoppen en in een ruzie te belanden. Want daar moet je hier mee uitkijken, dat heb je gevoelsmatig wel door. Er lopen hier een boel fervente McCain aanhangers rond, die 'pro woman, pro child, pro life - say no to abortion' zijn, om even een beeld te schetsen. Aan dat soort mensen vraag je niet wat ze ervan vinden dat Amerika ooit de oorlog in Irak is begonnen. Dus, ik denk dat ik nog een hoop over Amerika kan leren van deze jongen, erg leuk.

Morgenmiddag ga ik wandelen bij Kamiak Butte (http://en.wikipedia.org/wiki/Kamiak_Butte), met Lysa en haar kinderen. Haar man had het te druk om mee te gaan. Het wordt weer zo mooi weer als vandaag, dus hopelijk hebben we een mooi uitzicht daar! Verder ben ik erg benieuwd naar hoe het zal zijn, maar het wordt vast wel leuk. Ze zal zelfs een lunch voor ons mee gaan nemen, weer zo typisch lief Amerikaans. Omdat ik toch niet achter wil blijven, denk ik dat ik mijn vers gescoorde bosbessen maar meeneem als toetje :)

Daarna nog even naar die proef-yogales, en dan zal mijn weekend weer voorbij zijn. Ik kan niet klagen, al zeg ik het zelf, en dat doe ik ook zeker niet. Ik vind het ongelooflijk hoe ik me al zo enorm thuis kan voelen hier, na nog niet eens een week. Misschien is het de euforie van het begin, maar dat hoop en denk ik niet. En misschien zijn de mensen hier wel allemaal wat nep en vinden ze me gewoon een beetje zielig als buitenlander zonder vrienden, maar so what? Echt waar, ik vind het heerlijk dat er mensen bestaan die gewoon ongecompliceerd leuk doen tegen elkaar, en er niet van opkijken als een wildvreemde tegen ze aan begint te praten. Ze staan echt open voor nieuwe mensen en dingen, en willen met iedereen wel een praatje maken en lachen. Dat is toch hartstikke leuk? Misschien is dat iets wat wij van de Amerikanen kunnen leren!

PS. De foto's van dit weekend komen morgen denk ik online!